Ταιριάζει το πένθος στην Τζ. Κ. Όουτς;

Η πολυγραφότατη Τζόυς Κάρολ Όουτς έγραψε ένα βιβλίο για την απώλεια του άντρα της, το A Widow's Story (Η ιστορία μιας χήρας) που σε γενικές γραμμές πήρε καλές κριτικές. Εντύπωση προκάλεσε όμως η κριτικός των New York Times Τζάνετ Μάσλιν, η οποία αμφισβητεί την ειλικρίνεια των προθέσεων της συγγραφέως.

Η Μάσλιν δεν αμφιβάλλει ευθέως για το αν και πόσο πενθεί η Όουτς, αλλά επικεντρώνεται στην έλλειψη συναισθηματικής φόρτισης, στην έλλειψη βάθους του «A Widow's Story». Αφήνει επίσης να εννοηθεί ότι η επιλεκτική αφήγηση της Όουτς είναι παραπλανητική για τον αναγνώστη, μιας και η συγγραφέας δεν εμβαθύνει καθόλου στο πώς ήταν η σχέση της με τον επί 47 χρόνια σύζυγό της. Μια ακόμα πιο σοβαρή παράλειψη είναι, λέει η Μάσλιν, το γεγονός ότι η Όουτς αρραβωνιάστηκε 11 μήνες μετά το θάνατο του πρώτου της άντρα και είναι τώρα παντρεμένη. Όλα αυτά την οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η Όουτς προσπάθησε να εκμεταλλευτεί την όλο και πιο προσοδοφόρα αγορά που αναπτύσσεται γύρω από τη χηρεία και την αντιμετώπιση του πένθους.

Το θέμα συζητιέται αρκετά στους λογοτεχνικούς κύκλους, μιας και τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι πολλά: Δικαιούται η κριτική να αμφισβητεί την ειλικρίνεια του συγγραφέα όταν πρόκειται για ένα τόσο προσωπικό θέμα; Στο κάτω κάτω δεν πρόκειται για πρακτικά δίκης αλλά για μια προσωπική λογοτεχνική κατάθεση, που εμπίπτει στο πλαίσιο της μυθοπλασίας. Δεν δικαιούται η συγγραφέας να πενθεί με τον δικό της τρόπο, καθώς και να γράφει γι’ αυτό με τον δικό της τρόπο; Γιατί η Όουτς παραλείπει να αναφερθεί σε κάτι τόσο σημαντικό όσο το γεγονός ότι ξαναπαντρεύτηκε σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα; Μπορούμε να κατηγορούμε τους συγγραφείς ότι στοχεύουν σε ένα συγκεκριμένο κοινό; Πού είναι το όριο μεταξύ της ανάγκης για λύτρωση μέσα από το γράψιμο και της ναρκισσιστικής αυτοαναφορικότητας;

Τα ερωτήματα μπορεί να έχουν χιλιάδες απαντήσεις (περίπου όσες και οι αναγνώστες της Όουτς).

Για περισσότερα δείτε εδώ κι εδώ.