Λίγα δευτερόλεπτα με έναν άγνωστο σε ένα ασανσέρ αρκούν για να νιώσουμε ότι κάποιος πρέπει να μιλήσει. Η ψυχολόγος Έλενα Νταπρά εξηγεί τι κρύβεται πίσω από αυτή την ανάγκη.
Η σκηνή με τον Μπιλ Μάρεϊ στο ασανσέρ, στον ρόλο του Μπομπ Χάρις στην ταινία «Χαμένοι στη Μετάφραση», είναι εξίσου εμβληματική όσο και οικεία. Είτε διαδραματίζεται σε ξενοδοχείο του Τόκιο είτε σε πολυκατοικία στην Αθήνα, το συναίσθημα είναι το ίδιο. Μοιραζόμαστε έναν στενό χώρο με ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε, κάποιος πρέπει να πει κάτι και καταλήγουμε να μιλάμε για τον καιρό, ακόμη κι αν όλοι βλέπουμε ότι βρέχει.
Τι δείχνει η συνήθεια να μιλάτε στους άλλους στο ασανσέρ
«Συχνά μιλάμε επειδή δεν ξέρουμε τι να κάνουμε με τη σιωπή», εξηγεί στο ισπανικό Telva η Έλενα Νταπρά, ειδική στην ολιστική ψυχολογία.
Διαβάστε περισσότερα στο bovary.gr.