Τον είχαμε αγαπήσει ως έναν μαχητή που όργωνε τα διεθνή φόρα για να υπερασπιστεί τα ευρωπαϊκά ιδεώδη και αξίες. Ακόμη και η προσωπική του ζωή είχε κάποτε αποτελέσει έμπνευση. Ο Μακρόν είχε φθάσει σε τέτοιο σημείο δημοφιλίας, που στη Γαλλία τον αποκαλούσαν «Δία». Εξέφραζε τη φωνή της Ευρώπης και την ωθούσε να πάρει αποφάσεις υπερδύναμης απέναντι στις όλο και πιο εχθρικές ΗΠΑ.
Κυρίως επεδίωξε να εδραιώσει πολιτικά ένα ριζοσπαστικό ιδεολογικό Κέντρο και να ανακόψει την άνοδο των άκρων. Παραμέρισε με την οξυδέρκεια και το χάρισμά του τα παραδοσιακά, φθαρμένα κόμματα. Διέθετε όλα τα εχέγγυα για να πετύχει.
Κι όμως, έξι μήνες πριν την αποχώρησή του από το αξίωμα, η Γαλλία βρίσκεται στους δρόμους, σηματοδοτώντας αυτή τη φορά το τέλος του μακρονισμού, μέσα από ένα πρωτοφανές κύμα διαδηλώσεων. Λεηλατώντας καταστήματα και βάζοντας φωτιά σε δημαρχεία και αστυνομικά τμήματα, η Γαλλία θάβει, ουσιαστικά, το πολιτικό όραμα του Μακρόν και φέρνει στην εξουσία τα άκρα.
Ο κερδισμένος είναι ήδη γνωστός: η Λεπέν. Το κόμμα που «πουλάει» τάξη και ασφάλεια δεν χρειάζεται άλλη προγραμματική διακήρυξη όταν του προσφέρουν την αταξία και το χάος στο πιάτο. Και δίπλα της ο ακροαριστερός Μελανσόν, που στρώνει τον δρόμο για την εκλογική επέλαση της Ακροδεξιάς. Στο βάθος η τρυφερή αγκαλιά του Πούτιν και οι καραδοκούντες Αλαχουακμπάρ με τις καφίγιες που επενδύουν στην καταστροφή.
Στον Μακρόν λογίζεται και η οικονομική αποτυχία. Πέρα από τις αναταραχές, οι χρηματοπιστωτικές αγορές διερωτώνται αν η Γαλλία ενδέχεται να οδηγηθεί σε στάση πληρωμών. Ο απολογισμός του προκαλεί ίλιγγο. Μέχρι το τέλος της δεύτερης πενταετούς θητείας του το δημόσιο χρέος θα έχει φτάσει στο ιλιγγιώδες ποσό των 3,6 τρισ. ευρώ - ποσό που αντιστοιχεί στο 118% του ΑΕΠ, έναντι 99% όταν εξελέγη για πρώτη φορά. Αυτό κατατάσσει τη Γαλλία μεταξύ των χωρών με τις χειρότερες επιδόσεις στην Ευρώπη, μαζί με την Ελλάδα και την Ιταλία (και πολύ μακριά από τον μέσο όρο της ευρωζώνης, που είναι 88,5%). Με άλλα λόγια, ο Μακρόν πέτυχε το «κατόρθωμα» να αυξήσει το εθνικό χρέος της Γαλλίας κατά 40%…
Είχε ο ίδιος πολώσει το πολιτικό κλίμα εδώ και δύο χρόνια. Ήταν, πλέον, θέμα χρόνου η σύγκρουση να μεταφερθεί στον δρόμο. Από τη διάλυση της Εθνοσυνέλευσης το 2024 η Γαλλία έχει μειοψηφική Βουλή και κυβερνήσεις που έπεφταν η μία μετά την άλλη. Μετά την πτώση του Μπαϊρού ο Μακρόν διόρισε πρωθυπουργό έναν από τους στενότερους συνεργάτες του, ενώ ο Προϋπολογισμός του 2026 πέρασε τον Ιανουάριο με προεδρικό διάταγμα, δηλαδή χωρίς ψηφοφορία.
