Σαν σήμερα, το 2016, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εκλέχτηκε πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας. Δέκα χρόνια μετά, όντας δεύτερη φορά πρωθυπουργός, παραμένει το κόμμα του πρώτο και με διαφορά, ενώ ο ίδιος διατηρεί ακόμη μεγαλύτερη απόσταση από τους αντιπάλους του.
Αν μάλιστα κερδίσει και τις επόμενες εκλογές θα καταγράψει ένα ιστορικό ρεκόρ της μεταπολίτευσης.
Το iefimerida.gr απευθύνθηκε στον υπεύθυνο ερευνών της εταιρείας δημοσκοπήσεων Opinion Poll Ζαχαρία Ζούπη, ζητώντας του να αποτυπώσει μια εξήγηση γι' αυτό κάνοντας ταυτόχρονα και μια αποτίμηση της δεκαετίας αυτής.
Ζούπης: Πρωτόγνωρο πολιτικό φαινόμενο
Από το 2016 μέχρι σήμερα σε εκατοντάδες δημοσκοπήσεων αλλά και στις κάλπες ο Κ. Μητσοτάκης προηγείται σταθερά στην καταλληλότητα για Πρωθυπουργός και η Ν.Δ στην πρόθεση ψήφου. Πρόκειται για πρωτόγνωρο, δημοσκοπικό φαινόμενο. Η εικόνα αυτά τα χρόνια συμπληρώνεται με την καταβαράθρωση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ και την αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να ανεβάσει τα ποσοστά του.
Αναφερόμαστε σε μια κυριαρχία δέκα ετών, η οποία συνεχίζεται παρά τα προβλήματα κόπωσης, παρά τα προβλήματα, τις ολιγωρίες και τα λάθη που έχουν παρουσιαστεί στην πορεία της Κυβέρνησης ιδιαίτερα μετά τις εκλογές του 2023.
Αποτελεί πολιτικό φαινόμενο που χρήζει προσέγγισης.
Το 2016 οπότε και εκλέχτηκε Πρόεδρος της Ν.Δ κατάφερε μια ηττημένη πολιτικά και ψυχολογικά παράταξη να την μετατρέψει σε λίγους μήνες σε Παράταξη μάχης νίκης απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ. Απέναντι σε μια συμμαχία μίας δήθεν ριζοσπαστικής αριστεράς η οποία είχε συμμαχήσει με τμήμα της ακροδεξιάς, αλλά και με τμήματα της Ν.Δ που βρέθηκαν σε κομβικές θέσεις πολιτειακά και πολιτικά , κατάφερε να αντιπαραθέσει μια νέα πολιτική και κοινωνική συμμαχία δεξιάς και κεντροδεξιάς – κέντρου, ακόμα και τμημάτων της εκσυγχρονιστικής, μεταρρυθμιστικής κεντροαριστεράς. Εμφάνισε σχέδιο για το μέλλον, σύγχρονες επεξεργασμένες θέσεις μακριά από ιδεοληψίες, εξέφρασε την κανονικότητα της νέας εποχής, δείχνοντας να έχει μελετήσει την νέα πραγματικότητα. Έτσι, ήρθαν οι μεγάλες νίκες σε επτά Ευρωεκλογές , Εθνικές και Αυτοδιοικητικές εκλογές με καταλυτικά ποσοστά.
Πολλοί λένε ότι φταίει η αδυναμία των κομμάτων της Αντιπολίτευσης και των ηγετών της για την εδραίωση αυτής της κυριαρχίας. Έχει βάση αυτός ο ισχυρισμός. Ωστόσο, παραβλέπει την ίδια την προσπάθεια του Κ. Μητσοτάκη. Τις κρίσεις που αντιμετώπισε, τις αλλαγές που προώθησε, την αμυντική θωράκιση της χώρας, την μείωση της ανεργίας, την γενναία αύξηση του κατώτατου μισθού κ.ά. Αυτά διατηρούν την πολιτική υπεροχή του Κ. Μητσοτάκη και την εμπέδωση της απλής αλήθειας ότι τον χωρίζει τεράστια απόσταση από όλους τους άλλους ηγέτες.
Ασφαλώς ο κατακερματισμός της Αντιπολίτευσης και η αδυναμία των ηγετών της συμβάλει στην σημερινή εικόνα. Ακόμα και πολίτες που έχουν σοβαρές ενστάσεις και παράπονα απέναντι στην Κυβέρνηση δεν βλέπουν άλλη λύση. Γιατί δεν διαθέτουν σχέδιο για το μέλλον και προτάσεις. Γιατί μοιάζουν εθισμένοι σε ένα τρόπο αντιπολίτευσης που παράγει περισσότερο θόρυβο παρά ουσία, γιατί μοιάζουν με δυνάμεις διαμαρτυρίας που συνωστίζονται σε ένα χώρο αντιμητσοτακικό που δεν γεννάει ελπίδα. Γι' αυτό άλλωστε επιστρατεύονται κι άλλες δυνάμεις, είτε για νέα κόμματα, είτε για μόνιμοι πόλοι αρνητικών μηνυμάτων.
Ωστόσο, αν περιοριστούν όλοι αυτοί σε ένα στείρο αντιμητσοτακικό λόγο, θα αποτύχουν και πάλι. Η πρόκληση για τον Κ. Μητσοτάκη και την Ν.Δ είναι να προχωρήσουν δυνατά και αποφασιστικά σε αλλαγές, βαθιές μεταρρυθμίσεις, να αποκαταστήσουν τις σχέσεις εμπιστοσύνης με κοινωνικά τμήματα που τους ενδιαφέρει το κυρίαρχο που είναι να ζουν καλύτερα σε μια ασφαλή χώρα, με δικαιοσύνη και να απαντήσουν με σαφήνεια στο ερώτημα «γιατί και τρίτη θητεία». Τα άλλα θα έρθουν μόνα τους.