Τον τάφο του Μπαρτόλο Λόνγκο, ενός από τους πρόσφατους αγίους της Καθολικής Εκκλησίας, ετοιμάζεται να επισκεφτεί το επόμενο διάστημα ο Πάπας Λέοντας.
Πρόκειται για έναν πρώην σατανιστή ιερέα που ξαναβρήκε την πίστη του και έκανε φιλανθρωπίες και θαύματα στην Πομπηία, στα τέλη του 1800 και τις αρχές του 1900.
Ο τάφος του βρίσκεται στη Βασιλική της Παναγίας του Ροζαρίου στην Πομπηία.
Ποιος ήταν ο Μπαρτόλο Λόνγκο
Ο Μπαρτόλο Λόνγκο (10 Φεβρουαρίου 1841 – 5 Οκτωβρίου 1926) ήταν Ιταλός δικηγόρος και πρώην σατανιστής ιερέας ο οποίος επέστρεψε στην καθολική πίστη, αφιερώνοντας τη ζωή του στο ροζάριο και την Παναγία.
Τη δεκαετία του 1860, η Καθολική Εκκλησία στην Ιταλία βρέθηκε σε σύγκρουση με το ισχυρό εθνικιστικό κίνημα που του στρατηγού Τζουζέπε Γκαριμπάλντι, ο οποίος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ιταλική ενοποίηση,
Ο Γκαριμπάλντι έβλεπε τον παπισμό ως ανταγωνιστή του ιταλικού εθνικισμού και αγωνίστηκε ενεργά για την πλήρη κατάργηση του παπικού αξιώματος,
Την ίδια ώρα, η Εκκλησία στην Ευρώπη ανταγωνιζόταν επίσης την αυξανόμενη δημοτικότητα του Πνευματισμού και του Αποκρυφισμού. Εξαιτίας αυτού, πολλοί φοιτητές στο Πανεπιστήμιο της Νάπολης συμμετείχαν σε δημόσιες διαδηλώσεις κατά του πάπα, πίστευαν στη μαγεία και συμβουλεύονταν ναπολιτάνους μέντιουμ.
Σε αυτό το περιβάλλον κινούνταν και ο νεαρός δικηγόρος Λόνγκο, ο οποίος τελικά χειροτονήθηκε ιερέας του Σατανισμού.
Η επιστροφή στον Θεό
Σύμφωνα με την παράδοση της Καθολικής Εκκλησίας, το επόμενο διάστημα ο Λόνγκο υπέφερε, «με ένα σώμα που είχε μείνει μόνο δέρμα και κόκαλα, δύο δαιμονισμένα μάτια, εξαντλημένα νεύρα, μια διαβολική γενειάδα και μια στομαχική πάθηση καταδικασμένη να τον συνοδεύει για το υπόλοιπο της ζωής του... Ένιωθε μια δυσοίωνη παρουσία στο πλευρό του, ένα ον, που αναφερόταν ως τον «άγγελό» του σκοτεινό σύντροφο.
Ένας από τους καθηγητές του, ο Βιντσέντσο Πέπε, αναγνώρισε τη δραματική αλλαγή στη συμπεριφορά του Λόνγκο και προσπάθησε να τον βοηθήσει. Την ίδια περίοδο, ο νεαρός σατανιστής έγινε φίλος με έναν Δομινικανό μοναχό και μία καθολική καλόγρια, οι οποίοι τον μύησαν στην αφοσίωση στην Παναγία και το ροζάριο.
Με τη βοήθειά τους, ο Λόνγκο επέλεξε να εγκαταλείψει τον σατανισμό και να επιστρέψει στην Καθολική Εκκλησία. Λέγεται ότι επισκέφθηκε μια πνευματιστική συγκέντρωση και σήκωσε ένα ροζάριο, δηλώνοντας: «Αρνούμαι τον πνευματισμό επειδή δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας λαβύρινθος από σφάλματα και ψεύδη».
