Η Ελλάδα καταλαμβάνει τη δεύτερη θέση μεταξύ των ανεπτυγμένων οικονομιών με τις καλύτερες επιδόσεις από το 2019,όταν η σύγκριση γίνεται με βάση την αύξηση του ΑΕΠ ανά κάτοικο.
Σύμφωνα με την ανάλυση του Financial Times, στη πρώτη θέση κατατάσσεται η Νότια Κορέα, με τη χώρα μας να ακολουθεί ενώ τρίτες είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Η κατάταξη διαφοροποιείται σημαντικά από εκείνη που προκύπτει εάν χρησιμοποιηθεί ως κριτήριο αποκλειστικά η συνολική αύξηση του ΑΕΠ. Με βάση αυτό το μέτρο, οι ΗΠΑ βρίσκονται στην πρώτη θέση μεταξύ των 17 ανεπτυγμένων οικονομιών που εξετάζονται.
Η πληθυσμιακή μείωση στην Ελλάδα
Η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις χώρες που εξακολουθούν να καταγράφουν μείωση του πληθυσμού τους.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΔΝΤ που επικαλείται η ανάλυση, μετά την πανδημία ο πληθυσμός της Ελλάδας, όπως και εκείνοι της Ιαπωνίας, της Ιταλίας και της Νότιας Κορέας, συνέχισε να συρρικνώνεται.
Αντίθετα, ο Καναδάς και η Αυστραλία, και σε μικρότερο βαθμό το Ηνωμένο Βασίλειο, παρουσίασαν ιστορικά υψηλή πληθυσμιακή αύξηση μετά την πανδημία, κυρίως εξαιτίας της μετανάστευσης.
Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ αλλάζει την εικόνα
Η πληθυσμιακή απόκλιση μεταξύ των ανεπτυγμένων οικονομιών έχει δημιουργήσει σημαντικές διαφορές ανάμεσα στις επιδόσεις που καταγράφονται στο συνολικό ΑΕΠ και στην αύξηση του ΑΕΠ ανά κάτοικο.
Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ αποτελεί καλύτερο, αν και όχι τέλειο, δείκτη για την αποτύπωση του βιοτικού επιπέδου.
Η ανάλυση των Financial Times επισημαίνει ότι ορισμένες χώρες με μειούμενο πληθυσμό εμφανίζουν ισχυρότερη αύξηση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ από εκείνη που υποδηλώνουν οι συνολικοί ρυθμοί ανάπτυξής τους.
Στην ίδια ανάλυση, η Ιταλία καταλαμβάνει την πέμπτη θέση μεταξύ των 17 ανεπτυγμένων οικονομιών ως προς τις επιδόσεις του κατά κεφαλήν ΑΕΠ.
Η δημογραφική εξέλιξη και η οικονομική ανάπτυξη
Η πληθυσμιακή αύξηση αποτελούσε επί μακρόν ευνοϊκό παράγοντα για την οικονομική ανάπτυξη και την πιστοληπτική ικανότητα των χωρών.
Όπως επισημαίνει η Madhavi Bokil, αναλύτρια της Moody's, η μείωση της γεννητικότητας μεταβάλλει αυτή την εικόνα. Ο μικρότερος αριθμός εργαζομένων περιορίζει την παραγωγική δυνατότητα, ενώ τα λιγότερα νοικοκυριά και οι λιγότεροι καταναλωτές αποδυναμώνουν τη ζήτηση.
Κατά συνέπεια, οι χώρες θα πρέπει να βασίζονται περισσότερο στην αύξηση της παραγωγικότητας για να διατηρήσουν την οικονομική τους ανάπτυξη.
Η ανάλυση επισημαίνει επίσης ότι η γήρανση του πληθυσμού και η συρρίκνωση του εργατικού δυναμικού επιβαρύνουν τις δημόσιες δαπάνες, ιδίως στους τομείς των συντάξεων, της υγειονομικής περίθαλψης και της κοινωνικής φροντίδας.