Στα «βαθιά» θα πέσει με το καλημέρα η νέα διευθύνουσα σύμβουλος του Διαχειριστή Συστήματος Φυσικού Αερίου της Ελλάδας (ΔΕΣΦΑ).
Πρόκειται για την Ιταλίδα, εκ Παλέρμο ορμώμενη, Μαρία Σφερρούτσα, που από την ερχόμενη Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου πιάνει δουλειά, διαδεχόμενη μια άλλη Μαρία, τη Μαρία Ρίτα Γκάλι, με καταγωγή από το Μιλάνο.
Με την αλλαγή φρουράς διατηρείται το «άρωμα γυναίκας» στην κορυφαία θέση του ΔΕΣΦΑ, όπου βαρύνοντα λόγο για τις διοικητικές αλλαγές έχει ο Διαχειριστής Συστήματος Αερίου της Ιταλίας Snam, που έχει το μεγαλύτερο ποσοστό στην πολυεθνική κοινοπραξία Senfluga, που ελέγχει το 66% του Διαχειριστή της Ελλάδας, με το Ελληνικό Δημόσιο να διατηρεί την καταστατική μειοψηφία με ποσοστό 33%.
Τι παραλαμβάνει η Μαρία Σφερρούτσα
Η κ. Σφερρούτσα αναλαμβάνει τα ηνία του ΔΕΣΦΑ σε μια κρίσιμη στιγμή, καθώς η εταιρεία διαδραματίζει κομβικό ρόλο στο στρατηγικής σημασίας project του Κάθετου Διαδρόμου Φυσικού Αερίου, με το Τερματικό LNG της Ρεβυθούσας, το FSRU της Αλεξανδρούπολης (στο οποίο ο ΔΕΣΦΑ έχει ποσοστό 20%) και τους αγωγούς που μεταφέρουν το αέριο προς Βορρά να αποτελούν βασικούς «κρίκους» της όλης υποδομής.
Ένα από τα βασικά θέματα που θα κληθεί να χειριστεί άμεσα είναι η ανάληψη πρωτοβουλιών ώστε ο Κάθετος Διάδρομος να καταστεί πιο ανταγωνιστικός και ελκυστικός για τους προμηθευτές, κάτι που αποτελεί κρίσιμο ζητούμενο, όπως τόνισε χθες (Πέμπτη 5 Ιανουαρίου) ο υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Νίκος Τσάφος. Κάτι που περνά αφενός μέσα από την περαιτέρω μείωση των χρεώσεων διαμετακόμισης, αφετέρου μέσα από την προσφορά πιο μακροχρόνιων προϊόντων δέσμευσης δυναμικότητας, Βρυξελλών επιτρεπόντων.
Η κ. Σφερρούτσα θα αναλάβει στο εξής τις λεπτές διαπραγματεύσεις με τους Διαχειριστές των άλλων χωρών που εμπλέκονται στο project (Βουλγαρία, Ρουμανία, Μολδαβία, Ουκρανία), με την ελληνική κυβέρνηση αλλά και τους αξιωματούχους της Κομισιόν, και το πιθανότερο είναι ότι θα δώσει το «παρών» στο «μεγάλο ραντεβού του Κάθετου Διαδρόμου» στις 24 Φεβρουαρίου στην Ουάσιγκτον, εκπροσωπώντας τον ΔΕΣΦΑ.
Η πορεία της στον ενεργειακό τομέα
Η Σικελή μάνατζερ, με σπουδές μηχανικού από το Πανεπιστήμιο του Παλέρμο, έχει διαγράψει μια πολύ αξιόλογη πορεία στον ενεργειακό τομέα, στον οποίο εντάχθηκε αμέσως μετά την αποφοίτησή της το 1995, έχοντας διαχειριστεί, κατά τη θητεία της σε General Electric, Baker Hughes και Snam, projects ύψους δισεκατομμυρίων ευρώ. Η ίδια δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξή της: «Αμέσως μετά την αποφοίτησή μου με προσέγγισε μια εταιρεία προτείνοντάς μου έναν ρόλο πιο κοντά στη διαχείριση/μάρκετινγκ. Αρνήθηκα. Το όνειρό μου ήταν να εργαστώ στον ενεργειακό τομέα. Η επιλογή μου, εκείνη την εποχή, θεωρήθηκε τουλάχιστον "ασυνήθιστη" για κοπέλα».
