Για πολλούς Αριστερούς στη χώρα μας η στάση του Ισπανού Πρωθυπουργού Πέδρο Σάνστεθ απέναντι στην πολεμική σύρραξη στη Μέση Ανατολή αποτελεί πρότυπο για τις επιλογές της δικής μας χώρας. Ένας ήρωας της εποχής μας...
Για το ΠΑΣΟΚ, ο Σάντσεθ είναι «πότε άγγελος, πότε διάβολος», αν κρίνουμε από τις εκδηλώσεις «σοσιαλιστικής αλληλεγγύης» μέχρι τα καρφιά του Οδυσσέα Κωνταντινόπουλου για τον Ισπανό Πρωθυπουργό, για τα οποία μάλιστα εισέπραξε τα συγχαρητήρια του Άδωνι Γεωργιάδη.
Όλα (ξαν)άρχισαν όταν ο Σάντσεθ αρνήθηκε να επιτρέψει την αξιοποίηση των αμερικάνικων βάσεων για τις επιχειρήσεις των ΗΠΑ κατά του Ιράν. Ναι, είπε, δεν είμαστε με τους μουλάδες του Ιράν αλλά δεν στηρίζουμε και τις επιχειρήσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ, που παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο. Έξαλλος ο Τραμπ, δήλωσε ότι διακόπτει τις εμπορικές συναλλαγές με την Ισπανία. Όμως η Μαδρίτη δεν κάνει πίσω.
Η συνταγή μεταφέρθηκε εντός των συνόρων μας και αμέσως εκδηλώθηκε ένα ρεύμα στήριξης του Σάντσεθ: Να μην δώσουμε κι εμείς βάσεις στους Αμερικάνους, να μην εμπλακούμε, γιατί στείλαμε φρεγάτες στην Κύπρο, εκτιθέμεθα σε κινδύνους, να ταχθούμε με την ειρήνη-με δυο λόγια, «κάνε το όπως ο Σάντσεθ».
Είναι απορίας άξιον πώς συγκρίνουν τις συνθήκες μιας χώρας, όπως η Ελλάδα- που βρίσκεται στη ζώνη κινδύνου, με γείτονα την πάντα απρόβλεπτη Τουρκία, εντός της εμβέλειας των ιρανικών drones και πυραύλων, με την Κύπρο άμεσα εκτεθειμένη- με την Ισπανία, όπου η τελευταία εισβολή που γνώρισε από τη γειτονική Γαλλία ήταν το 1808 από τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη…
Δεν είναι η πρώτη φορά πάντως που η Ισπανία προσφέρει επιχειρήματα εσωτερικής κατανάλωσης για τις επιλογές της χώρας μας. Πρόσφατα, ο Σάντσεθ αντιτάχθηκε στην απόφαση του ΝΑΤΟ για αύξηση των αμυντικών δαπανών στο 5% του ΑΕΠ, για την αμυντική θωράκιση απέναντι στη ρωσική απειλή. Και πάλι, κάποιοι εγχώριοι θαυμαστές του Ισπανού Πρωθυπουργού στηλίτευαν την επιλογή να αυξήσουμε τις αμυντικές μας δαπάνες αντί για κοινωνικές παροχές-δαπάνες, που ήδη έχουν ενισχύσει την αμυντική μας θωράκιση απέναντι στην Τουρκία και μας επιτρέπουν σήμερα να δώσουμε έμπρακτη στήριξη στην Κύπρο.
Μιλώντας όμως για το ευαίσθητο αυτό θέμα, δεν έχουμε παρά να δανειστούμε την ανάρτηση του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου. Απαντώντας στο «με τον Σάντσεθ» του Δημάρχου Χάρη Δούκα, ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ σημείωσε πως «η κάθε χώρα έχει το δικαίωμα να αποφασίσει πώς θέλει να διαχειριστεί την κρίση που βιώνουμε. Η Ισπανία αποτελεί μέλος του σκληρού πυρήνα της Ε.Ε. και δεν αντιμετωπίζει άμεση απειλή από γειτονική της χώρα και την ίδια ώρα πουλάει όπλα στην Τουρκία, που απειλεί μια ευρωπαϊκή χώρα (Ελλάδα) και έχει υπό τον κατοχή της παράνομα το 37% μιας άλλης ευρωπαϊκής χώρας (Κύπρος)».
