Το πραγματικό διακύβευμα για τους Αμερικανούς ανέδειξε η γνωστή ιστορικός Αν Άπλμπαουμ, σχολιάζοντας το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών.
Η γνωστή ιστορικός και αρθρογράφος του «Atlantic» ανέφερε αμέσως μετά την ανακοίνωση των πρώτων αποτελεσμάτων, στα οποία ήταν προφανής η συντριβή του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, ότι οι Αμερικανοί, τηρώντας τους κανόνες του δημοκρατικού παιχνιδιού, κατάφεραν να αντισταθούν στην προσπάθεια του Ντόναλντ Τραμπ να συγκεντρώσει όλο και περισσότερη εξουσία.
Τώρα, υπογράμμισε ότι το βάρος περνά στο νέο Κογκρέσο, που καλείται να διερευνήσει τις καταχρήσεις εξουσίας, να αποκαταστήσει τους θεσμούς και να περιορίσει την επιρροή των οικονομικά ισχυρών.
«Οι Αμερικανοί υπερασπίστηκαν τη Δημοκρατία»
Οι τιμές της βενζίνης, ο πόλεμος στο Ιράν, τα κέντρα δεδομένων και η υγειονομική περίθαλψη βρέθηκαν επί εβδομάδες στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης στις ΗΠΑ. Ωστόσο, σύμφωνα με την ανάλυση της Αν Άπλμπαουμ στο «The Atlantic», το πραγματικό διακύβευμα των ενδιάμεσων εκλογών ξεπερνούσε κατά πολύ τον έλεγχο του Κογκρέσου.
Οι Αμερικανοί κλήθηκαν να αποφασίσουν εάν, 250 χρόνια μετά την ίδρυσή τους, «οι Ηνωμένες Πολιτείες θα εξακολουθήσουν να αποτελούν μια Δημοκρατία», σημείωσε χαρακτηριστικά.
Κατά την ίδια, η αναμέτρηση δεν αφορούσε μόνο την κοινοβουλευτική ισορροπία δυνάμεων, αλλά την αντοχή του αμερικανικού δημοκρατικού συστήματος απέναντι στις πιέσεις ενός προέδρου που έχει ήδη αμφισβητήσει τους εκλογικούς κανόνες.
Η προσπάθεια παρέμβασης στις εκλογές
Η Άπλμπαουμ υποστήριξε πως ο Τραμπ, ο οποίος είχε επιχειρήσει να ανατρέψει το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών του 2020, προσπάθησε να επηρεάσει και την εκλογική διαδικασία αυτή τη φορά. Όπως σημείωσε, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση απαίτησε από τις Πολιτείες να της παραδώσουν τους εκλογικούς καταλόγους, προκαλώντας δικαστικές προσφυγές και αλλεπάλληλες ήττες στα δικαστήρια.
Παράλληλα, αναφέρθηκε στην προσπάθεια αναδιαμόρφωσης των εκλογικών περιφερειών, μια πρακτική γνωστή ως gerrymandering (σ.σ.: η σκόπιμη χάραξη ή αναδιαμόρφωση των εκλογικών περιφερειών με τρόπο που ευνοεί ένα συγκεκριμένο πολιτικό κόμμα ή υποψήφιο), η οποία, όπως επισημαίνει, απέκτησε αυτή τη φορά νέα διάσταση, καθώς κατευθυνόταν από τον ίδιο τον Λευκό Οίκο. Η πίεση προς Ρεπουμπλικανούς πολιτειακούς αξιωματούχους να επανασχεδιάσουν τα εκλογικά όρια είχε, σε ορισμένες περιπτώσεις, συνειδητό στόχο την εξάλειψη της εκπροσώπησης μαύρων μελών του Κογκρέσου, υποστήριξε η ιστορικός.
Η Άπλμπαουμ υπογράμμισε ότι η κατάσταση αυτή αντιστρέφει έναν παραδοσιακό ρόλο της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, που είναι να συνδράμει τις Πολιτείες στη διασφάλιση της εκλογικής διαδικασίας, ενώ αυτή τη φορά ήταν οι ίδιες οι Πολιτείες που χρειάστηκε να υπερασπιστούν το συνταγματικό τους δικαίωμα να διοργανώνουν εκλογές απέναντι στην Ουάσιγκτον.
«Κάποτε, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση βοηθούσε τους πολιτειακούς αξιωματούχους να διατηρούν ασφαλείς τις εκλογές. Φέτος ήταν οι Πολιτείες εκείνες που έπρεπε να οργανώσουν την άμυνά τους απέναντι στην Ουάσιγκτον», υποστήριξε.
