Ολο και λιγότερα είναι πλέον τα περίπτερα κι οι πάγκοι με εφημερίδες στο κέντρο της Αθήνας, ακόμα και σε πολυσύχναστα σημεία της πρωτεύουσας.
Χαρακτηριστική η εικόνα της Ομόνοιας, όπου από τους τέσσερις πάγκους που πωλούσαν έντυπο Τύπο έχει απομείνει μόλις ένας.
Η μείωση του αριθμού των περιπτέρων και σημείων πώλησης εφημερίδας από τη μία θεωρείται φυσικό παρελκόμενο μιας εποχής που στηρίζεται στη ψηφιοποίηση και σε άλλες καταναλωτικές συνήθειες.
Από την άλλη δεν παύει να ισχύει ότι η Αθήνα και οι γειτονιές της χάνουν σταδιακά οριστικά ένα στοιχείο που συγκροτούσε την καθημερινότητα και την ταυτότητά τους.
«Έχουμε μείνει λίγοι πάγκοι, προσπαθούμε να μείνουμε όρθιοι»
Περιγράφοντας την κατάσταση που επικρατεί, ο Κωνσταντίνος Λεβεντούρης, εδώ και 18 χρόνια εφημεριδοπώλης στην Πανεπιστημίου, αναφέρει στο Orange Press Agency πως όταν ξεκινούσε τη δουλειά τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά και το επάγγελμα προσέφερε σταθερότητα.
Οι λόγοι που δυσκολεύονται να αντεπεξέλθουν ο ίδιος και οι συνάδελφοί του είναι από τη μία οικονομικοί, καθώς δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις αυξημένες ανάγκες κι όσον αφορά τον έντυπο τύπο, ισχύει μάλλον το προφανές.
«Ζούμε πλέον σε μια ψηφιακή εποχή. Η πτώση στις πωλήσεις είναι τεράστια, ειδικά στα Κυριακάτικα φύλλα. Κάποτε πουλάγανε 500 χιλιάδες φύλλα κάθε Κυριακή και τώρα είναι γύρω στις 7, βαριά 10 χιλιάδες.
Οπότε καταλαβαίνεις ότι είναι τεράστια η διαφορά. Έχουμε μείνει λίγοι πάγκοι, επτά στο σύνολο και προσπαθούμε να μείνουμε όρθιοι».
Το θετικό είναι ότι υπάρχει κόσμος που τους στηρίζει ενεργά. «Αυτό μας λένε κιόλας ειδικά το Σάββατο βράδυ, ‘σας ευχαριστούμε πάρα πολύ που υπάρχετε και παίρνουμε τον κυριακάτικο τύπο μας’, αλλά θέλουμε και στήριξη και από την πολιτεία και από το Δήμο κυρίως» προσθέτει.
Ζητούν να χαρακτηριστεί παραδοσιακό το επάγγελμα
Μία λύση, η οποία δεν φαίνεται να έχει συζητηθεί πολύ είναι να τύχουν οι εφημεριδοπώλες ανάλογης μεταχείρισης που έχουν άλλα επαγγέλματα που ασκούνται στον δρόμο. «Το επάγγελμά μας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί παραδοσιακό, θα ήταν μια καλή ιδέα όπως ισχύει νομίζω και για τους κουλουράδες, με ό,τι οφέλη συνοδεύουν μία τέτοια απόφαση. Έγινε μια καλή κίνηση που εξαιρεθήκαμε από το τεκμαρτό, είναι μια καλή κίνηση για να μπορέσει να επιβιώσει το επάγγελμα, αλλά σίγουρα χρειάζονται και άλλη προσπάθεια».
Τη σημασία να μη χαθεί η «παράδοση» επισημαίνει κι ο Στάμος Μητσιάλης, άνθρωπος νεαρής ηλικίας, ο οποίος μίλησε στο Orange Press Agency καθώς κοίταζε τον πάγκο με τα μεταχειρισμένα βιβλία σε περίπτερο της Ακαδημίας.
Αναγνωρίζει μεν ότι «τα προϊόντα τα οποία πουλάνε τα περίπτερα μπορείς πλέον να τα βρεις σε όλα τα καταστήματα». Από την άλλη η ενδεχόμενη απώλειά τους, σημαίνει ότι θα εκλείψει μαζί κι «η καθημερινή επικοινωνία με τον περίπτερά, η αναμονή της εφημερίδας και γενικά όλα αυτά που χρειαζόμαστε. Προσωπικά είμαι άνθρωπος ο οποίος χρησιμοποιεί το περίπτερο όλη την ημέρα».
«Είναι για όλες τις ανάγκες τα περίπτερα και πολύ εξυπηρετικά»
«Να μην κλείσουν γιατί έτσι υπηρετούν τους πολίτες», λέει από τη μεριά της μιας κυρία που περιμένει στη στάση του λεωφορείου, στον ίδιο δρόμο.
«Ό,τι έχω ανάγκη, μπορεί να είναι εισιτήρια, μπορεί να είναι κάτι άλλο, παγωτά, ό,τι είναι ανάγκη θα το βρω εκεί». «Βοηθάνε, βεβαίως και βοηθάνε», τονίζει.
Γιατί, όπως εξηγεί «μπορεί να σου λείψει ένα χαρτομάντηλο, μπορεί να πάθεις μια υπογλυκαιμία και να θέλεις να πάρεις μια καραμέλα. Είναι για όλες τις ανάγκες κι είναι πάρα πολλά εξυπηρετικά».
Μια άλλη παράμετρο βάζει μια άλλη κυρία. Διερωτάται «γιατί να πας στο σούπερ μάρκετ; Είναι ορισμένοι άνθρωποι, οι οποίοι κάνουν αυτή τη δουλειά, γιατί να τη χάσουνε; Δεν είναι πλούσιοι άνθρωποι, δεν είναι εύποροι, είναι άνθρωποι της βιοπάλης, γιατί να το χάσουν αυτό;».
Κι έχει και χρησιμότητα άλλωστε η παρουσία του περιπτέρου. Όπως αναφέρει, «περνάς από το πεζοδρόμιο και θυμάσαι ότι θέλεις κάτι να πάρεις και μπορείς και το παίρνεις».