Το σχέδιο των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στη Μέση Ανατολή για «έξοδο» του πετρελαίου από τα Στενά του Ορμούζ περιγράφει σε ανάλυσή του το CNN.
Μάλιστα, το αμερικανικό δίκτυο αναφέρεται σε ένα ενδεικτικό παράδειγμα: «Το απόγευμα της 25ης Ιουλίου, ένα υπερδεξαμενόπλοιο έδεσε στον τερματικό σταθμό εξαγωγής πετρελαίου Mesaieed του Κατάρ, ένα τεράστιο λιμάνι 30 θέσεων ελλιμενισμού στη δυτική ακτή της χώρας, 25 μίλια νότια της Ντόχα.
Τέσσερις ημέρες αργότερα, φορτωμένο με αργό πετρέλαιο, το τάνκερ αυτό πέρασε από τα Στενά του Ορμούζ. Το κατηγορίας Very Large Crude Carrier -η μεγαλύτερη κατηγορία πετρελαιοφόρων, με μήκος άνω των 1.000 ποδών- διατήρησε σταθερό ρυθμό 13 κόμβων πλέοντας στον Περσικό Κόλπο, κοντά στην τελική του ταχύτητα.
Στη συνέχεια, στις 31 Ιουλίου, λίγο μετά τις 2 μ.μ. ακριβώς, στα ανοικτά των ακτών του Ντουμπάι, το υπερδεξαμενόπλοιο εξαφανίστηκε.
Το πλοίο είχε απενεργοποιήσει τον αναμεταδότη AIS, μια συσκευή που αναμεταδίδει την ταχύτητα, την πορεία και τη θέση ενός πλοίου. Για τις υπηρεσίες παρακολούθησης που ελέγχουν την παγκόσμια θαλάσσια κυκλοφορία, ήταν σαν να εξαφανίστηκε.
Ξαφνικά, στις 10 π.μ. την 1η Αυγούστου, το σήμα του επανεμφανίστηκε –στην άλλη πλευρά των Στενών του Ορμούζ.
Ήταν μέρος της πιο πρόσφατης τακτικής της πετρελαϊκής βιομηχανίας: "σκοτεινές", νυχτερινές διελεύσεις με συνοδεία αμερικανικού στρατού κατά μήκος των Στενών. Στόχος: Η αποφυγή ιρανικών επιθέσεων με drones».
Τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της νέας τακτικής για το πετρέλαιο
Στη συνέχεια, το CNN περιγράφει αυτή τη νέα τακτική, αναφέροντας ότι, με τη βοήθεια του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, πετρελαϊκές εταιρείες της Σαουδικής Αραβίας, του Κουβέιτ, του Κατάρ και των Εμιράτων έχουν ναυλώσει πετρελαιοφόρα που απενεργοποιούν τους αναμεταδότες τους και μεταφέρουν πετρέλαιο από τον Περσικό Κόλπο -μέσω των Στενών του Ορμούζ- στον Κόλπο του Ομάν, όπου εκφορτώνουν το αργό πετρέλαιο σε δεξαμενόπλοια που ανήκουν στους πελάτες τους και στη συνέχεια επιστρέφουν μέσω των Στενών.
Αυτή η τακτική έχει αφαιρέσει το δαπανηρό βάρος του ασφαλιστικού κινδύνου και του φυσικού κινδύνου των ιρανικών επιθέσεων από τους εμπορικούς μεταφορείς και το έχει μεταβιβάσει στην κυβέρνηση των ΗΠΑ και τους ίδιους τους παραγωγούς πετρελαίου.
Και σύμφωνα με το υπουργείο Ενέργειας των ΗΠΑ, πρόκειται για μια αποτελεσματική στρατηγική, καθώς πλέον διακινούνται καθημερινά 8-9 εκατομμύρια βαρέλια μέσω των Στενών του Ορμούζ.
Όπως αναφέρει το CNN, δε, έχουν παρατηρηθεί πάνω από 12 μεταφορές από πλοίο σε πλοίο στον Κόλπο του Ομάν μέσα σε διάστημα δύο ημερών, με τα δεξαμενόπλοια στη συνέχεια να κινούνται προς προορισμούς όπως η Κίνα, η Ταϊβάν, η Νότια Κορέα, οι Φιλιππίνες, το Βιετνάμ και η Ταϊλάνδη.
«Είναι ένα επικίνδυνο και δαπανηρό παιχνίδι που προσφέρει κάποια προσωρινή ανακούφιση στην αγορά πετρελαίου. Αλλά με τις μόνιμες λύσεις -πιθανό τέλος στον πόλεμο και ένα οργανωμένο σχέδιο για τα Στενά- να παραμένουν ασαφείς, αυτή η λύση αγοράζει χρόνο», αναφέρει το CNN.
Ο πόλεμος, που διαρκεί πολύ περισσότερο από ό,τι πολλοί φαντάζονταν, έχει διαταράξει το ένα πέμπτο του παγκόσμιου εφοδιασμού με πετρέλαιο για έξι μήνες, αλλά έφτασε σε ένα σημείο καμπής τις τελευταίες εβδομάδες: Δισεκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου και καυσίμων σε εμπορικά αποθέματα έχουν εξαφανιστεί. Τα αποθέματα έκτακτης ανάγκης των ΗΠΑ δεν ήταν τόσο μικρά από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Η εξάρτηση της Κίνας από το τεράστιο απόθεμα πετρελαίου της -ένας βασικός παράγοντας για την αποτροπή της αύξησης του πετρελαίου στα 150 δολάρια- δεν θα διαρκέσει για πάντα. Και οι επενδυτές στην αγορά ομολόγων και οι ψηφοφόροι χάνουν την υπομονή τους με τις υψηλές τιμές.
Αντιμέτωποι με ένα εφιαλτικό σενάριο, οι παραγωγοί πετρελαίου της Μέσης Ανατολής αρχίζουν να χρησιμοποιούν τη νέα τους στρατηγική τις τελευταίες εβδομάδες. Δεν είναι η τέλεια λύση -τα Στενά είναι πλάτους μόλις 23 μιλίων. Δεν υπάρχουν πολλά μέρη για να κρυφτούν τα πλοία και το ραντάρ μπορεί να εντοπίσει ένα πλοίο ακόμη και με τον αναμεταδότη του απενεργοποιημένο.
Ωστόσο, περίπου το 80% της κυκλοφορίας μέσω των Στενών τις τελευταίες δύο εβδομάδες ήταν «σκοτεινό», καθώς διέρχεται κοντά στις ακτές του Ομάν, όσο το δυνατόν πιο μακριά από το Ιράν. Λόγω της περιφερειακής σύγκρουσης, δε, ορισμένα δεδομένα παρακολούθησης έχουν υποστεί παρεμβολές GPS, γεγονός που μπορεί να δυσχεράνει την αναγνώριση.