Ο Ντόναλντ Τραμπ εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση κατά των πιο επιδραστικών υποστηρικτών του στα συντηρητικά μέσα ενημέρωσης.
Αιτία είναι η αντίθεσή τους στον πόλεμο των ΗΠΑ με το Ιράν.
Στο στόχαστρο του Τραμπ βρέθηκαν οι Τάκερ Κάρλσον, Κάντις Οουενς, Μέγκιν Κέλι και Άλεξ Τζόουνς, που στράφηκαν εναντίον της πολιτικής του μετά την εκκίνηση της Επιχείρησης «Epic Fury». Ο Τραμπ χαρακτήρισε τους πρώην συμμάχους του ως «χαμηλού IQ… ανόητους ανθρώπους», «τρελούς» και «προβληματικούς».
Η επίθεση στο Truth Social
Σε μακροσκελή ανάρτηση στο Truth Social, ο Τραμπ σημίωσ: «Ξέρω γιατί ο Τάκερ Κάρλσον, η Μέγκιν Κέλι, η Κάντις Οουενς και ο Άλεξ Τζόουνς με πολεμούν εδώ και χρόνια, ειδικά επειδή θεωρούν ότι είναι υπέροχο για το Ιράν, τον Νο1 Χορηγό Τρομοκρατίας, να έχει πυρηνικό όπλο — επειδή έχουν ένα κοινό: χαμηλό IQ. Είναι ανόητοι άνθρωποι, το ξέρουν, το ξέρουν οι οικογένειές τους και όλοι οι άλλοι επίσης!»
Στοχευμένη κριτική στους προσωπικούς και δημόσιους χειρισμούς
Σύμφωνα με την Daily Mail, ο Τραμπ αναφέρθηκε σε μερικές από τις πιο κραυγαλέες «αποτυχίες» κάθε ενός από τους συντηρητικούς υποστηρικτές τους:
- Κάντις Οουενς: Ο Τραμπ την κατηγορεί για την προσβλητική φήμη ότι η Πρώτη Κυρία της Γαλλίας, Μπριζίτ Μακρόν, είναι άνδρας. «Η “τρελή” Κάντις Οουενς, που κατηγορεί την υψηλά σεβαστή Πρώτη Κυρία της Γαλλίας ότι είναι άνδρας, ενώ δεν είναι, και που ελπίζουμε να χάσει πολλά χρήματα στη συνεχιζόμενη δίκη», έγραψε.
- Άλεξ Τζόουνς: Ο Τραμπ τον επικρίνει για τις θεωρίες συνωμοσίας γύρω από το μακελειό του Sandy Hook το 2012, οι οποίες οδήγησαν σε περίπου 1,5 δισεκατομμύριο δολάρια σε αποζημιώσεις για τις οικογένειες των θυμάτων.
- Τάκερ Κάρλσον: Ο Τραμπ υποστηρίζει ότι δεν ολοκλήρωσε ποτέ τις σπουδές του και ότι είναι «σπασμένος άνδρας» μετά την απομάκρυνσή του από το Fox News, προσθέτοντας ότι ίσως θα έπρεπε να δει έναν καλό ψυχίατρο.
Η στρατηγική της επίθεσης Τραμπ
Η ρητορική του Τραμπ συνδυάζει προσωπικές επιθέσεις, χλευασμό για επαγγελματικές και νομικές αποτυχίες και απαξίωση των πολιτικών θέσεων των επικριτών του. Ο στόχος φαίνεται να είναι να υπονομεύσει την αξιοπιστία τους, ακόμη και μέσα στην ίδια συντηρητική κοινότητα, ενισχύοντας ταυτόχρονα τη δική του πολιτική αφήγηση.