Δεν θα ήταν υπερβολή αν έλεγε κανείς ότι τα φτηνά και καλά σπίτια -δηλαδή τα... κελεπούρια- που προορίζονται για φοιτητική στέγη, έχουν κάνει «φτερά».
Από εκεί και πέρα, το «σαφάρι» από γονείς και σπουδαστές συνεχίζεται, αν και η εικόνα της αγοράς για μια ακόμα χρονιά προκαλεί απογοήτευση, καθώς η μεγάλη μάζα των διαθέσιμων κατοικιών είναι «υπέργηρη», ασυντήρητη και παρ’ όλα αυτά πανάκριβη.
Η ηλικία δεν κρύβεται
Οι ιστορίες τρέλας, όπως τις αφηγούνται κάθε χρόνο, μεταξύ σοβαρού και αστείου, τα παιδιά, που αναζητούν σπίτι για να στεγάσουν τα φοιτητικά τους όνειρα, ουδόλως απέχουν από την πραγματικότητα. Παμπάλαια σπίτια, ρημάδια για την ακρίβεια, χωρίς το παραμικρό ίχνος ανακαίνισης, με προβληματικές μονώσεις, εκμισθώνονται σαν... κελεπούρια, με μόνο προσόν ότι βρίσκονται κοντά στα μέσα συγκοινωνίας ή σε κάποια πανεπιστημιακή σχολή. Οι εξαιρέσεις απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα και σε αυτές τις περιπτώσεις το ζητούμενο μίσθωμα - λόγω και της ζήτησης- συνήθως χτυπάει «κόκκινο».
Για του λόγου το αληθές, τα στοιχεία του Spitogatos Insights δείχνουν ότι στο Κέντρο της Αθήνας, το 69,2% των φοιτητικών κατοικιών έχει κατασκευαστεί πριν από το 1980, ενώ το 17,3% την περίοδο 1980-1999 και το 13,6% από το 2000 και μετά. Στα Δυτικά Προάστια, η κατανομή είναι πιο ισορροπημένη, καθώς το 41,4% των κατοικιών έχει κατασκευαστεί πριν από το 1980, το 36,0% την περίοδο 1980-1999 και το 22,6% από το 2000 και μετά.
Παλιές και ασυντήρητες οι φοιτητικές κατοικίες
Ενώ, λοιπόν, θα περίμενε κανείς ότι τα πιο παλιά ακίνητα θα είχαν δεχθεί μια έστω υποτυπώδη ανακαίνιση, πριν πέσουν στην αγορά της φοιτητικής στέγης, τα στοιχεία δείχνουν ότι σε ουκ ολίγες περιοχές, σχεδόν τα μισά σπίτια είναι ασυντήρητα.
Συγκεκριμένα, τα υψηλότερα ποσοστά κατοικιών στην Αττική που δηλώνονται ως ανακαινισμένες καταγράφονται στα Εξάρχεια-Νεάπολη (76%), στη Δάφνη (74%) και στο Παγκράτι (73%). Αντιθέτως, στου Ζωγράφου, μία από τις πλέον δημοφιλείς φοιτητικές περιοχές της Αθήνας, το αντίστοιχο ποσοστό διαμορφώνεται στο 59%, κάτι που σημαίνει ότι οι 4 στις 10 κατοικίες δεν είναι συντηρημένες. Ανάλογη απογοητευτική εικόνα φανερώνουν τα στοιχεία από τα Πατήσια, το Μοσχάτο, τον Άγιο Δημήτριο.
Το ενδιαφέρον είναι ότι συντηρημένες και ασυντήρητες κατοικίες δεν έχουν μεγάλη διαφορά στο ενοίκιο και αυτό σημαίνει ότι πολλοί ιδιοκτήτες «πατάνε» στην ανάγκη των φοιτητών για να «σπρώξουν» ακόμα και ακίνητα που υπό άλλες συνθήκες είτε θα έμεναν στα αζήτητα είτε θα εκμισθώνονταν με χαμηλότερο ενοίκιο.
Ενδεικτικά, στα Ιλίσια η ΜΖΤ διαμορφώνεται στα 14,7 €/τ.μ. για τις ανακαινισμένες κατοικίες, έναντι 13 €/τ.μ. για τις μη ανακαινισμένες, στους Αμπελόκηπους και το Αιγάλεω η διαφορά είναι σχεδόν μηδενική, ενώ στον Άγιο Ελευθέριο η εικόνα είναι αντίστροφη, αφού οι ασυντήρητες κατοικίες είναι πιο ακριβές!
Τα ενοίκια
Με αυτά τα δεδομένα, πόσο βαθιά είναι διατεθειμένοι οι φοιτητές και οι γονείς τους, να βάλουν το χέρι στην τσέπη;
Στον Δήμο Αθηναίων (στο κέντρο της Αθήνας), όπου συγκεντρώνεται μεγάλος αριθμός πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και σχολών, η μέση τιμή αναζήτησης διαμορφώνεται στα 543€, ενώ στον Δήμο Θεσσαλονίκης ανέρχεται στα 496€. Χαμηλότερα επίπεδα τιμών αναζήτησης καταγράφονται σε περιοχές εκτός των δύο κεντρικών αστικών ιστών, όπως τα Δυτικά Προάστια της Αττικής, στα 492€, και στα Προάστια του Δήμου Θεσσαλονίκης, στα 446€, αναδεικνύοντας τις διαφορετικές επιλογές που εξετάζουν οι ενδιαφερόμενοι κατά την αναζήτηση φοιτητικής στέγης.
Στην υπόλοιπη Ελλάδα, η εικόνα διαφοροποιείται μεταξύ των μεγάλων φοιτητουπόλεων. Ενδεικτικά, σε περιοχές με σημαντική πανεπιστημιακή παρουσία, όπως η ΠΕ Ηρακλείου, η μέση τιμή αναζήτησης διαμορφώνεται στα 449€, ενώ στην Αχαΐα, όπου βρίσκεται το Πανεπιστήμιο Πατρών, στα 398€, και στην ΠΕ Ιωαννίνων, όπου εδρεύει το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, στα 402€. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα Χανιά, όπου η μέση τιμή αναζήτησης φτάνει τα 465€.