Το φιλανθρωπικό έργο του και τα θαύματα στην Πομπηία
Το 1871, ο Λόνγκο μπήκε στο Τάγμα των Δομινικανών και πήρε το όνομα Ροζάριο. Γνώρισε επίσης μερικούς Φραγκισκανούς μοναχούς με τους οποίους βοηθούσε τους φτωχούς και τους ανίατα ασθενείς, ενώ παράλληλα συνέχισε να ασκεί το δικηγορικό του επάγγελμα.
Κάποια στιγμή επισκέφθηκε την Πομπηία για να βοηθήσει μια καλή του φίλη, την Κόμισσα Μαριάννα Φαρναράρο Ντε Φούσκο, και σοκαρίστηκε από τη διάβρωση της πίστης του λαού - ένα μείγμα μαγείας, δεισιδαιμονίας και λαϊκής παράδοσης.
Ο Λόνγκο ήταν βαθιά προβληματισμένος από τις πεποιθήσεις των των ανθρώπων της Πομπηίας και αποφάσισε να τους κατηχήσει και να τους οδηγήσει πίσω στον Θεό. Με τη βοήθεια της Κόμισσας ντι Φούσκο, εγκαινίασε μια αδελφότητα του Ροζαρίου και ξεκίνησε την ανακαίνιση μιας ερειπωμένης εκκλησίας.
Το 1875, ο Λόνγκο έλαβε ως δώρο έναν πίνακα που απεικόνιζε την Παναγία του Ροζαρίου και την τοποθέτησε στην εκκλησία σε μια προσπάθεια να ενθαρρύνει τα προσκυνήματα.
Τότε αρχισαν να αναφέρονται θαύματα και ο κόσμος άρχισε να συρρέει κατά κύματα στην εκκλησία. Ο Λόνγκο τότε ξεκινήσει την κατασκευή μιας μεγαλύτερης εκκλησίας, γνωστή σήμερα ως Ιερό της Παναγίας του Ροζαρίου της Πομπηίας.
Μέσα σε αυτή την εκκλησία βρίσκεται ο τάφος του. Η σορός του εκτίθεται σε γυάλινη λειψανοθήκη, τυλιγμένη με τον μανδύα και τη στολή του Μεγαλόσταυρου Ιππότη του Τάγματος του Παναγίου Τάφου της Ιερουσαλήμ, ενός παπικού τάγματος ιπποτισμού.
Ο Μπάρτολο Λόνγκο και η Κόμισσα ντι Φούσκο παντρεύτηκαν στις 7 Απριλίου 1885, εβωμένοι μόνο πνευματικά, χωρίς σεξουαλικές επαφές. Μαζί ίδρυσαν σχολεία και σπίτια για ορφανά και παιδιά κρατουμένων, κάτι που θεωρήθηκε ριζοσπαστικό εκείνη την εποχή.
Το 1906, δώρισαν ολόκληρη την περιουσία τους στην Βασιλικής της Παναγίας της Πομπηίας και στο Βατικανό και ο Λόνγκο παραιτήθηκε από όλα τα επίγεια αξιώματά του.
Ο Λόνγκο συνέχισε να προωθεί το ροζάριο μέχρι τον θάνατό του στις 5 Οκτωβρίου 1926, σε ηλικία 85 ετών, αφήνοντας πίσω του πλούσιο συγγραφικό πνευματικό έργο.
Αγιοποιήθηκε από τον Πάπα Λέοντα
Η υπόθεσή του άνοιξε επίσημα στις 28 Φεβρουαρίου 1947 και του δόθηκε ο τίτλος Υπηρέτης του Θεού.
Στις 26 Οκτωβρίου 1980, ο Λόνγκο οσιοποιήθηκε από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β', αποκαλώντας τον «Απόστολο του Ροζαρίου» της Παναγίας.
Στις 25 Φεβρουαρίου 2025, ο Πάπας Φραγκίσκος ενέκρινε την ευνοϊκή ψήφο της τακτικής συνόδου των Καρδιναλίων και Επισκόπων της Δικαστηρίου για τις Υποθέσεις των Αγίων για την αγιοποίηση του Λόνγκο, η οποία έγινε από τον Πάπα Λέοντα ΙΔ' στις 19 Οκτωβρίου 2025.