Σε ανοικτή εσωκομματική σύγκρουση έχει εξελιχθεί το δικαστικό πραξικόπημα στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης της Τουρκίας, ύστερα από την επέμβαση χθες των τουρκικών ΜΑΤ στην έδρα του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) στην Άγκυρα για να εκδιωχθεί ο καθαιρεμένος πρόεδρος του κόμματος Οζγκιούρ Οζέλ. Την επέμβαση των ειδικών δυνάμεων της τουρκικής αστυνομίας προκάλεσε ο πρώην πρόεδρος του κόμματος Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, ο οποίος λειτουργεί πλέον de facto ως δοτός του καθεστώτος Ερντογάν.
Πρόκειται για το πιο πρόσφατο επεισόδιο μιας σειράς μηχανορραφιών που έχει εξυφάνει ο Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν για να διαιρέσει και εξουδετερώσει τελικά την τουρκική αντιπολίτευση, ώστε να μπορέσει να συνεχίσει ανενόχλητος να διοικεί την Τουρκία ως αυταρχικός μονάρχης. Ο μηχανισμός έχει στηθεί με αριστοτεχνικό τρόπο. Απόλυτος έλεγχος της δικαστικής εξουσίας και έκδοση κατά παραγγελία δικαστικών αποφάσεων που εξοντώνουν πολιτικά κάθε επικίνδυνο αντίπαλο.
Στην περίπτωση του CHP, η αρχή έγινε με την ποινικοποίηση της δημαρχιακής θητείας του χαρισματικού δημάρχου Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου, με αποτέλεσμα ο πιο δημοφιλής αντίπαλος του Ερντογάν να βρίσκεται πλέον στη φυλακή, αντιμετωπίζοντας κακουργηματικές κατηγορίες για διαφθορά με βάση ένα εν πολλοίς κατασκευασμένο κατηγορητήριο. Για να ολοκληρωθεί η πολιτική εξόντωση του Ιμάμογλου, το καθεστώς Ερντογάν φρόντισε να του ακυρωθεί το πτυχίο από το Πανεπιστήμιο Κωνσταντινούπολης, λόγω “παρατυπιών”. Ακριβώς για να μην πληρεί ο Ιμάμογλου τις νόμιμες προϋποθέσεις για να είναι υποψήφιος στις επόμενες προεδρικές εκλογές της Τουρκίας το 2028.
Επειδή όμως και ο διάδοχος του Ιμάμογλου, Οζγκιούρ Οζέλ, απέκτησε σημαντική δημοφιλία, ο Ερντογάν έκρινε ότι πρέπει να φύγει και αυτός από τη μέση και να αντικατασταθεί στην ηγεσία του CHP από ένα ακίνδυνο ανδρείκελο και έτσι στήθηκε η δικαστική πλεκτάνη με την οποία “κρίθηκε” άκυρο το συνέδριο του κόμματος το 2023 λόγω “παρατυπιών και εξαγοράς συνέδρων”. Επέστρεψε με αυτόν τον τρόπο στην ηγεσία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης ο 77χρονος Κιλιτσντάρογλου, ο οποίος αποδέχθηκε ασμένως το δικαστικό πραξικόπημα του καθεστώτος Ερντογάν.
Ο Οζγκιούρ Οζέλ από την πλευρά του κήρυξε ανένδοτο αγώνα και μετά την βίαιη έξωσή του από τα γραφεία του κόμματος ξεκίνησε μαζί με τους υποστηρικτές του πορεία υπό βροχή προς την τουρκική Εθνοσυνέλευση. Τώρα όμως τον περιμένουν νέες δικαστικές περιπέτειες, καθώς η τουρκική Εισαγγελία ξεκίνησε ποινική έρευνα εναντίον του για “απείθεια” και “αντίσταση κατά της αρχής”. Πολύ πιθανό λοιπόν να καταλήξει και αυτός στη φυλακή, ώστε να μην κάνει και ενοχλητικές φασαρίες εντός της Εθνοσυνέλευσης.
Με την απροσχημάτιστη εργαλειοποίηση της τουρκικής δικαιοσύνης, ο Ερντογάν έχει επιτύχει πλέον να καθαιρέσει τους πολιτικούς του αντιπάλους, να επιβάλει ένα ακίνδυνο ανδρείκελο ως ηγέτη της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ενώ παράλληλα έχει καταφέρει να αποκοιμίσει το φιλοκουρδικό Κόμμα Ισότητας και Δημοκρατίας (DEM) παίζοντας με μαεστρικό τρόπο το παίγνιο της ειρήνευσης με το PKK και της υπόσχεσης απελευθέρωσης του Αμπντουλάχ Οτσαλάν.
Και ενώ ο Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει καταφέρει με τις αυταρχικές μηχανορραφίες να διοικεί πλέον την Τουρκία ως απόλυτος μονάρχης έχοντας ακυρώσει την αντιπολίτευση, το ερώτημα πλέον είναι πως θα αντιμετωπίσει η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ελλάδα την καταβαράθρωση της Τουρκίας στο επίπεδο του αυταρχικού καθεστώτος, όπως είναι χώρες σαν την Ρωσία και την Λευκορωσία. Ο εκπρόσωπος της Κάγια Κάλας δήλωσε πως η απόφαση του δικαστηρίου της Άγκυρας για την καθαίρεση της ηγεσίας του CHP “εγείρει ερωτήματα για το κράτος δικαίου, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τον δημοκρατικό πλουραλισμό και την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης”.
Μια απλή όμως δήλωση ενός εκπροσώπου δεν είναι αρκετή για να εκφράσει την στάση που θα πρέπει να έχει η Ευρωπαϊκή Ένωση με ένα αυταρχικό καθεστώς που ακυρώνει και εξοντώνει κάθε μορφή αντιπολίτευσης. Είναι μεν κατανοητό ότι υπάρχουν διακρατικές οικονομικές συμφωνίες πολλών δισεκατομμυρίων και ευρωπαϊκά κράτη όπως η Γερμανία και η Ισπανία δεν έχουν συμφέρον να διαταράξουν τις σχέσεις τους με τον Ερντογάν, αλλά η Ευρωπαϊκή Ένωση ως πολιτική οντότητα δεν μπορεί πλέον να κάνει τα στραβά μάτια. Το καθεστώς Ερντογάν έχει ρίξει πλέον και τις τελευταίες του μάσκες.