Το «αυταρχικό μοντέλο»
Για την αρθρογράφο, οι παρεμβάσεις στην εκλογική διαδικασία δεν αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά, αλλά εντάσσονται σε μια ευρύτερη στρατηγική. Η Άπλμπαουμ επισήμανε ότι από την έναρξη της δεύτερης προεδρικής του θητείας ο Τραμπ ακολούθησε ένα πολιτικό εγχειρίδιο που έχουν χρησιμοποιήσει αυταρχικοί ηγέτες σε χώρες όπως η Ουγγαρία και η Ρωσία.
Περιγράφει αυτό που βλέπει ως μοτίβο αυταρχικών ηγετών, εκκινώντας με μια συνολική επίθεση κατά της Δημόσιας Διοίκησης, των πανεπιστημίων, του νομικού κόσμου και της επιστημονικής έρευνας.
Στη συνέχεια τονίζει τον διορισμό ενός «θεωρητικού συνωμοσιών με αποστολή την αποδόμηση του δημόσιου συστήματος Υγείας», αναφερόμενη στον υπουργό Υγείας, Ρόμπερτ Κένεντι Τζούντιορ, και ενός «νάρκισσου τηλεοπτικού παρουσιαστή στην ηγεσία του ισχυρότερου στρατού στον κόσμο», περιγράφοντας τον υπουργό Πολέμου του Τραμπ, Πιτ Χέγκσεθ.
Στο ίδιο μοτίβο εντάσσει τη χρήση των ρυθμιστικών αρχών για την άσκηση πιέσεων σε δημοσιογράφους, καθώς και τη μετατροπή της Υπηρεσίας μετανάστευσης και τελωνειακής επιβολής, ICE, σε μια ομοσπονδιακή παραστρατιωτική δύναμη.
Η Άπλμπαουμ έβαλε στο κάδρο και τον Έλον Μασκ, υποστηρίζοντας ότι του δόθηκε η δυνατότητα να περικόψει επισιτιστική βοήθεια και ιατρική περίθαλψη για τους φτωχότερους ανθρώπους του κόσμου, με τρόπο τόσο απότομο και ανεπαρκή ώστε «να σπαταληθούν εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια και να χαθούν αμέτρητες ανθρώπινες ζωές».
Ανέδειξε, επίσης, τις επιθέσεις κατά των αμερικανικών διεθνών ραδιοτηλεοπτικών υπηρεσιών, της κυβερνοάμυνας και των υπηρεσιών αντικατασκοπείας, ενώ κατηγορεί τον Τραμπ ότι εκμεταλλεύτηκε την εξουσία του αξιώματός του προς οικονομικό όφελος του ίδιου, της οικογένειάς του του επιχειρηματικού του κύκλου.
Η συνενοχή των Ρεπουμπλικανών και η αδράνεια του Κογκρέσου
Στο στόχαστρο της ανάλυσης βρέθηκε και η μέχρι πρότινος ρεπουμπλικανική πλειοψηφία στο Κογκρέσο, την οποία η Άπλμπαουμ κατηγορεί ότι «είτε επιδοκίμασε είτε επέλεξε να παραμείνει σιωπηλή» απέναντι στις ενέργειες του προέδρου των ΗΠΑ.
Υποστήριξε πως η νομοθετική εξουσία εγκατέλειψε τον συνταγματικό της ρόλο ως αντίβαρο στην προεδρική εξουσία, επιτρέποντας στον Τραμπ να παραβιάζει νόμους και θεσμικούς κανόνες χωρίς ουσιαστικό έλεγχο.
Η αρθρογράφος αναφέρθηκε, συγκεκριμένα, στην επιβολή παράνομων δασμών, οι οποίοι, όπως σημείωσε, αύξησαν τις τιμές για τους Αμερικανούς καταναλωτές, αλλά και στην απουσία ελέγχου απέναντι στις χρηματιστηριακές κινήσεις του προέδρου και του περιβάλλοντός του ενώ λαμβάνονταν οι σχετικές αποφάσεις.
Παράλληλα, επέκρινε το Κογκρέσο επειδή δεν επιχείρησε να μπλοκάρει τον πόλεμο στο Ιράν, δεν περιόρισε τις εξουσίες της ICE «ακόμη και μετά τον θάνατο Αμερικανών πολιτών» και δεν διερεύνησε γιατί «ο Μασκ απέκτησε εξουσία πάνω σε Υπηρεσίες που εποπτεύουν τις δικές του επιχειρήσεις».
Στην ίδια κριτική εντάσσει τη «μείωση της φορολογίας για τους πλουσιότερους Αμερικανούς, την ώρα που φτωχότερα στρώματα έχαναν τα δικαιώματά τους στην υγειονομική περίθαλψη».
