Κυνικός Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Κρέμασα το σκυλί για να γίνω πιστευτός -Έκλαψε, όπως κλαίνε τα σκυλιά - iefimerida.gr

Κυνικός Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Κρέμασα το σκυλί για να γίνω πιστευτός -Έκλαψε, όπως κλαίνε τα σκυλιά

Η Ρόξυ, το κουταβάκι της Καρολάιν Κράουτς που σκότωσε ο Μπάμπης Αναγνωστόπουλος
Η Ρόξυ, το κουταβάκι της Καρολάιν Κράουτς που σκότωσε ο Μπάμπης Αναγνωστόπουλος / Φωτογραφία: Facebook / Φιλοζωικό Σωματείο Μαραθώνα
NEWSROOM IEFIMERIDA.GR

Σοκάρει η περιγραφή του Μπάμπη Αναγνωστόπουλου στο δικαστήριο για τη δολοφονία της Καρολάιν Κράουτς και το κρέμασμα του σκύλου τους στα Γλυκά Νερά.

«Σκέφτηκα να παρουσιάσω σκηνικό ληστείας. Δεν υπήρχε λογική και καθαρό μυαλό» είπε ο Αναγνωστόπουλος, αναφερόμενος στο κεφάλαιο «συγκάλυψη του εγκλήματος» της Καρολάιν στα Γλυκά Νερά. Η διαδικασία της απολογίας του στο Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο έχει συμπληρώσει πάνω από 7 ώρες.

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Ο πιλότος περιέγραψε τον τρόπο με τον οποίο δολοφόνησε τη σύζυγό του αλλά και τη σκυλίτσα της, τη Ρόξυ.

Μπάμπης Αναγνωστόπουλος: Ο διάλογος με την πρόεδρο του δικαστηρίου για τη θανάτωση της σκυλίτσας Ρόξυ

  • Πρόεδρος: Αυτό που παρουσιάσατε έγινε πιστευτό. Εγώ προσωπικά σας πίστεψα. Αυτό το έγκλημα το βιώσαμε όλοι. Η ελληνική αστυνομία επικήρυξε τους ληστές. Πότε άρχισε το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, ώστε να αρχίσετε να στήνετε το σκηνικό της ληστείας;
  • Κατηγορούμενος: Η πρώτη σκέψη είναι ότι δεν υπάρχει περίπτωση να πιστέψει κανείς ότι έγινε ληστεία χωρίς να πειράξουν τίποτα. Η μόνη απίστευτη σκέψη που έκανα για να το πιστέψουν ήταν να κάνω κακό και στο ζωάκι. Στο απελπισμένο μου μυαλό ήταν η πρώτη σκέψη…

Με αυτήν την αναφορά ο πιλότος είπε στους δικαστές και για τη θανάτωση της Ρόξυ, του κουταβιού που αγαπούσε πολύ η Καρολάιν.

Αναγνωστόπουλος: «Πήρα το σκυλί, έβαλα στο κολάρο το λουρί του και το κρέμασα στη σκάλα»

  • Κατηγορούμενος: Πήρα το σκυλί και έβαλα στο κολάρο το λουρί του και το έβαλα στο κάγκελο της σκάλας. Την ώρα που διήρκεσε ο θάνατός της και έκλαιγε, εγώ έφυγα και πήγα στην κουζίνα γιατί δεν μπορούσα να το βλέπω.
  • Πρόεδρος: Ήταν ακαριαίος ο θάνατος;
  • Κατηγορούμενος: Έφυγα, ήταν αδύνατον να κοιτάω τη Ρόξυ. Πήγα στην κουζίνα, που όλο αυτό δεν φαίνεται.
  • Πρόεδρος: Έβγαλε ήχο;
  • Κατηγορούμενος: Έκλαψε, όπως κλαίνε τα σκυλιά. Είχε διάρκεια λίγα δευτερόλεπτα…

Στη συνέχεια ο κατηγορούμενος περιέγραψε το σκηνικό που έστησε ώστε να φαίνεται ο χώρος αναστατωμένος, ενώ αμέσως μετά σκέφτηκε την κάμερα ασφαλείας. «Τράβηξα το καλώδιο της κάμερας. Δεν υπήρχε κανένα πλάνο. Έβγαλα την κάρτα μνήμης, πανικόβλητος έτρεχα στο σπίτι και έκανα ό,τι είχε τη λογική του παραλόγου».

