fbpx ΤΗΕΑΤRALE: Ο Αλέξανδρος Ρήγας και η Βασιλική Ανδρίτσου περιμένουν να πεθάνουν. Ή να ξαναζήσουν [βίντεο] | ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ | iefimerida.gr
×
ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Tο iefimerida.gr δημοσιεύει άμεσα κάθε σχόλιο. Ωστόσο δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Σχόλια με ύβρεις διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται.
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΜΑΖΕΨΕΙ

ΤΗΕΑΤRALE: Ο Αλέξανδρος Ρήγας και η Βασιλική Ανδρίτσου περιμένουν να πεθάνουν. Ή να ξαναζήσουν [βίντεο]

ΤΗΕΑΤRALE: Ο Αλέξανδρος Ρήγας και η Βασιλική Ανδρίτσου περιμένουν να πεθάνουν. Ή να ξαναζήσουν [βίντεο]
07|04|2013 | 22:22

Ο Τάσος (ΤΑΖ) Θεοδωρόπουλος, παρακολουθεί «Τα Παιδιά θα 'ρθούνε στις 8», αντιμέτωπος με την ξεκαρδιστική εκδοχή, της πιο μαύρης εκδοχής του εαυτού μας, σε έναν σπασμένο νεοελληνικό «γυάλινο κόσμο» παραλογισμού, εξομολογήσεων και σουρεαλιστικής τρέλας.

Αν κοιτάξεις συνολικά τις δουλειές των Ρήγα – Αποστόλου, οι ήρωες τους ήταν πάντα κλεισμένοι σε ένα υπόγειο με παραμορφωτικούς καθρέφτες. Αποκομμένοι από τα συναισθήματα τους, προδοτικοί απέναντι στις υποσχέσεις τους, ζαλισμένοι από τη μίμηση ζωής που επέλεξαν να ζήσουν και αντιμέτωποι με τις συνέπειες αυτής τους της επιλογής. Κυριολεκτώ, σε όλα τα έργα τους. Το ίδιο συνέβαινε στον αδιέξοδο και υστερικό έρωτα Κουντουράτου – Μαρκορά στους «Δύο Ξένους» με τους ήρωες εγκλωβισμένους στα συναισθήματα και τους ψεύτικους κόσμους τους, το ίδιο στους «Στάβλους της Εριέτας Ζαίμη» με τις πρωταγωνίστριες κυριολεκτικά κρατούμενες στις φυλακές, το ίδιο στα θεατρικά υπερεπιτυχημένα «Κορίτσια με τα μαύρα» με τις ηρωίδες να ξεπουπουλιάζονται εσώκλειστες στο μοναστήρι, στο «Κόκκινο Δωμάτιο» με τον σεξουαλικό πόθο να βαφτίζεται αμαρτία στη μικροαστική συνείδηση των ενοίκων της σουίτας, και φυσικά στο «Δώρο».

Την πρώτη θεατρική αν θυμάμαι καλά, συνεργασία του συγγραφικού διδύμου και την πιο συγγενική στην απλότητα της φόρμας της και την αιχμηρότητα του σχολίου της, με «Τα παιδιά θα 'ρθουνε στις 8». Μικροαστικά ζευγάρια σε απόλυτη απογύμνωση εκτός ελέγχου εκεί, αστικό ζευγάρι (αν υπάρχει στην Ελλάδα τέτοια τάξη) σε εγκλωβισμό στο υπόγειο του σπιτιού τους, φυλακισμένοι από δύο ληστές που απειλούν να τους εξοντώσουν και τους κλέβουν όλα τα υπάρχοντα στον πάνω όροφο εδώ. Λέω απειλούν, γιατί μεγαλύτερη απειλή στην περίπτωση του Γιώργου και της Δώρας, δεν υπάρχει από τους ίδιους. Απέναντι στους εαυτούς τους και απέναντι ο ένας στον άλλο. Σε μια ξεκαρδιστική στην ατάκα και την αιχμή της μαύρη κωμωδία, που μου επιβεβαιώνει αυτό που πάντα υπέθετα για τους Ρήγα – Αποστόλου: Αν γράφανε ατόφιο δράμα, θα κλαίγανε μέχρι και οι ταξιθέτριες στο θέατρο.

Είναι πραγματικά μοναδική η ικανότητά τους, να ταξιδεύουν στα ζοφερά σκοτάδια της ψυχοσύνθεσης και τις χειρότερες συμπεριφορές του νεοέλληνα και να βγάζουν αβίαστο γέλιο. Πραγματικά. Και γίνεται ακόμα περισσότερο εμφανής εδώ, με δύο ανθρώπους, τον ίδιο τον Αλέξανδρο Ρήγα και τη Βασιλική Ανδρίτσου, να επωμίζονται (σε δύο από τις καλύτερες ίσως – και γεμάτης εκπλήξεις, εμφανίσεις της καριέρας τους) όλο το βάρος μιας μάχης μέχρι εσχάτων. Με εναλλαγές χρονοδιακόπτη στις διαθέσεις τους, ταξίδι μέχρι τα άκρα των χαρακτήρων τους και ένα σπαρακτικό δραματικό ξέσπασμα, κάποια στιγμή, που πραγματικά το χειρίζονται αξιοθαύμαστα αμφότεροι. Τόσο γιατί σε φτάνει επικίνδυνα κοντά στο να δακρύσεις, όσο και γιατί αμέσως μετά, επανέρχονται στη κωμική τρέλα των ρόλων τους, με μηχανισμό ελβετικού ρολογιού, και σε κάνουν να σαστίσεις από την επιθυμία σου να γελάσεις σε αντίθεση με το προηγούμενο σου συναίσθημα.

