Ο Σβιατοσλάβ Γιούρας έγινε βουλευτής σε ηλικία μόλις 23 ετών, κάτι που τον καθιστά ως τον νεαρότερο βουλευτή στην ιστορία της Ουκρανίας.
Μετά την εισβολή των Ρώσων κατετάγη εθελοντικά στον στρατό όπου παραμένει μέχρι και σήμερα έχοντας τον βαθμό του λοχία. Τον συναντήσαμε στο Κίεβο για να μας πει για τις εξελίξεις στον πόλεμο αλλά και για να μας βοηθήσει να σχηματίσουμε άποψη για τη σύγχρονη γενιά των Ουκρανών.
Η Ρωσία φαίνεται να πέρασε σε μια διαφορετική τακτική πολέμου, εκείνη της κατατρομοκράτησης των Ουκρανών μέσω μαζικών βομβαρδισμών του Κιέβου και των άλλων πόλεων με πυραύλους και drones. Σύμφωνα με εκτιμήσεις των Ουκρανών, οι Ρώσοι μπορούν να παράγουν κάθε μήνα περίπου 120 βαλλιστικούς πυραύλους, εκ των οποίων η αντιαεροπορική άμυνα της αμυνόμενης πλευράς καταρρίπτει περίπου το 20%. Αυτό θεωρείται σήμερα το αδύναμο σημείο των Ουκρανών και ο μεγαλύτερος κίνδυνος, καθώς τα υπόλοιπα μέσα προσβολής των Ρώσων αντιμετωπίζονται με μεγάλη επιτυχία από τα ουκρανικά μέσα αεράμυνας.
Λοχίας του ουκρανικού στρατού ο νεαρότερος βουλευτής στην ιστορία της Ουκρανίας
Ο στόχος του Πούτιν, όπως εκτιμούν στο Κίεβο, είναι ο εξαναγκασμός των Ουκρανών σε συμβιβασμούς με δυσμενείς όρους, εξαιτίας του μεγάλου κοινωνικού αντίκτυπου που αναμένεται να έχουν αυτές οι επιθέσεις. Χτυπήματα σε εταιρείες, δίκτυα υποδομών, πολυκατοικίες, σχολεία, κυβερνητικά κτίρια, μουσεία. Πρόκειται για ένα τρομακτικό σενάριο, ωστόσο, όπως λένε στο iefimerida στελέχη της πολιτικής ηγεσίας της χώρας, δεν αναμένεται ούτε άτακτη συνθηκολόγηση των Ουκρανών αλλά ούτε και κάποιο μεγάλο κύμα φυγής από τη χώρα. Συναντήσαμε στο Κίεβο τον νεαρότερο βουλευτή στην ιστορία της Ουκρανίας, λοχία του ουκρανικού στρατού, Σβιατοσλάβ Γιούρας, για να ρωτήσουμε την άποψή του επί του θέματος.
«Στην πραγματικότητα, δεν έχει αλλάξει και κάτι ιδιαίτερα στα τελευταία 4,5 χρόνια αν μιλάμε για τις προθέσεις της Ρωσίας όσον αφορά την εισβολή στην Ουκρανία. Αλλά δεν έχει αλλάξει και κάτι ιδιαίτερα στις μεθόδους τους - βλέπουμε βομβαρδισμούς, δολοφονίες αμάχων, καταστροφές σε μη-στρατιωτικές υποδομές. Οπότε μπορεί να φαίνεται απ’ έξω ότι υπάρχει κάποια διαφοροποίηση των τακτικών της Ρωσίας ωστόσο, στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει» λέει ο Γιούρας. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι Ουκρανοί έχουν δει αυτές τις τακτικές τα προηγούμενα χρόνια και η αντίδρασή τους δεν αναμένεται να είναι πολύ διαφορετική από την αντίδραση που ήδη έχουν.
Το πλάνο «ρωσοποίησης» των Ουκρανών δεν πρόκειται να δουλέψει
Ο 30χρονος βουλευτής είναι πεπεισμένος ότι και σε αυτή τη φάση του πολέμου το σχέδιο του Πούτιν θα αποτύχει. Ως εκπρόσωπος της νέας γενιάς των Ουκρανών υποστηρίζει ότι το πλάνο «ρωσοποίησης» των Ουκρανών δεν πρόκειται να δουλέψει. Φέρνει για παράδειγμα τον εαυτό του. Γεννημένος το 1996 στο Λβιβ, δεν έχει επισκεφθεί ποτέ τη Ρωσία, ενώ φοίτησε σε σχολεία όπου τα ρωσικά δεν ήταν αυτονόητο μέρος της καθημερινότητας, όπως ήταν για προηγούμενες γενιές. Ο ίδιος λέει ότι, παρότι γνωρίζει τη ρωσική γλώσσα, τη μιλά με προφορά. Αυτή η απόσταση μεγαλώνει μέρα με τη μέρα ενώ η εισβολή -στις 24 Φεβρουαρίου 2022- είναι ένα σημείο που μετέτρεψε αυτή την απόσταση σε πραγματικό χάσμα. «Ήξερα τι θα πει μίσος αλλά μετά τον πόλεμο κατάλαβα πολύ καλύτερα τη σημασία αυτής της λέξης», μας λέει ο Γιούρας.
