Ο σχεδιαστής μόδας Σωτήρης Γεωργίου μιλά χωρίς περιττές φλυαρίες.
Η διαδρομή του ξεκινά στην Αθήνα της δεκαετίας του ’90, περνά από τα clubs, τη μουσική και τις εικόνες μιας πόλης που άλλαζε ρυθμό, για να καταλήξει σε ρούχα που δεν χρειάζονται συστάσεις. Από τα πρώτα του σχέδια μέχρι το άνοιγμα του ατελιέ του σε ηλικία μόλις 26 ετών, η δημιουργία για εκείνον δεν υπήρξε ποτέ βιασύνη, αλλά τρόπος σκέψης.
Στις συλλογές του, το ύφασμα προηγείται της πρόθεσης. Το μετάξι, το μαλλί, το βαμβάκι λειτουργούν σαν χαρακτήρες που κινούνται πάνω στο σώμα, άλλοτε αυστηρά, άλλοτε με ελευθερία. Οι αναφορές του, από τη γλυπτική έως την υποκουλτούρα, από τον Pollock έως τον μινιμαλισμό της βελγικής και της ιαπωνικής σχολής, δεν εμφανίζονται ως στίγματα αλλά ως υπόστρωμα. Τίποτα δεν είναι κραυγαλέο, όλα όμως είναι παρόντα.
Τον συναντήσαμε ένα μεσημέρι στο ατμοσφαιρικό ατελιέ του στο Κολωνάκι. Ο τοίχος με τη βιομηχανική υφή δίνει αμέσως τον τόνο, ενώ στο εσωτερικό το ξύλο και οι καθαρές γραμμές δημιουργούν μια αίσθηση ήρεμου μοντερνισμού. Το αίθριο, φωτεινό και ανοιχτό, λειτουργεί σαν παύση μέσα στον ρυθμό της δουλειάς, ανάμεσα σε σχέδια, πατρόν, δοκιμές και τη συγκέντρωση που απαιτεί η περίοδος μιας συλλογής.
Διαβάστε στο Bovary.gr τη συνέντευξη του Σωτήρη Γεωργίου