Μια γυναίκα στην Ινδονησία κατέρρευσε μετά τη μαστίγωσή της με την οποία τιμωρήθηκε επειδή είχε σεξουαλικές επαφές εκτός γάμου, κατά παράβαση του ισλαμικού νόμου της Σαρία.
Φωτογραφίες από την Μπάντα Άτσεχ, την πρωτεύουσα μιας ινδονησιακής επαρχίας που είναι η μόνη που εφαρμόζει τον ισλαμικό νόμο στην πράξη, δείχνουν υγειονομικούς και αξιωματούχους της Σαρία να συγκεντρώνονται γύρω της μετά την τιμωρία. Μαστιγώθηκε δημόσια επειδή είχε σεξουαλικές επαφές εκτός γάμου, μια τιμωρία που μπορεί να επιφέρει έως και 100 μαστιγώματα στους παραβάτες.
Δίπλα της ένας άνδρας λύγισε από τον πόνο έπειτα από τα χτυπήματα που δέχθηκε για μοιχεία. Οι δύο τους ήταν μεταξύ των οκτώ ατόμων που καταδικάστηκαν από το ισλαμικό δικαστήριο της Μπάντα Ατσέχ σε έως και 100 χτυπήματα με ραβδί για παραβιάσεις διατάξεων της Σαρία.
Οι ποινές εκτελέστηκαν σε δημόσια εξέδρα, παρουσία μικρού πλήθους. Τα χτυπήματα τα επιφέρουν ειδικά εκπαιδευμένοι αξιωματούχοι, γνωστοί ως «algojos», οι οποίοι χρησιμοποιούν ραβδιά από ρατάν μπροστά σε δικαστικούς και θεατές. Είναι ντυμένοι με σκούρες ρόμπες που τους καλύπτουν από την κορυφή ως τα νύχια, και κρύβουν τα πρόσωπά τους για να διατηρήσουν την ανωνυμία τους.
Οι ποινές επιβάλλονται για διάφορα αδικήματα, όπως ο τζόγος, η κατανάλωση αλκοόλ, οι ομοφυλοφιλικές πράξεις και οι σεξουαλικές σχέσεις εκτός γάμου.
Η δημόσια εκτέλεσή τους αποσκοπεί όχι μόνο στην πρόκληση σωματικού πόνου, αλλά και στον εξευτελισμό των καταδικασθέντων. Δεν είναι ασυνήθιστο όσοι τιμωρούνται να λιποθυμούν, και να μεταφέρονται με φορεία μετά τη μαστίγωση.
Οι ποινές πραγματοποιούνται συνήθως έξω από τζαμιά ή σε δημόσιες πλατείες, με τους παρευρισκόμενους να παρακολουθούν και να καταγράφουν τα περιστατικά με τα κινητά τους τηλέφωνα.
Αντιδράσεις από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων
Η Ινδονησία είναι η χώρα με τον μεγαλύτερο μουσουλμανικό πληθυσμό στον κόσμο, ωστόσο αναγνωρίζει επίσημα έξι θρησκείες, καθώς και τις παραδοσιακές θρησκευτικές πεποιθήσεις των αυτόχθονων κοινοτήτων.
Οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων υποστηρίζουν ότι ο δημόσιος εξευτελισμός εντείνει τη σκληρότητα της τιμωρίας και προκαλεί μακροχρόνια ψυχολογικά τραύματα.
Η Διεθνής Αμνηστία και η Human Rights Watch έχουν καταδικάσει επανειλημμένα την πρακτική, υποστηρίζοντας ότι παραβιάζει το Σύνταγμα της Ινδονησίας και τις διεθνείς νομικές υποχρεώσεις της χώρας.
Αν και επικριτές προειδοποιούν ότι η πρακτική αυτή έχει επηρεάσει αρνητικά τη φήμη της Ινδονησίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα και έχει προκαλέσει μόνιμο τραύμα σε όσους την έχουν υποστεί, τοπικοί αξιωματούχοι υπερασπίζονται τις μαστιγώσεις ως μέσο αποτροπής και στοιχείο της ταυτότητας της επαρχίας. Η πρακτική εξακολουθεί να έχει ευρεία υποστήριξη στον κυρίως μουσουλμανικό πληθυσμό της Ατσέχ.
Περισσότερο από το 90% των 255 εκατομμυρίων κατοίκων της Ινδονησίας δηλώνουν μουσουλμάνοι, αν και η συντριπτική πλειονότητα ακολουθεί μια μετριοπαθή εκδοχή του Ισλάμ.
Ο νόμος της Σαρία εισήχθη στην Ατσέχ το 2002, ενώ το 2003 προστέθηκαν επιπλέον διατάξεις. Η εφαρμογή της συνδέθηκε με το καθεστώς ειδικής αυτονομίας που παραχωρήθηκε στην επαρχία το 2001, στο πλαίσιο των προσπαθειών της κεντρικής κυβέρνησης να τερματίσει μια μακροχρόνια αυτονομιστική εξέγερση.
Στο πλαίσιο αυτής της συμφωνίας, η επαρχία Άτσεχ απέκτησε το δικαίωμα να είναι η μοναδική επαρχία της Ινδονησίας που εφαρμόζει τον ισλαμικό νόμο της Σαρία ως νομικό της σύστημα.
Μεταξύ των μέτρων που θεσπίστηκαν το 2003 ήταν η απαγόρευση της παραμονής ενός ατόμου μόνο με πρόσωπο του αντίθετου φύλου, εφόσον δεν είναι σύζυγος ή συγγενής του. Η νομοθεσία προβλέπει επίσης ποινές για σεξουαλικά εγκλήματα, εκδηλώσεις τρυφερότητας μεταξύ ανύπαντρων, μοιχεία και σεξουαλικές σχέσεις με ανηλίκους.
Η θρησκευτική αστυνομία της Ατσέχ έχει επίσης βρεθεί στο στόχαστρο επικρίσεων για τη στοχοποίηση μουσουλμάνων γυναικών που δεν φορούν μαντίλα ή επιλέγουν στενά ρούχα, καθώς και ανθρώπων που καταναλώνουν αλκοόλ ή παίζουν τζόγο.
Την τελευταία δεκαετία, η κεντρική κυβέρνηση έχει μεταβιβάσει περισσότερες εξουσίες στις περιφερειακές αρχές, με στόχο την ενίσχυση της αυτονομίας και την επιτάχυνση της ανάπτυξης.
Το 2018 η επαρχία ξεκίνησε δημόσια διαβούλευση για το ενδεχόμενο εισαγωγής του αποκεφαλισμού ως ποινής. Η κεντρική κυβέρνηση της Ινδονησίας προειδοποίησε, ωστόσο, ότι ένα τέτοιο μέτρο δεν θα επιτρεπόταν βάσει της εθνικής νομοθεσίας.