Εκ πρώτης όψεως, δεν διαφέρει σε τίποτα από έναν νέο άνθρωπο οποιασδήποτε ευρωπαϊκής χώρας: σπουδές, ταξίδια, πολιτική ανησυχία, η αίσθηση ότι ο πόλεμος ανήκει σε έναν μακρινό κόσμο. «Για τη δική μου γενιά ο πόλεμος φαινόταν κάτι εξωπραγματικό», λέει στο iefimerida ο βουλευτής. Ο ίδιος, όπως και μεγάλο μέρος της γενιάς των σημερινών 30άρηδων στην Ουκρανία, διαμορφώθηκε από τις φιλο-ευρωπαϊκές ιδέες του Μαϊντάν 2013, αξίες που ήρθαν σε ριζική αντίθεση με την πρακτική του «ρωσικού κόσμου» που προωθούσε τότε ο Γιανουκόβιτς.
Ο Γιούρας επέστρεψε από το εξωτερικό όπου σπούδαζε, το 2013, για να λάβει μέρος στις μαζικές κινητοποιήσεις κατά του Γιανουκόβιτς. Λίγο αργότερα, όταν ξέσπασε ο πόλεμος στο Ντονμπάς, ο ίδιος βρέθηκε εκεί ως μέλος ξένων ενημερωτικών δικτύων. Εκεί, όπως μας λέει, είδε από κοντά «όλη αυτή την κόλαση», την αδιαφορία μεγάλου μέρους του πληθυσμού για αυτά που συνέβαιναν, τη ρωσική επέμβαση, την κατάρριψη του μαλαισιανού Boeing με τα σκορπισμένα νεκρά σώματα στα χωράφια. Η εμπειρία αυτή τον έπεισε ότι όσα συνέβαιναν στην ανατολική Ουκρανία δεν ήταν ένα τοπικό επεισόδιο, αλλά κάτι που μπορούσε να επεκταθεί. Όταν το 2021 διάβασε το άρθρο του Βλαντίμιρ Πούτιν για την «ιστορική ενότητα Ρώσων και Ουκρανών», κατάλαβε, όπως λέει, ότι μια τέτοια πιθανότητα πλησίαζε.
Ο πατέρας του είναι πρέσβης της Ουκρανίας στην Αγία Έδρα και στο Κυρίαρχο Τάγμα της Μάλτας
Ο Γιούρας προέρχεται από οικογένεια με ιδιαίτερη βαρύτητα στα εκκλησιαστικά ζητήματα της Ουκρανίας. Ο πατέρας του, Αντρίι Γιούρας, ήταν από τους ανθρώπους που εργάστηκαν για την υπόθεση της αυτοκεφαλίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας και την απόδοση του Τόμου από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Από ορισμένους αποκαλείται ως «ο πατέρας του Τόμου». Σήμερα υπηρετεί ως πρέσβης της Ουκρανίας στην Αγία Έδρα και στο Κυρίαρχο Τάγμα της Μάλτας.
Πολιτικά, ωστόσο, ο Σβιατοσλάβ Γιουράς διαφοροποιήθηκε από το περιβάλλον με το οποίο είχε συνδεθεί ο πατέρας του την περίοδο Ποροσένκο. Εντάχθηκε στην ομάδα του Βολοντίμιρ Ζελένσκι, συμμετείχε στην προεκλογική του καμπάνια το 2019 και στη συνέχεια εξελέγη βουλευτής με το κόμμα «Υπηρέτης του Λαού». Ήταν μόλις 23 ετών και έγινε ο νεότερος βουλευτής της Ουκρανίας.
Σήμερα μοιάζει να στέκεται με αμηχανία απέναντι σε αυτή την ιδιότητα. Στην Ουκρανία, λέει, οι πολίτες δεν αγάπησαν ποτέ ιδιαίτερα τους βουλευτές και ο ίδιος δεν προσπαθεί να εξωραΐσει αυτή την εικόνα. «Όταν συστήνομαι στους ανθρώπους, λέω: Αφενός, είμαι βουλευτής - και γι’ αυτό ντρέπομαι. Αφετέρου, είμαι λοχίας του 24ου ξεχωριστού τάγματος εφόδου "Αϊντάρ" - και γι’ αυτό είμαι περήφανος». Για τον ίδιο, αυτή η καχυποψία απέναντι στην εξουσία δεν είναι απαραίτητα αρνητική. Είναι, όπως λέει, κομμάτι της δημοκρατίας.
Έμεινε στο Κίεβο μετά τη ρωσική εισβολή το 2022
Μετά τη ρωσική εισβολή του 2022 έμεινε στο Κίεβο. «Καταλάβαινα ότι δεν έπρεπε να φύγω, γιατί η μοίρα της Ουκρανίας κρινόταν στο Κίεβο», λέει. Πήρε όπλο, κατατάχθηκε, πολέμησε έξω από την ουκρανική πρωτεύουσα και στη συνέχεια στο Μπάχμουτ. Σήμερα μοιράζει τον χρόνο του ανάμεσα στον στρατό και τις υποχρεώσεις του στην ουκρανική Βερχόβνα Ράντα. Ανάμεσα στα άμεσα σχέδιά του, όπως μας εξομολογείται, είναι να μάθει την ελληνική γλώσσα. Βασικός λόγος για αυτή την απόφαση δεν είναι η μακρινή ελληνική ρίζα που έχει η οικογένειά του αλλά κυρίως ο σεβασμός που έχει για τον ελληνικό πολιτισμό και -μεταξύ άλλων- τη συμβολή του στον χριστιανισμό.