Πόλεμος, απώλεια εργασίας, καρδιακή προσβολή... Ο ηλικιωμένος -πλέον- Γάλλος Πολ Πετίτ έχει αντιμετωπίσει πολλές δυσκολίες, αλλά θυμάται μόνο τις θετικές πτυχές και την καλή τύχη που βίωσε εκείνες τις στιγμές.
Στα 104 του χρόνια, ζει μια εντελώς φυσιολογική ζωή στο σπίτι του στο Νέι.
Γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 1921 και τώρα ζει μόνος στο σπίτι του στο Ney.
Από 12 ετών δούλευε μαζί με τον πατέρα του σε ένα εργοστάσιο μεταλλουργίας.
Οπως λέει μιλώντας στο Leprogress.fr, ήταν αθλητικός τύπος, έκανε στίβο και διέπρεψε στα 800 μέτρα, ενώ έπαιζε επίσης και ποδόσφαιρο.
Και στη συνέχεια ήρθε ο πόλεμος. Στον Β' ΠΠ εστάλη να πολεμήσει στην Αλσατία για να υπερασπιστεί το μέτωπο του Ρήνου. «Το 1942, πεινούσαμε και ήμασταν τυχεροί που μπορούσαμε να καλλιεργήσουμε τα λαχανικά μας», εξηγεί ο Πολ Πετίτ.
«Στις 15 Αυγούστου 1944, παραλίγο να φάω μια σφαίρα από τα SS. Απίστευτη τύχη, μια τύχη που νομίζω είχα μαζί μου για πολύ καιρό», εξηγεί και στη συνέχεια μιλά για την αιχμαλωσία του «Ταξιδέψαμε με τρένο για τέσσερις μέρες, χωρίς φαγητό, για να φτάσουμε στο στρατόπεδο Νυρεμβέργης-Λάνγκβασερ», σε ένα στρατόπεδο εργασίας. «Έχασα 25 κιλά σε τρεις μήνες. Απελευθερωθήκαμε από τους Αμερικανούς που μας φρόντισαν μέχρι να αναρρώσουμε. Μας υποσχέθηκαν τον Σταυρό του Πολέμου, αλλά δεν πήραμε τίποτα». Κατατάχθηκε στον στρατό και στη συνέχεια επέστρεψε για να εργαστεί ως συρματοποιός.
Παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών μετακόμισαν όλοι μαζί αρκετές φορές για οικογενειακούς λόγους.
Δούλευε πάντα ως σιδηρουργός και 1975 απολύθηκε καθώς έκλεισε το εργοστάσιο.
«Μου έμεναν πέντε μήνες εργασίας πριν από τη συνταξιοδότηση και κατάφερα να πάρω την αποζημίωση απόλυσης», λέει.
«Έχω διανύσει μεγάλη απόσταση, επειδή το 1995 έπαθα καρδιακή προσβολή. Ο γιος μου ήταν αυτός που με έσωσε. Με βρήκε και μου έριξε έναν κουβά με κρύο νερό. Ήταν σαν ηλεκτροπληξία. Μου έσωσε τη ζωή, και πάλι, ήμουν πολύ τυχερός. Αλλά δεν φτάνεις τα 104 χωρίς ένα τυχερό αστέρι», παραδέχεται ο Paul Petit, ο οποίος περνάει τον χρόνο του μαγειρεύοντας, λύνοντας σταυρόλεξα και φυσικά, παρακολουθώντας τα τρέχοντα γεγονότα. «Κάθε Πέμπτη, πηγαίνω για ψώνια με τον γιο μου», εκμυστηρεύεται ο πολύ ζωηρός εκατονταετής.