Παραμονές της βάπτισης του παιδιού της Περιστέρας και του Τσίπρα, στην οποία είναι καλεσμένοι, βρίσκονται κλεισμένοι από ληστές στο υπόγειο του σπιτιού τους. Ένα υπόγειο με καθρέφτες, ένας γυάλινος κόσμος όπως όλη η ζωή τους. Πρώην πασόκος, νυν Σύριζα αυτός, πρώην νεοδημοκράτισα νυν χρυσαυγίτισα αυτή. Αμφότεροι με την πολιτική συνείδηση παρμεζάνας που συνοδεύει άριστα κάθε ζυμαρικό που τους προσφέρει την ψευδαίσθηση της upper class ευμάρειάς τους. Σε αυτό το υπόγειο, το ρολόι μετράει αντίστροφα, τόσο όσον αφορά το ποια θα είναι η κατάληξη τους, αν θα πεθάνουν ή θα ζήσουν όσο και το φυλλομέτρημα της ζωής τους. Το ξεκαρδιστικό σαν αποτέλεσμα, αλλά τόσο επώδυνο σαν αλήθεια, σκάψιμο στα σαθρά ερείπια που δόμησαν τις ζωές τους. Κι αυτοί και μια ολόκληρη χώρα.

Με τη γνωστή πλέον δεξιοτεχνία που έχουν επιδείξει στην ατάκα, οι Ρήγας Αποστόλου, καταφέρνουν να δημιουργήσουν ένα ντελιριακό δίωρο απίστευτων αναφορών, παιχνιδιών της γλώσσας και σαρκασμών, που αν εξελισσόταν σε ένα bar theater, θα απογειωνόταν σαν μεταμοντέρνο υβρίδιο stand up comedy και πρόζας. Χωρίς να χαρίζονται σε κανέναν, ούτε στους θεατές, ούτε καν στους ίδιους τους τους εαυτούς. Απαλλαγμένοι από το βάρος μιας πολύπλοκης ίντριγκας, δίνουν βάρος στους χαρακτήρες και τους ξεγυμνώνουν μέχρι εσχάτων, διανθίζοντας την αφήγηση της ζωής τους, με έξυπνα στημένα flash back. Έξυπνα όχι μόνο γιατί σπάνε τη ροή των διαλόγων αλλά επειδή αντανακλάνε με έναν ανεπαίσθητα ιδιοφυή τρόπο, την αισθητική κιτρινίλα λαϊκού περιοδικού, που διέπει ακόμα και τις πιο ρομαντικές τους αναμνήσεων.

Διατρέχοντας μια πορεία, γεμάτη από τους σκελετούς που κρύβει στην ντουλάπα του σχεδόν κάθε ζευγάρι, και αγγίζοντας θέματα ταμπού με εξαιρετική κομψότητα μέσα στην κωμική θεατρική τους σύμβαση. Η αθυροστομία κάποιων από των αναφορών δεν θεωρώ πως είναι εχθρός της κομψότητας, ενίοτε είναι σύμμαχος της ειδικά όσον αφορά το ελληνικό ταπεραμέντο και την απεικόνιση του. Κάτι που φαίνεται ιδιαίτερα, όταν πέρα από την επιφάνεια της υστερίας και του λαϊκού αστείου, οι ήρωες καλούνται μέσω των εξομολογήσεων τους, να αντιμετωπίσουν καταστάσεις που θα μπορούσαν εύκολα να ξεφύγουν στο γκροτέσκο αλλά παρ' όλα αυτά επιστρατεύουν μια ιδιαίτερη εσωτερικότητα. Κι έναν γνήσιο σεβασμό.

Ναι, ακόμα και σε δύο χαρακτήρες όπως η Ντόρα και ο Γιώργος. Γιατί οι δημιουργοί και οι ηθοποιοί του έργου, δεν παίρνουν αποστάσεις από αυτούς, δε λένε δασκαλίστικα, «αυτοί είναι οι κακοί, οι αρνητικοί που έφεραν την Ελλάδα σε αυτή την κατάσταση», αλλά πως όλοι μας έχουμε κουβαλήσει μέσα μας έναν Γιώργο και μια Ντόρα. Πως όλοι μας είμαστε μέρος του προβλήματος. Επομένως και όλοι μας μπορούμε να γίνουμε μέρος της λύσης, αν σταθούμε μπροστά στον καθρέφτη, και θυμηθούμε, παρά τις αναπηρίες μας, παρά τις αλητείες και τα ψέματα μας, την ικανότητά μας να ονειρευόμαστε και να αγαπάμε. Και να αλλάζουμε.

***Τα παιδιά θα 'ρθούνε στις Οχτώ των Αλέξανδρου Ρήγα και Δημήτρη Αποστόλου.

Θέατρο Ιλίσια – Παπαδιαμαντοπούλου 4, τηλ, 2107210045, Τετάρτη ως Κυριακή, εισιτήρια από 12 ως 18 ευρώ.

*** ακολουθήστε τον ΤΑΖ στο www.facebook.com/tazthebuzz ή στο www.twitter.com/klarinabourana. Κάντε LIKE στην επίσημη σελίδα του fb www.facebook.com/SigaikaProductions για να μαθαίνετε όσα χρειάζεστε, προκειμένου να καίτε τον εγκέφαλο (των άλλων) ή επικοινωνήστε με το terra_gelida@hotmail.com για μέιλ και υποθέσεις προσωπικής εκδίκησης.

ΣΧΟΛΙΑ