Ο έμπειρος Ρώσος δημοσιογράφος Μιχαήλ Ζίγαρ, έγραψε στους ΝΥ Times άρθρο, στο οποίο -επικαλούμενος πηγές του- υποστηρίζει ότι πριν από λίγες εβδομάδες ο Πούτιν ήταν έτοιμος να ξεκινήσει τη διαδικασία λήξης του πολέμου στην Ουκρανία.
Όχι τις δήθεν διαπραγματεύσεις που κάνει για να χρονοτριβεί και να ρίχνει την ευθύνη στον Β. Ζελένσκι για τη συνέχιση του πολέμου αλλά εκείνες που θα είχαν ως πραγματικό στόχο τη διακοπή του πολέμου.
Για αυτό τον λόγο, σύμφωνα με τις πληροφορίες που επικαλείται ο Ζίγαρ, σχεδιαζόταν ανασχηματισμός στη ρωσική κυβέρνηση, αντικατάσταση του βασικού συνομιλητή με τον Τραμπ Κιρίλ Ντμίτριεβ με τον Ίγορ Σέτσιν, επικεφαλής της Ροσνέφτ κ.ά. Ο βασικός λόγος για αυτή την αλλαγή στάσης του Πούτιν ήταν η κακή κατάσταση στη ρωσική οικονομία και τα συσσωρευμένα προβλήματα, που αργά ή γρήγορα θα οδηγούσαν σε κοινωνικές αναταράξεις. Ωστόσο όλα αυτά άλλαξαν με το που οι ΗΠΑ ξεκίνησαν τους βομβαρδισμούς στο Ιράν και ακολούθησαν όλα εκείνα που ακολούθησαν.
Και εκείνα που ακολούθησαν ευνοούν εξαιρετικά τον Πούτιν. Δεν ξέρουμε κατά πόσο ισχύουν οι πληροφορίες που δημοσιεύει ο Ζίγαρ, ωστόσο σίγουρα μπορούμε να πούμε ότι η κατάσταση που διαμορφώθηκε στο Ιράν περισσότερο ευνοεί παρά βλάπτει τα στρατιωτικά σχέδια του Πούτιν. Και αυτό έχει να κάνει με διάφορες αιτίες:
Το ενδιαφέρον της διεθνούς κοινότητας μετακινήθηκε από την Ουκρανία προς τη Μ. Ανατολή. Αποθέματα από πολύτιμους πυραύλους αεράμυνας Patriot εξαντλούνται για να αναχαιτίζουν τους ιρανικούς πυραύλους. Κυρίως όμως, οι πωλήσεις ρωσικού πετρελαίου αποδεσμεύονται για να αντιμετωπιστεί η ενεργειακή κρίση, με αποτέλεσμα η Μόσχα να λαμβάνει πόρους που χρειάζεται για τον πόλεμο. Ναι, σήμερα αυτά τα χρήματα που έχει πάρει και αναμένεται να πάρει το επόμενο διάστημα η Μόσχα δεν αντιμετωπίζουν ριζικά τα οικονομικά προβλήματα που έχει η Ρωσία εξαιτίας της εισβολής που ξεκίνησε. Ωστόσο, η πιθανή απαξίωση του Περσικού κόλπου ως κομβικού προμηθευτή πετρελαίου παγκοσμίως μπορεί να ξαναβάλει πολύ γρήγορα τη Ρωσία στον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη, αν η κρίση στη Μ. Ανατολή δεν επιλυθεί το επόμενο διάστημα.
Ανησυχητικό σε αυτή την υπόθεση είναι πως αν μετά από μια τέτοια αντιπαράθεση το καθεστώς του Ιράν καταφέρει να επιβιώσει αφενός θα ισχυροποιηθεί το ίδιο και αφετέρου θα δώσει “πολύτιμα μαθήματα” σε άλλα απολυταρχικά καθεστώτα ότι οι δυτικές δημοκρατίες -παρά τα τεράστια τεχνολογικά μέσα που διαθέτουν- στερούνται θέλησης και σθένους και μπορούν να ηττηθούν όταν ο αντίπαλός τους είναι αποφασισμένος και δεν υπολογίζει το κόστος.
Το Ιράν είναι για το Κίεβο όχι απλώς ένας μακρινός παίκτης της Μέσης Ανατολής, αλλά ένας εχθρικός σύμμαχος της Ρωσίας, που έχει ήδη συνδεθεί πρακτικά με τον πόλεμο μέσω της τεχνολογίας drones και της ευρύτερης αντιδυτικής σύμπλευσης. Γι’ αυτό εδώ, στην ουκρανική πρωτεύουσα, παρακολουθούν τις εξελίξεις με κομμένη την ανάσα. Διότι γνωρίζουν ότι η μάχη που φαίνεται να διεξάγεται μακριά, μπορεί τελικά να καθορίσει και τη διάρκεια, αλλά και την έκβαση, του δικού τους πολέμου.