Η επόμενη ημέρα για την Άπλμπαουμ
Μετά το εκλογικό αποτέλεσμα, η Άπλμπαουμ θεωρεί ότι το νέο Κογκρέσο έχει την ευκαιρία να αλλάξει την πορεία της χώρας. Η αποστολή των νεοεκλεγέντων μελών, όπως υποστηρίζει, δεν περιορίζεται στη διερεύνηση των σοβαρότερων καταχρήσεων εξουσίας από τον πρόεδρο και στην αποκατάσταση των συνεπειών των πολιτικών του. Απαιτείται, παράλληλα, μια ευρύτερη προσπάθεια ανασυγκρότησης του ίδιου του πολιτικού συστήματος.
«Ίσως χρειαστεί να επανεξετάσουμε τον ρόλο των θεσμών που έχει αποδυναμώσει ο πρόεδρος, ή να θεσπίσουμε νόμους που θα εμποδίζουν άτομα με σοβαρούς συγκρούσεις συμφερόντων να διαμορφώνουν την αμερικανική εξωτερική πολιτική», αναφέρει σε ένα σημείο χαρακτηριστικά.
Η Άπλμπαουμ θέτει, επίσης, στο τραπέζι την ανάγκη αντιμετώπισης της βιομηχανίας τεχνητής νοημοσύνης, την οποία θεωρεί ανίκανη να ελέγξει επαρκώς τα ίδια της τα μοντέλα, καθώς και την αποκατάσταση ενός συστήματος Υγείας που, σύμφωνα με την ίδια, έχει αποδυναμωθεί από τις απερίσκεπτες πολιτικές της κυβέρνησης.
Ωστόσο, θεωρεί πως η σημαντικότερη πρόκληση βρίσκεται βαθύτερα, στην ίδια τη χρηματοδότηση και τη λειτουργία της αμερικανικής πολιτικής.
«Πάνω απ' όλα, πρέπει να επικεντρωθούμε στη βαθύτερη πηγή της ανισορροπίας στην πολιτική μας: Καμία άλλη Δημοκρατία δεν δαπανά δισεκατομμύρια δολάρια για τις προεκλογικές εκστρατείες, ούτε προσφέρει τόσο πολλές ευκαιρίες στους πλουσιότερους πολίτες να επιχειρούν να διαμορφώσουν το αποτέλεσμα», γράφει.
Κατά την αρθρογράφο, οι Δημοκρατικοί έχουν πλέον μια μοναδική ευκαιρία να αντιμετωπίσουν αυτή την ανισορροπία και να περιορίσουν την επιρροή των οικονομικών ελίτ. Η δημιουργία μιας κυβέρνησης που θα υπηρετεί τις ανάγκες των Αμερικανών και όχι μιας μικρής τάξης ολιγαρχών δεν μπορεί να ολοκληρωθεί μέσα σε δύο χρόνια, αλλά η προσπάθεια, όπως τονίζει, μπορεί και πρέπει να ξεκινήσει σύντομα.
Ο φόβος αμφισβήτησης του αποτελέσματος και το μήνυμα της συμμετοχής
Η Άπλμπαουμ θεωρεί ότι ο Τραμπ ενδέχεται να εξετάσει διαφορετικούς τρόπους αμφισβήτησης ή υπονόμευσης της εκλογικής έκβασης, όπως είχε συμβεί και το 2020.
Όταν έγραφε για το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών, η ίδια προειδοποιούσε μάλιστα τους Αμερικανούς να παρακολουθούν τις επόμενες ημέρες για πιθανές δικαστικές προσφυγές ή ανεξήγητες καθυστερήσεις στην ανακοίνωση και στην επικύρωση των αποτελεσμάτων.
Παρά τις επιφυλάξεις αυτές, το βασικό συμπέρασμα της ανάλυσής της είναι αισιόδοξο. Η συμμετοχή των πολιτών σε ολόκληρη τη χώρα, η σημαντική προσέλευση σε πολλές περιοχές και το ότι δεν υπήρξαν ουσιαστικές προσπάθειες παρεμπόδισης της ψηφοφορίας αποτελούν, κατά την ίδια, λόγους ενθάρρυνσης.
Η αρθρογράφος σημειώνει ότι τους τελευταίους 18 μήνες είχε ακούσει πολλούς ανθρώπους να αναρωτιούνται εάν οι απλοί πολίτες, τηρώντας τους κανόνες, μπορούν πράγματι να αντισταθούν σε έναν πρόεδρο με αυταρχικές τάσεις και να επηρεάσουν το μέλλον της χώρας τους.
Η απάντηση που δίνει στο τέλος του άρθρου της είναι σαφής και συνοψίζει ολόκληρη την ανάλυσή της: «Αποδεικνύεται ότι μπορούν».