Η Μάρω Κοντού, η αγαπημένη πρωταγωνίστρια του ελληνικού κινηματογράφου, έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών, αφήνοντας πίσω της τους μεγάλους ρόλους της.
Η ηθοποιός πέθανε σήμερα στο νοσοκομείο Αγιος Σάββας όπου νοσηλευόταν, μετά από μακρόχρονη περιπέτεια υγείας, σε ηλικία 92 ετών.
Με μια πορεία στον κινηματογράφο και το θέατρο που ξεπέρασε τις επτά δεκαετίες, μέχρι το τέλος της ζωής της παρέμεινε δημιουργική, αισιόδοξη και στραμμένη στο μέλλον.
Τον Οκτώβριο του 2015, με αφορμή τη συμμετοχή της στο μιούζικαλ «Nine» στο θέατρο Πάνθεον, η αγαπημένη ηθοποιός είχε μιλήσει στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων και στη Νάντια Μπακοπούλου, για την πορεία της, την τέχνη, τη ζωή και την ανάγκη της να κοιτάζει πάντα μπροστά.
«Σε όλες μου τις συνεργασίες έχω περάσει ωραία - Είμαι ευχαριστημένη από τις ταινίες μου»
Κάνοντας μία αναδρομή στην, πλούσια στιγμών, επαγγελματική διαδρομή της δήλωνε χορτασμένη και τυχερή. «Δεν έχω παράπονο, ούτε από τους άλλους, ούτε από τον εαυτό μου. Έχω δουλέψει σχεδόν με τους πάντες. Και σε όλες μου τις συνεργασίες έχω περάσει ωραία. Δεν είχα ποτέ κόντρα με κανέναν», υποστήριζε.
Ενώ ξεχώριζε ως κορυφαία στιγμή της καριέρας της τη συνεργασία της με τον Δημήτρη Χορν: «Το ότι ήμουνα μία νέα ηθοποιός και είχα την τιμή, τη χαρά και το ξάφνιασμα, να με επιλέξει ο Δημήτρης Χορν για συμπρωταγωνίστριά του επί τέσσερις συνεχείς θεατρικές σεζόν, αυτό είναι χαραγμένο στο μυαλό μου ως το ωραιότερο πράγμα που συνέβη στην καριέρα μου. Ήταν μία πολύτιμη εμπειρία. Γνώρισα έναν σπουδαίο άνθρωπο, έναν υπέροχο ηθοποιό, έναν καταπληκτικό χαρακτήρα που θα μείνει ανεξίτηλος στη ζωή μου».
Με την ίδια αγάπη μιλούσε και για τον ελληνικό κινηματογράφο τονίζοντας ότι δεν ένιωσε ποτέ εγκλωβισμένη σε ερμηνευτικά μοτίβα.
«Είμαι ευχαριστημένη από τις ταινίες που έχω κάνει. Τις ξαναβλέπω κάποιες φορές στην τηλεόραση και νομίζω ότι παραμένουν αξιοπρεπείς. Διαθέτουν ωραία κείμενα, ωραίους συγγραφείς και σπουδαίους σκηνοθέτες. Νομίζω ότι οι ταινίες μου σήμερα βλέπονται πολύ ευχαρίστως» σημείωνε.
Για τις επιλογές της στο θέατρο εξηγούσε πως δεν την ενδιέφερε πλέον ο πρωταγωνιστικός ρόλος, αλλά η συνολική ποιότητα μιας δουλειάς. «Ασφαλώς δεν μπορώ πια να κάνω τον ρόλο μίας σαραντάρας. Θα κάνω τους ρόλους της μητέρας, της γιαγιάς, της μεγάλης κυρίας, αρκεί το έργο, ο σκηνοθέτης και ο ρόλος να μου κάνουν κλικ».
«Δεν κάνω για την πολιτική»
Εκτός όμως από τον κόσμο της Τέχνης, η Μάρω Κοντού βρέθηκε και σε αυτόν της πολιτικής.
Από τις 29 Ιουλίου 1999 μέχρι και τον Απρίλιο του 2000 υπήρξε βουλευτής στην Α΄ περιφέρεια Αθηνών με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.
Επίσης, ορκίστηκε βουλευτής για δεύτερη φορά τον Ιανουάριο του 2007 ως πρώτη επιλαχούσα των εκλογών του 2004, λόγω της παραίτησης του Νικήτα Κακλαμάνη, ο οποίος έθετε εκείνη την περίοδο υποψηφιότητα για τη θέση του Δημάρχου Αθηναίων. Το 2007 έλαβε την 12η θέση ανάμεσα στους υποψηφίου της ΝΔ και δεν εξελέγη.
Η σύντομη ενασχόλησή της με την πολιτική τής είχε αφήσει σαφή συμπεράσματα.
«Διαπίστωσα πολύ γρήγορα ότι δεν κάνω για πολιτική, δεν μιλάω αυτήν τη γλώσσα. Φανταζόμουν ότι ο πολιτικός είναι αυτός που τρέχει από το πρωί έως το βράδυ για τα προβλήματα των άλλων και σύντομα συνειδητοποίησα ότι αυτό δεν ισχύει στην πραγματικότητα», έλεγε, ενώ υποστήριζε ότι η χώρα είχε ανάγκη από αλλαγή νοοτροπίας.
«Πρέπει να επικεντρωθούμε στο καλό της χώρας και όχι στο καλό του εαυτού μας. Είναι ανάγκη να γίνουμε πιο συνετοί, πιο σοβαροί, πιο εργατικοί, πιο υπεύθυνοι και πιο ειλικρινείς, και με τον εαυτό μας και με τους άλλους».
Κάθε ηλικία κρύβει το κέρδος της
Ο χρόνος που περνούσε δεν ήταν κάτι που τη φόβιζε. Για εκείνη κάθε ηλικία κρύβει το κέρδος της. «Η ωρίμανση δεν είναι επώδυνη διαδικασία. Έρχεται φυσιολογικά. Και η ηλικία που διανύω τώρα είναι γεμάτη ισορροπία, εμπειρίες και αυτογνωσία. Μία πάρα πολύ όμορφη, ώριμη στιγμή».
Και όταν η συζήτηση έφτανε στο παρελθόν, η απάντησή της συμπύκνωνε τη στάση ζωής που τη συνόδευσε μέχρι το τέλος:
«Δεν είμαι ο χαρακτήρας που γυρίζω στο παρελθόν. Ζω το παρόν και ελπίζω στο αύριο. Είναι όλα μέσα στον εγκέφαλο, στον σκληρό δίσκο, πολύ ευχάριστα τοποθετημένα, δεν τα νοσταλγώ όμως. Περιμένω πάντα το καινούριο, είμαι έτοιμη για το καινούριο που θα έρθει».