Σε ποιο σχολείο θα φοιτήσει ένα παιδί όταν οι γονείς του δεν μπορούν να συμφωνήσουν; Την απάντηση, και σε ένα τέτοιο ερώτημα, κλήθηκε να δώσει η Δικαιοσύνη.
Το Μονομελές Εφετείο Αθηνών επέλεξε τελικά για ένα 7χρονο αγόρι το δημόσιο ελληνικό σχολείο αντί ενός διεθνούς ιδιωτικού αγγλόφωνου σχολείου.
Ρόλο στην απόφαση έπαιξε το εκπαιδευτικό μοντέλο
Το αξιοσημείωτο της συγκεκριμένης απόφασης είναι ότι οι δικαστές δεν στάθηκαν μόνο στο ποιος γονέας είχε δίκιο, αλλά συνέκριναν δύο διαφορετικά εκπαιδευτικά μοντέλα και έκριναν ποιο υπηρετεί καλύτερα, στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, το συμφέρον του παιδιού.
Η υπ’ αριθμ. 4108/2026 απόφαση εκδόθηκε ύστερα από τη διαφωνία των δύο γονέων για την εκπαίδευση του παιδιού τους. Η μητέρα επέμενε στη φοίτησή του σε διεθνές ιδιωτικό σχολείο στα νότια προάστια, όπου η βασική γλώσσα διδασκαλίας είναι η αγγλική. Ο πατέρας ζητούσε να ενταχθεί το παιδί στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα και να φοιτήσει σε δημόσιο σχολείο στην περιοχή όπου κατοικεί.
Η πρωτόδικη απόφαση είχε δικαιώσει τη μητέρα. Το Εφετείο, όμως, έκανε δεκτή την έφεση του πατέρα και ανέτρεψε την προηγούμενη κρίση, αποφασίζοντας ότι το παιδί θα φοιτήσει σε δημόσιο δημοτικό σχολείο στο Ελληνικό.
Δεν ήταν απλώς «ιδιωτικό ή δημόσιο»
Για το δικαστήριο, η συγκεκριμένη διαμάχη δεν αφορούσε απλώς την επιλογή ενός σχολείου έναντι ενός άλλου. Αφορούσε δύο διαφορετικούς τρόπους εκπαίδευσης.
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην απόφαση, πρόκειται για «διαφορετικό εκπαιδευτικό σύστημα, διαφορετική γλώσσα διδασκαλίας και διαφορετικό παιδαγωγικό και ακαδημαϊκό προσανατολισμό».
Κομβικό στοιχείο στην κρίση του δικαστηρίου ήταν η γλώσσα. Στο σχολείο που ήθελε η μητέρα, η γλώσσα διδασκαλίας είναι η αγγλική, ενώ τα ελληνικά διδάσκονται ως ξεχωριστό μάθημα και όχι ως γλώσσα διδασκαλίας των υπόλοιπων μαθημάτων.
Με βάση τα δεδομένα αυτά, το Εφετείο χαρακτηρίζει το σχολείο «αγγλόφωνο διεθνές» και όχι ελληνόφωνο ή ισότιμα δίγλωσσο. Κι αυτό, κατά το σκεπτικό της απόφασης, έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς το παιδί είναι Έλληνας πολίτης, έχει Έλληνα πατέρα και ζει μόνιμα στην Ελλάδα. Το κοινωνικό, πολιτιστικό και καθημερινό περιβάλλον του είναι ελληνικό και, κατά το δικαστήριο, η εκπαίδευσή του πρέπει στην παρούσα φάση να βρίσκεται σε αντιστοιχία με αυτό. «Η φοίτησή του σε δημόσιο ελληνικό σχολείο εξυπηρετεί πρωτίστως την ομαλή ένταξή του στην κοινωνία μέσα στην οποία αναπτύσσεται», αναφέρεται.
Η γλώσσα, η ιστορία και ο πολιτισμός
Το Εφετείο θεωρεί ότι η καθημερινή επαφή με την ελληνική γλώσσα, την ιστορία, τη λογοτεχνία και την ελληνική πολιτιστική παράδοση θα συμβάλει στην πνευματική, κοινωνική και συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού.
Παράλληλα, ελήφθη υπόψιν ο εκπαιδευτικός προσανατολισμός του διεθνούς σχολείου. Όπως σημειώνεται στην απόφαση, το συγκεκριμένο πρόγραμμα «προετοιμάζει το ανήλικο τέκνο για συνέχιση σπουδών σε πανεπιστήμια του εξωτερικού».
Το Εφετείο δεν αντιμετωπίζει ως αρνητική προοπτική τις σπουδές στο εξωτερικό. Εκεί που στέκεται είναι στο ότι ένας τόσο συγκεκριμένος εκπαιδευτικός προσανατολισμός διαμορφώνεται από πολύ μικρή ηλικία, πριν ακόμη το παιδί αποκτήσει την ωριμότητα να εκφράσει τις δικές του επιθυμίες, κλίσεις και επιλογές.
Αντίθετα, η φοίτηση στο ελληνικό δημόσιο σχολείο θεωρείται ότι αφήνει περισσότερες επιλογές ανοιχτές για το μέλλον, καθώς το παιδί θα μπορεί αργότερα να επιλέξει εάν θα συνεχίσει τις σπουδές του στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό.
Η απόφαση, πάντως, δεν σημαίνει ότι το αγόρι θα πρέπει να παραμείνει υποχρεωτικά στο ελληνικό δημόσιο σχολείο μέχρι την ενηλικίωσή του. Όπως σημειώνεται, η επιλογή της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης θα πρέπει να επανεξεταστεί όταν το παιδί μεγαλώσει και υπάρχουν διαφορετικά δεδομένα. Τότε θα αξιολογηθούν η προσωπικότητα, οι επιδόσεις, οι κλίσεις, οι ανάγκες και οι επιθυμίες του.
«Το σχετικό ζήτημα θα πρέπει να επανεκτιμηθεί», αναφέρει το δικαστήριο, δίνοντας έτσι έμφαση στο γεγονός ότι το συμφέρον του παιδιού δεν είναι στατικό αλλά μεταβάλλεται ανάλογα με την ηλικία και την πορεία ανάπτυξής του.
Παράλληλα, επειδή ο 7χρονος προέρχεται από αγγλόφωνο σχολικό περιβάλλον, το δικαστήριο προβλέπει ειδική υποστήριξη για τη μετάβαση στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Ο πατέρας υποχρεώνεται να καλύψει κατά τον πρώτο χρόνο το κόστος πρόσθετων μαθημάτων ελληνικής γλώσσας, ώστε να διευκολυνθεί η προσαρμογή του.
Στην προκειμένη περίπτωση, πάντως, η κρίση δεν ήταν μια γενική προτίμηση υπέρ της δημόσιας εκπαίδευσης. Το Εφετείο στάθμισε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου παιδιού και των δύο εκπαιδευτικών επιλογών και κατέληξε ότι, κατά το παρόν στάδιο της ανάπτυξής του, το δημόσιο ελληνικό σχολείο είναι η καταλληλότερη λύση.
Έτσι, η Δικαιοσύνη βρέθηκε να αποφασίζει όχι μόνο σε ποιο σχολείο θα πηγαίνει καθημερινά ένα 7χρονο παιδί, αλλά και ποιο από δύο διαφορετικά εκπαιδευτικά περιβάλλοντα ανταποκρίνεται καλύτερα στις ανάγκες του – αφήνοντας, ταυτόχρονα, ανοιχτό το δικαίωμά του να επιλέξει διαφορετικό δρόμο όταν μεγαλώσει.