Βοήθησε την Ιταλία στην απεξάρτηση από το ρωσικό αέριο
Κατά τη θητεία της στη Snam η κ. Σφερρούτσα επέβλεψε τεχνικά την υλοποίηση έργων που στόχευαν άμεσα στην απεξάρτηση της Ιταλίας από το ρωσικό αέριο και στην αύξηση της δυναμικότητας του δικτύου, όπως το πλωτό τερματικό LNG (FSRU) στο Πιομπίνο, που ολοκληρώθηκε σε χρόνο-ρεκόρ (περίπου 100 ημέρες εργασιών στο λιμάνι) για να προλάβει τον δύσκολο χειμώνα του 2023 (ενεργειακή κρίση), και την επέκταση του FSRU της Ραβέννα. Στο «παλμαρέ» της εγγράφεται, επίσης, η διαχείριση της κατασκευής της Linea Adriatica, ενός αγωγού μήκους 425 χιλιομέτρων, αξίας 2,5 δισ. ευρώ, ενώ επέβλεψε και το έργο δέσμευσης και αποθήκευσης CO2 στη Ραβέννα που τέθηκε πρόσφατα σε πιλοτική λειτουργία. Μια εμπειρία την οποία σίγουρα θα αξιοποιήσει και στη νέα της θέση, καθώς το νέο επενδυτικό πρόγραμμα του ΔΕΣΦΑ που θα κληθεί να τρέξει περιλαμβάνει αντίστοιχα έργα συνολικού ύψους άνω του 1 δισ. ευρώ.
Η βαριά παρακαταθήκη της Μαρία Ρίτα Γκάλι
Η Μαρία Σφερρούτσα παίρνει τη σκυτάλη από τη Μαρία Ρίτα Γκάλι, η οποία κατά την πενταετή θητεία της στον ΔΕΣΦΑ που ολοκληρώνεται αυτές τις ημέρες άφησε σημαντικό αποτύπωμα. Ενίσχυσε την εξωστρέφεια του Διαχειριστή σε όλα τα επίπεδα και προώθησε ενεργά τον ρόλο της Ελλάδας ως ενεργειακού κόμβου στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, με έμφαση στην ενεργειακή ασφάλεια, στην απανθρακοποίηση και στη διαφοροποίηση πηγών ενέργειας.
Επί θητείας της «μπήκε στην πρίζα» το project του Κάθετου Διαδρόμου, το οποίο, όπως είχε αποκαλύψει σε πρόσφατη συνέντευξή της, είναι πολύ σημαντικό όχι μόνο για τον ΔΕΣΦΑ, αλλά και την ίδια προσωπικά, καθώς εργάστηκε εντατικά για αυτό εδώ και πολλά χρόνια. Στον απολογισμό της εγγράφονται οι χειρισμοί κατά τη διάρκεια της ενεργειακής κρίσης του 2022-2023 και η συμβολή του ΔΕΣΦΑ στη θωράκιση του ενεργειακού εφοδιασμού της Ελλάδας σε μια δύσκολη περίοδο, με την επιστράτευση -μεταξύ άλλων- προσωρινής πλωτής δεξαμενής (FSU) στη Ρεβυθούσα που αύξησε τη δυναμικότητα του τέρμιναλ, σε μια περίοδο που ήταν ορατός ο κίνδυνος να κλείσουν οι στρόφιγγες του ρωσικού αερίου μέσω TurkStream. Επί θητείας της ολοκληρώθηκαν επίσης κρίσιμα έργα, όπως οι Σταθμοί Συμπίεσης στην Κομοτηνή και στην Αμπελιά Φαρσάλων, που συνδυαστικά συμβάλλουν ώστε η εξαγωγική δυναμικότητα της χώρας να μπορεί να αυξηθεί έως τα 8,5 δισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου, αυξάνοντας τον ρόλο της Ελλάδας ως ενεργειακού κόμβου.
Στην τελική ευθεία βρίσκεται, επίσης, η κατασκευή του διασυνδετήριου αγωγού Ελλάδας - Βόρειας Μακεδονίας, που επίσης συμβάλλει στη διαφοροποίηση πηγών και οδεύσεων φυσικού αερίου στα Βαλκάνια, ενώ μπήκαν σε τροχιά υλοποίησης και άλλα κρίσιμα projects που υπηρετούν αυτή την κεντρική προτεραιότητα της εθνικής ενεργειακής πολιτικής, όπως ο διπλασιασμός του κλάδου υψηλής πίεσης Καρπερή - Κομοτηνή, το μεγαλύτερο project 10ετές Πρόγραμμα Ανάπτυξης για την περίοδο 2025-2034, με προϋπολογισμό 321,5 εκατ. ευρώ που θα αυξήσει περαιτέρω τη δυναμικότητα του Εθνικού Συστήματος Φυσικού Αερίου.
Τέλος, η κ. Γκάλι προώθησε ενεργά projects που βάζουν τη χώρα μας και στον χάρτη του υδρογόνου, όπως ο ελληνικός διάδρομος υδρογόνου (Dedicated H2 Backbone), που φιλοδοξεί να αποτελέσει μέρος του δικτύου διακίνησης ανανεώσιμων αερίων στα Βαλκάνια και στη ΝΑ Ευρώπη, καθώς και projects που συμβάλλουν στη δημιουργία αλυσίδας αξίας στη δέσμευση και αποθήκευση CO2, όπως το έργο ApolloCO2 για μεταφορά του CΟ2 που δεσμεύουν οι βιομηχανίες μέσω δικτύου αγωγών, υγροποίησή του σε ειδική υποδομή στη Ρεβυθούσα και μεταφορά του μέσω ειδικών πλοίων σε υπόγειες αποθήκες CO2, όπως αυτή του Πρίνου.