  • Πρόεδρος: Γιατί επιλέξατε να βάλετε το βρέφος πάνω στη μητέρα της;
  • Κατηγορούμενος: Θα ήταν καλύτερα στην κούνια της. Στην κατάσταση που φτάσαμε… ήθελα να είναι το παιδί όσο το δυνατόν καλύτερα. Τελευταία κίνηση ήταν να δεθώ με σπάγκο. Έδεσα τα πόδια και τα χέρια μεταξύ τους και είχα δέσει τα μάτια και το στόμα μου.
  • Πρόεδρος: Γιατί δεν βρέθηκαν αποτυπώματα στα αντικείμενα που αγγίξατε και συνδέονται με τη μετέπειτα συγκάλυψη;
  • Κατηγορούμενος: Κάποια στιγμή, όταν έβγαλα το παράθυρο από το υπόγειο, έβαλα τα γάντια της μηχανής. Ενδεχομένως και την κάμερα να την έβγαλα με τα γάντια. Κάποια στιγμή κατέβηκα στο υπόγειο, πήρα τα γάντια για να κάνω τα υπόλοιπα της συγκάλυψης. Κατά λάθος, δεν μπόρεσα να καλέσω με την πρώτη την αστυνομία. Χρησιμοποίησα τα χέρια μου.
  • Πρόεδρος: Ακολούθως, αναφέρετε στις Αρχές τα περί ληστείας και επί 37 ημέρες αποκρύπτετε το έγκλημα. Αυτό σας ήταν εύκολο;
  • Κατηγορούμενος: Καθόλου εύκολο. Οι 37 αυτές ημέρες για ό,τι αδικαιολόγητο έγινε δεν ήταν λιγότερο βασανιστικές.
  • Πρόεδρος: Αν σας βασάνιζε αυτό, γιατί δεν πήγατε στις Αρχές να πείτε την αλήθεια;
  • Κατηγορούμενος: Σκέφτομαι το μωρό μου που ήταν όλη μου η ζωή, όπως και η μητέρα του. Ήμουν στον καναπέ, στο πατρικό μου, με αγκαλιά το μωρό μου και έκλαιγα όταν γνώρισα τους ανθρώπους στο Ανθρωποκτονιών. Ειλικρινά, πίστευα ότι αργά ή γρήγορα θα εύρισκαν την αλήθεια… Είχα πολλές ευκαιρίες αν ήθελα να έχω φύγει, αν η βούλησή μου ήταν να παρατήσω τους πιο κοντινούς ανθρώπους.
  • Πρόεδρος: Παραμείνατε εδώ για να αντιμετωπίσετε τις συνέπειες των πράξεών σας;
  • Κατηγορούμενος: Εγώ είναι αδύνατον να συνειδητοποιήσω ότι δεν θα ξαναδώ τη γυναίκα μου. Το μόνο που μπορούσα να κάνω αυτές τις μέρες ήταν να έχω αγκαλιά την κόρη μου και ότι δεν θα την αφήσω ποτέ. Ήλπιζα ότι με κάποιο μαγικό τρόπο θα το κατάφερνα.
  • Πρόεδρος: Είχατε το ηθικό ανάστημα να μεγαλώσετε αυτό το παιδί;
  • Κατηγορούμενος: Ήμουν διαλυμένος και το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν κάθε δευτερόλεπτο να προσπαθώ για εκείνη που δεν θα γνωρίσει τη μητέρα της εξαιτίας μου. Και η Καρολάιν θα έπρεπε να είναι δίπλα μου. Όχι εδώ. Να είμαστε κάπου αλλού. Στο παιδί μου αξίζουν τα πάντα, αλλά τα πάντα δεν θα τα έχει ποτέ γιατί δεν έχει τη μανούλα της, την οποία της τη στέρησα εγώ.
  • Πρόεδρος: Στερήσατε από την πεθερά σας αυτό για το οποίο θρηνούσε.
  • Κατηγορούμενος: Θρηνούσαμε μαζί. Είστε σε μια δίκη που ο άνθρωπος που δικάζεται θρηνεί κάθε μέρα.
  • Πρόεδρος: Κερδίσατε την ελευθερία σας για τριάντα επτά ημέρες και μεγαλώνατε το παιδί σας;
  • Κατηγορούμενος: Η ζωή μου τελείωσε πέρυσι τέτοια μέτρα, όταν έχασα την Καρολάιν.
Ακολουθήστε το στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο 
ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Tο iefimerida.gr δημοσιεύει άμεσα κάθε σχόλιο. Ωστόσο δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Σχόλια με ύβρεις διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