Οι διαδηλώσεις στο Παρίσι δείχνουν κυρίως την κοινωνική και πολιτισμική αλλοίωση της Γαλλίας. Η Δύση αλλάζει μπροστά στα μάτια μας. Η παρουσία ισλαμιστικών στοιχείων στις εκδηλώσεις βίας και στις λεηλασίες ήταν σοκαριστική. Η παλαιστινιακή σημαία κυμάτιζε σχεδόν παντού στις διαδηλώσεις. Η Γαλλία αντιμετωπίζει εδώ και δεκαετίες σοβαρά προβλήματα γκετοποίησης, αδυναμία ενσωμάτωσης και απομάκρυνση μεγάλων κοινωνικών ομάδων από τους κανόνες μιας δημοκρατικής κοινωνίας της Δύσης. Αυτά τα ισλαμιστικά στοιχεία προσπαθεί να οικειοποιηθεί η ριζοσπαστική Ακροαριστερά του ηγέτη της, Μελανσόν, υποδαυλίζοντας το μπάχαλο.
Όποιος θεωρεί ότι οι λεηλασίες καταστημάτων, οι εμπρησμοί και οι καταστροφές είναι «επανάσταση» και προοιωνίζονται καλύτερες ημέρες για την Ευρώπη είναι βαθιά νυχτωμένος. Ή αν θεωρεί ότι η Γαλλία ζει έναν νέο Μάη. Το '68 είχε πολιτικό υπόβαθρο. Η λεηλασία ενός καταστήματος ηλεκτρονικών ή πολυτελών ειδών δεν έχει κανένα.
Ως Ευρωπαία και φανατική οπαδός του ευρωπαϊκού πολιτισμού δεν επιχαίρω -όπως πολλοί στη χώρα του και στη χώρα μας- που η πολιτική Μακρόν έχει χρεοκοπήσει. Λυπάμαι για το ότι επί των ημερών του μια εμβληματική χώρα της Δύσης έχει βυθιστεί στο χάος.
Κυρίως, δεν πιστεύω ότι όσοι λεηλατούν, σπάνε, βανδαλίζουν μνημεία και κλέβουν Louis Vuitton παλεύουν για καλύτερη παιδεία και μείωση του κόστους ζωής. Αντίθετα, πιστεύω -μαζί με το 60 % των Γάλλων- ότι οι μαθητές των λυκείων εργαλειοποιούνται από το ισλαμοαριστερίστικο κόμμα της Ανυπότακτης Γαλλίας του Μελανσόν (δημοσκόπηση Odoxa-Le Figaro). Και ότι οι απαρχές των κινητοποιήσεων έγκεινται ολοφάνερα σε συνδικαλιστικές δομές φοιτητών και πολιτικά κινήματα της Άκρας Αριστεράς, με στόχο να επιβάλουν τις ιδέες τους ενόψει προεδρικών εκλογών του 2027.
Και είναι αξιοθρήνητο ότι η ελληνική Αριστερά ονειρεύεται μια τέτοια «επανάσταση» να φτάσει στη χώρα μας, μπας και εκλογικά διασωθεί η ίδια από τον αφανισμό. Ιδίως στελέχη ή φανατικοί υποστηρικτές της ΕΛΑΣ του Τσίπρα που λένε ή γράφουν «ΚΑΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ» και αναρτούν φωτογραφίες με καμένα μαγαζιά από το Παρίσι στα οποία κουκουλοφόροι κάνουν πλιάτσικο, ελπίζουν αυτά να γίνουν και στην Αθήνα. Περιθωριακοί, άφρονες άνθρωποι εύχονται να επαναληφθούν τα επεισόδια και οι βανδαλισμοί και στη χώρα μας, αλλά και να καίγονται οι πόλεις μας, προσδοκώντας πολιτικό όφελος από τις καταστροφές. Εκεί κατάντησε η Αριστερά.