Πολλοί αναλυτές συσχετίζουν τις θέσεις του Σάντσεθ με το τεράστιο εσωτερικό πολιτικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει- και γιγαντώνεται ενόψει και των γενικών εκλογών το 2027. Η κυβέρνησή του στηρίζεται σε δύο αριστερά κόμματα- τους Podemos και της συμμαχίας Sumar-που πατώνουν στις δημοσκοπήσεις. Η δημοφιλής υπουργός Εργασίας και επικεφαλής του Sumar, Γιολαντα Ντιας, δήλωσε ότι δεν θα είναι υποψήφια το 2027. Ακόμα μεγαλύτερη είναι η εξάρτηση των Σοσιαλιστών από τους επτά αυτονομιστές Καταλανούς βουλευτές, που καθοδηγούνται από τον φυγά Ποτζδεμόν, διαπρύσιο υποστηρικτή της απόσχισης της Καταλωνίας από την Ισπανία. Την ίδια ώρα τα σκάνδαλα θεριεύουν στην αυλή των Σοσιαλιστών, με εμπλοκή ακόμα και της συζύγου και του αδελφού του Πρωθυπουργού. Ο Χοσέ Αμπάλος, το πρώην Νο 2 της κυβέρνησης προφυλακίστηκε με βαριές κατηγορίες ενώ ο Σάντος Θερντάν, άλλοτε πανίσχυρο «δεξί χέρι» του Σάντσεθ αποφυλακίστηκε υπό όρους, υπόλογος για υποθέσεις διαφθοράς.
«Η Ισπανία είναι σχεδόν ακυβέρνητη» γράφει η Le Figaro, «και λειτουργεί οριακά: η εκτελεστική εξουσία δεν μπαίνει στον κόπο να ψηφίσει νέο προϋπολογισμό κατά παράβαση του Συντάγματος, με την τελευταία συζήτηση για την κατάσταση του έθνους να χρονολογείται από το 2022. Ο Σάντσεθ επιβιώνει μέσω νομοθετικών διαταγμάτων, κάτι που είναι μάλλον φυσιολογικό για έναν πρόεδρο έτοιμο να κυβερνήσει ‘με ή χωρίς Κοινοβούλιο’, όπως το θέτει»(19/7/25).
Είναι η διεθνής κρίση μια ευκαιρία για τον Πέδρο Σάντσεθ να πάρει ανάσες από το στρίμωγμα στην εσωτερική πολιτική σκηνή; Είναι μια ευκαιρία αξιοποίησης των αντι-τραμπικών συναισθημάτων, που διακατέχουν την πλειοψηφία της ισπανικής κοινής γνώμης; Και μιλώντας για τα καθ’ ημάς , μήπως πρέπει να αποσύρουμε τις φρεγάτες από την Κύπρο, τις συστοιχίες πυραύλων από την Κάρπαθο, τις περιπολίες των F-16, υιοθετώντας το σύνθημα Σάντσεθ «όχι στον πόλεμο»; Κι αυτό την ώρα που στελέχη της εγχώριας Αριστεράς, όπως ο Γιάννης Ραγκούσης και Γιάννης Μαντζουράνης υπερακόντισαν μέχρι και τις επιλογές της ελληνικής κυβέρνησης, κάνοντας λόγο ακόμα και για αποστολή «δυνάμεων του Στρατού Ξηράς, που θα υπερασπιστούν την αμυντική ακεραιότητα του νησιού»;
Είναι τελικά η Ισπανία, Ελλάδα; Ας το κρίνει νηφάλια ο καθένας μας.