Με έκπληξη παρακολουθούμε τελευταία την προσπάθεια του Αλέξη Τσίπρα να επανεμφανιστεί στην πολιτική σκηνή ως κάτι διαφορετικό από αυτό που γνώρισε η χώρα την περίοδο της διακυβέρνησής του.
Θέλει να πείσει ότι άλλαξε. Ότι άφησε πίσω του τον ΣΥΡΙΖΑ. Ότι επιστρέφει ως ένας νέος πολιτικός, απαλλαγμένος από τα βάρη του παρελθόντος και τα βαρίδια του προηγούμενου κόμματός του, όντας όμως ο ίδιος το μεγαλύτερο βαρίδι.
Το ερώτημα είναι απλό: μπορεί να αποστασιοποιηθεί από το πολιτικό δημιούργημά του;
Η απάντηση είναι προφανώς και όχι. Και αν ο κ. Τσίπρας άλλαξε, όπως προσπαθεί να πείσει, άλλαξε προς το χειρότερο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν το κόμμα που διαμόρφωσε, που οδήγησε στην εξουσία και με το οποίο κυβέρνησε τη χώρα. Σήμερα παρακολουθεί την αποσύνθεσή του σαν να πρόκειται για μια υπόθεση αδιάφορη προς αυτόν.
Όμως τον αφορά απολύτως.
Οι άνθρωποι που σήμερα συγκρούονται δημόσια, αλληλοκατηγορούνται και οδηγούν το κόμμα προς τη διάλυση, δεν είναι ξένοι προς εκείνον. Είναι υπουργοί του, βουλευτές του, στελέχη που ο ίδιος επέλεξε και ανέδειξε. Είναι η δική του πολιτική ομάδα.
Ο Αλέξης Τσίπρας έφτιαξε τον ΣΥΡΙΖΑ όπως τον γνωρίσαμε. Και σήμερα παρακολουθεί το τέλος του κόμματος που δημιούργησε, δίχως να αναλαμβάνει την παραμικρή πολιτική ευθύνη.
Παρακολουθεί τον εξευτελισμό του δήθεν ιδεώδους της αριστεράς που επικαλείται χρόνια τώρα.
Η εικόνα αυτή προσβάλλει και τους πολίτες που το 2023 ανέδειξαν τον ΣΥΡΙΖΑ αξιωματική αντιπολίτευση.
Οι Έλληνες πολίτες προσήλθαν στις κάλπες, ψήφισαν συγκεκριμένο κόμμα, συγκεκριμένο αρχηγό και συγκεκριμένους βουλευτές. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, η κοινοβουλευτική εικόνα που οι ίδιοι διαμόρφωσαν, ανατράπηκε από διασπάσεις, αποχωρήσεις και ανεξαρτητοποιήσεις. Πρόκειται για μια πρωτοφανή εξέλιξη για τα μεταπολιτευτικά χρονικά, που γεννά εύλογα ερωτήματα για τον σεβασμό απέναντι στη λαϊκή ετυμηγορία.
Ο κ. Τσίπρας δεν έχει δικαίωμα να εμφανίζεται ως απλός παρατηρητής αυτής της εξέλιξης. Έχει ιστορική και πολιτική ευθύνη.
Ταυτόχρονα, επιλέγει να επανέρχεται στον δημόσιο διάλογο ως αυστηρός κριτής των πάντων, σαν να μην κυβέρνησε ποτέ. Σαν να μην δοκιμάστηκαν οι επιλογές του από την ίδια την πραγματικότητα.
Κάθε πολιτικός έχει δικαίωμα να κάνει αυτοκριτική, να εξελίσσεται και να αλλάζει. Αυτό, όμως, προϋποθέτει πρώτα την ειλικρινή αναγνώριση των λαθών του.
Και δυστυχώς, δεν έχουμε ακούσει τον Αλέξη Τσίπρα να αναλαμβάνει ουσιαστικά την ευθύνη για επιλογές της διακυβέρνησής του που δίχασαν την κοινωνία και αποτέλεσαν αντικείμενο έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης.
Δεν γίνεται έτσι η πολιτική. Δεν γίνεται να πιστεύεις ότι κάνεις πολιτική δημιουργώντας ένα νέο κόμμα με παλιά υλικά, ιδρύοντας στην ουσία τον ΣΥΡΙΖΑ 2!
Ούτε μπορεί κάποιος να εμφανίζεται ως τιμητής της πολιτικής ηθικής, χωρίς προηγουμένως να έχει δώσει πειστικές απαντήσεις στα ερωτήματα που εξακολουθούν να τίθενται για κρίσιμες επιλογές της διακυβέρνησής του.
Το ίδιο ισχύει και για την οικονομία. Οι εύκολες υποσχέσεις, οι γενικευμένες παροχές χωρίς σαφή δημοσιονομική τεκμηρίωση και η λογική ότι υπάρχουν πάντα χρήματα για τα πάντα είναι πολιτικές που η χώρα πλήρωσε ακριβά, με ευθύνη του τέως πρωθυπουργού. Η Ελλάδα του σήμερα χρειάζεται σοβαρότητα, αξιοπιστία και σταθερότητα, μακριά από συνταγές που δοκιμάστηκαν και απέτυχαν.
Ο κ. Τσίπρας δεν μπορεί να ζητά από τους πολίτες να ξεχάσουν ποιος ήταν, τι έκανε και ποια αποτελέσματα είχε η διακυβέρνησή του.
Να διαγράψουν από τη μνήμη τους όλα τα δεινά εκείνης της περιόδου με μια νέα ονομασία και μια τάχα νέα πολιτική πρωτοβουλία.
Άλλωστε, στο τέλος της ημέρας, κρίνεται μόνο από τις πράξεις του, τις οποίες, δυστυχώς γι΄ αυτόν, κανείς δεν έχει ξεχάσει.
*Ο Μακάριος Λαζαρίδης είναι βουλευτής Π.Ε. Καβάλας Νέας Δημοκρατίας – τέως Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων