Ώρες αγωνίας περνούν οι Ιρανοί που ζουν στη χώρα μας και παρακολουθούν καθημερινά τις δραματικές εξελίξεις από τον πόλεμο στην πατρίδα τους.
Η ανησυχία για την ασφάλεια των δικών τους ανθρώπων κορυφώνεται μέρα με τη μέρα, χωρίς να μπορούν να δουν -τουλάχιστον προς το παρόν- κάποια διέξοδο από την κρίση που εκτυλίσσεται στη Μέση Ανατολή.
Αγωνία για τους γονείς και τα αδέρφια του
Ένας απ’ αυτούς, ο 30χρονος Αμιρχουσεΐν Σαμίι, ηλεκτρολόγος-μηχανικός και μεταδιδακτορικός φοιτητής στο Πολυτεχνείο της Κρήτης, παρακολουθεί το τελευταίο διάστημα, με κομμένη την ανάσα, τα όσα αναμεταδίδονται από το Ιράν. Εκεί όπου μένουν οι γονείς του, αλλά και τα δύο αδέρφια του.
«Νιώθω ανήμπορος και θλίβομαι για τα όσα συμβαίνουν στην πατρίδα μου, σε αυτή την πολύπαθη χώρα που δέχεται επίθεση», δηλώνει στο iefimerida.gr, φανερά ανήσυχος. «Εδώ και πολύ καιρό, κάνοντας αναφορά στο πυρηνικό πρόγραμμα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ έψαχνε την κατάλληλη στιγμή για να επιτεθεί στο Ιράν. Και, τελικά, τη βρήκε», συνεχίζει ο Σαμίι.
Αποτέλεσμα όλων αυτών των βομβαρδισμών είναι εκατοντάδες άνθρωποι να έχουν χάσει μέχρι στιγμής τη ζωή τους. «Ξέρετε, δεν είναι μόνο νούμερα. Είναι άνθρωποι κάθε ηλικίας, αθώα θύματα, που έχασαν τη ζωή τους, για ποιον λόγο; Πού έφταιξαν; Και, δυστυχώς, η λίστα αναμένεται να μεγαλώσει», σημειώνει.
Σοκαριστικές οι περιγραφές των δικών του για τους καθημερινούς βομβαρδισμούς
Κάθε μέρα, όπως δηλώνει ο Σαμίι, τηλεφωνεί στην οικογένειά του ώστε να μάθει νέα τους. Καθησυχάζεται για λίγα λεπτά, και μετά, μόλις κλείνει το τηλέφωνο, αισθάνεται και πάλι την αγωνία του να μεγαλώνει. «Μου λένε ότι ακούν καθημερινά τους ήχους των πυραύλων και τις εκρήξεις. Προσπαθούν να κρατήσουν την ψυχραιμία τους και να μην κυκλοφορούν πολύ έξω στους δρόμους. Αλλά δεν μπορείς να μείνεις για πάντα μέσα στο σπίτι».
Με τον Τραμπ να δηλώνει ανυποχώρητος και να απειλεί με σκληρότερα πλήγματα, και το Ιράν να αντιστέκεται με κάθε τρόπο, το τέλος αυτού του πολέμου δεν φαντάζει, άμεσα τουλάχιστον, εφικτό. «Πραγματικά, δεν ξέρω και δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα μπορούσε να σταματήσει αυτή η "φωτιά" που έχει ανάψει στην πατρίδα μου. Κάθε μέρα η κατάσταση χειροτερεύει. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψω το πώς αισθάνομαι», καταλήγει.