Ένας Ισπανός που έχει μετακομίσει στην Ισλανδία περιγράφει την εμπειρία του από την εργασία του σε μία από τις ευρωπαϊκές χώρες με τις υψηλότερες αποδοχές, αλλά και με ένα από τα υψηλότερα κόστη διαβίωσης.
Σε ένα βίντεο που μοιράστηκε στον λογαριασμό του στο TikTok περιέγραψε το σύστημα που ακολουθούν στην Ισλανδία, τονίζοντας ωστόσο πως όλα εξαρτώνται από το είδος της εργασίας και την περιοχή στην οποία ζει κανείς.
Το εναλλασσόμενο πρόγραμμα εργασίας
Το πρώτο πράγμα που αναφέρει στο βίντεό του είναι το λεγόμενο τοπικό σύστημα οργάνωσης των εργάσιμων ημερών: «Εδώ υπάρχει το περίφημο 3-2-2, σύμφωνα με το οποίο εργάζεσαι τρεις ημέρες, ξεκουράζεσαι δύο και εργάζεσαι άλλες δύο», εξηγεί.
Την επόμενη εβδομάδα, ωστόσο, το πρόγραμμα αντιστρέφεται: Ο εργαζόμενος ξεκουράζεται τρεις ημέρες, εργάζεται δύο και στη συνέχεια έχει άλλες δύο ημέρες ρεπό.
Το αρνητικό του συστήματος
Το αρνητικό αυτού του συστήματος εργασίας είναι ότι οι βάρδιες διαρκούν συνήθως από 11 έως 12 ώρες, ώστε να συμπληρώνονται πιο γρήγορα οι συνολικές ώρες εργασίας του μήνα, οι οποίες, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του, ανέρχονται περίπου στις 172.
Από την άλλη πλευρά, καθώς συγκεντρώνεται μεγάλο μέρος της εργασίας σε λίγες ημέρες, υπάρχει το ενδεχόμενο ο εργαζόμενος να έχει στη διάθεσή του μία ή ακόμη και δύο ολόκληρες εβδομάδες ελεύθερες μέσα στον μήνα. Αυτό, βέβαια, εξαρτάται από τον τρόπο με τον οποίο οργανώνεται το πρόγραμμα στην κάθε επιχείρηση.
Το συγκεκριμένο ωράριο, ωστόσο, δεν εφαρμόζεται σε όλες τις εταιρείες, κάτι που έχει διαπιστώσει και ο ίδιος: «Εγώ ήρθα με αυτή την προϋπόθεση, τρόπον τινά, αλλά τελικά δεν έχω το σύστημα 3-2-2».
Γι' αυτό και συνιστά σε όσους ενδιαφέρονται να εργαστούν στην Ισλανδία να εξετάζουν προσεκτικά τους όρους εργασίας πριν αποδεχθούν μια προσφορά, καθώς η κατανομή των βαρδιών μπορεί να διαφέρει από θέση σε θέση και από εταιρεία σε εταιρεία.
Μισθός, υπερωρίες και επιδόματα
Όσον αφορά τις αποδοχές, ο José αναφέρει ότι λαμβάνει περίπου 2.800 ευρώ τον μήνα, διευκρινίζοντας ωστόσο ότι το ποσό εξαρτάται από το επάγγελμα, την περιοχή και τις ώρες εργασίας.
Πρόκειται για τον δικό του μισθό και όχι για κάποιον θεσμοθετημένο κατώτατο μισθό, καθώς στην Ισλανδία οι μισθολογικοί όροι καθορίζονται ανά κλάδο, μέσω συλλογικών συμβάσεων εργασίας.
Σύμφωνα με όσα αναφέρει, οι υπερωρίες αμείβονται με το 190% της κανονικής ωριαίας αμοιβής, κάτι που οδηγεί τις επιχειρήσεις να παρακολουθούν στενά τον αριθμό τους, ώστε να μην αυξάνεται υπερβολικά το λειτουργικό τους κόστος.
Για τον ίδιο λόγο, ο José συμβουλεύει όσους έχουν βασικό στόχο την αποταμίευση να διαπραγματεύονται με τον εργοδότη τους τη δυνατότητα να πραγματοποιούν περισσότερες ώρες εργασίας.
Σε αυτά προστίθενται, σύμφωνα με τον José, επιπλέον αμοιβές για εργασία κατά τη διάρκεια της νύχτας, τα Σαββατοκύριακα ή τις επίσημες αργίες. Για παράδειγμα, η συλλογική σύμβαση των μαγείρων του συνδικάτου Efling προβλέπει πρόσθετες αμοιβές ανάλογα με τη βάρδια, ενώ για τις μεγάλες επίσημες αργίες η αμοιβή ανέρχεται στο 1,375% του μηνιαίου μισθού για κάθε ώρα εργασίας.
Ο José παραδέχεται ότι δεν θυμάται από ποια ακριβώς ώρα αρχίζει να ισχύει η προσαύξηση για τη νυχτερινή εργασία, επισημαίνει ωστόσο ότι αυτού του είδους οι πρόσθετες αμοιβές μπορούν να αυξήσουν σημαντικά το τελικό ποσό που λαμβάνει ο εργαζόμενος. Σε κάθε περίπτωση, όλα αυτά εξαρτώνται από τη θέση εργασίας και τη συλλογική σύμβαση που ισχύει σε κάθε κλάδο.
Πώς είναι η ζωή σε μια μικρή πόλη της Ισλανδίας
Πέρα από τον μισθό, ο Ισπανός αναφέρεται και στη δυνατότητα αποταμίευσης, η οποία εξαρτάται κυρίως από τον τόπο κατοικίας και τα προσωπικά έξοδα.
Ο ίδιος μένει σε μια μικρή ισλανδική πόλη με περίπου 1.000 κατοίκους, όπου μοιράζεται ένα δωμάτιο με ακόμη ένα άτομο. Οι δυο τους πληρώνουν συνολικά 800 ευρώ τον μήνα για τη διαμονή τους, δηλαδή 400 ευρώ ο καθένας. Ωστόσο, όπως επισημαίνει, η οικονομική εικόνα μπορεί να είναι εντελώς διαφορετική σε πόλεις όπως το Ρέικιαβικ, καθώς τα ενοίκια εκεί είναι αισθητά υψηλότερα.
Αναφέρει επίσης ότι ορισμένες επιχειρήσεις παρακρατούν το κόστος της διαμονής απευθείας από τον μισθό, οπότε ο εργαζόμενος δεν χρειάζεται να καταβάλλει ξεχωριστά το ενοίκιο.
Στη δική του περίπτωση, το γεγονός ότι ζει σε μια μικρή πόλη τον βοηθά να περιορίζει σημαντικά τα καθημερινά του έξοδα. «Επειδή ζω σε ένα χωριό, όπου δεν υπάρχει τίποτα για να ξοδέψεις χρήματα, τα αποταμιεύω όλα», καταλήγει.