Άξια θαυμασμού και παράδειγμα προς μίμηση αποτελεί η αθλήτρια και νοσηλεύτρια που ζει την δική της πραγματικότητα έχοντας διαγνωστεί με διαβήτη από τα εφηβικά της χρόνια.
Ο διαβήτης είναι μια ομάδα παθήσεων που χωρίζεται σε τύπου 1, τύπου 2 και σε άλλους πιο σπάνιους τύπους. Γύρω από τον διαβήτη υπάρχουν ταμπού και μύθοι που δυσκολεύουν ιδιαίτερα τα άτομα που νοσούν.
Η Μαρίτα Σπανού, όχι μόνο καταρρίπτει τους μύθους βιώνοντας μια φυσιολογική καθημερινότητα αλλά αθλείται σε υψηλό επίπεδο παίζοντας ποδόσφαιρο γυναικών στην Ελλάδα. Ταυτόχρονα, εργάζεται στον τομέα της νοσηλευτικής ισορροπώντας την επαγγελματική της καριέρα με την αθλητική. Ο διαβήτης όχι μόνο δεν έχει καταφέρει να την εμποδίσει, αλλά αποτελεί την μεγαλύτερη ώθηση για αυτήν ώστε να μην τα παρατάει ποτέ.
Η Μαρίτα διαγνώστηκε µε διαβήτη στην ηλικία των 14 χρόνων. Δείχνει το δρόμο σε όλους τους ανθρώπους με αντίστοιχες παθήσεις. Να γνωρίζουν τον εαυτό τους, να αντιμετωπίζουν με πειθαρχία και υπομονή τα εμπόδια που έχουν να προσπεράσουν.
Η συνέντευξη που παραχώρησε στο Iefimerida
Πώς το διαχειρίστηκες; Ʃε επηρέασε ψυχολογικά;
Διαχειρίστηκα τον διαβήτη µε έναν ίσως ασυνήθιστο αλλά ουσιαστικό τρόπο. Έκλαψα µόνο ένα βράδυ. Από την πρώτη στιγµή αποδέχτηκα την πραγµατικότητά µου και αποφάσισα να συνεχίσω τη ζωή µου όπως πριν. Αντί να µε καταβάλει, ένιωσα ακόµη πιο δυνατή. Κάτι που εκ πρώτης όψεως µοιάζει παράδοξο, αφού πρόκειται για ένα απαιτητικό αυτοάνοσο νόσηµα που θα µπορούσε εύκολα να σε ‘ρίξει στα πατώµατα’. Ωστόσο, δεν συνέβη αυτό. Ήδη για έξι χρόνια ασχολούµουν µε το ποδόσφαιρο και πιστεύω πως η πειθαρχία, η συνέπεια και η νοοτροπία που µου έδωσε ο αθλητισµός έπαιξαν καθοριστικό ρόλο. Ο διαβήτης δεν µε σταµάτησε· έγινε απλώς ένα κοµµάτι της ζωής µου που έµαθα να διαχειρίζοµαι, χωρίς να µου στερήσει τα όνειρα, τη δύναµη και την καθηµερινότητά µου.
Ποια είναι η καθηµερινότητά σου;
Η καθηµερινότητά µου είναι γεµάτη και ενεργή, όπως κάθε ανθρώπου που αγαπά τη ζωή. Εργάζοµαι ως νοσηλεύτρια, παίζω ποδόσφαιρο, πηγαίνω για τρέξιµο και µου αρέσουν πολύ οι βόλτες και η κίνηση. Ο διαβήτης είναι µέρος της καθηµερινότητάς µου, όχι όµως το κέντρο της. Απαιτεί οργάνωση, υπευθυνότητα και συνέπεια, αλλά δεν µε περιορίζει. Υπάρχουν, φυσικά, και ηµέρες µε σκαµπανεβάσµατα. Μέρες που τα νούµερα δεν είναι εκεί που τα θέλεις και χρειάζεται περισσότερη υποµονή και προσαρµογή. Μαθαίνουµε όµως να τις διαχειριζόµαστε εξίσου, χωρίς πανικό, µε γνώση και ψυχραιµία. Οι συνήθειές µας συχνά περιστρέφονται γύρω από αριθµούς — µετρήσεις, τιµές, υπολογισµούς — αλλά πίσω από αυτά υπάρχει πάντα η ζωή που συνεχίζεται. Έχω µάθει να ακούω το σώµα µου και να προσαρµόζω την καθηµερινότητά µου χωρίς να στερούµαι όσα αγαπώ. Ο αθλητισµός, η δουλειά µου στον χώρο της υγείας και η γενικότερη στάση ζωής που έχω µε βοήθησαν να εντάξω τον διαβήτη στη ζωή µου µε φυσικό και λειτουργικό τρόπο. Ζω µια κανονική, δραστήρια ζωή, αποδεικνύοντας πρώτα απ’ όλα στον εαυτό µου ότι ο διαβήτης δεν είναι εµπόδιο, αλλά µια ακόµη πρόκληση που µπορώ να διαχειριστώ.
Ʃε εµπόδισε ποτέ στο να παίξεις ποδόσφαιρο;
Ο διαβήτης δεν µε έχει εµποδίσει ποτέ στο να παίξω ποδόσφαιρο. Αντίθετα, θα έλεγα πως µε έχει βοηθήσει τόσο ψυχολογικά όσο και σωµατικά. Το ποδόσφαιρο ήταν και παραµένει διέξοδος, ισορροπία και τρόπος έκφρασης. Με βοήθησε να διαχειρίζοµαι το άγχος, να εκτονώνω την ένταση και να διατηρώ µια θετική ψυχολογία, κάτι εξαιρετικά σηµαντικό στη διαχείριση του
διαβήτη. Ʃε σωµατικό επίπεδο, η άσκηση λειτουργεί ως σύµµαχος. Με έµαθε να γνωρίζω καλύτερα το σώµα µου, να προσαρµόζοµαι στις ανάγκες του και να λειτουργώ µε πειθαρχία καισυνέπεια.
Πώς είναι να παίζεις και να έχεις ενσωµατωµένο το µηχανηµατάκι;
Δεν φορούσα πάντα αντλία ινσουλίνης. Μόλις τον τελευταίο χρόνο παίζω ποδόσφαιρο µε αντλία ινσουλίνης της Medtronic. Τα προηγούµενα χρόνια η διαχείριση ήταν πιο απαιτητική, καθώς έκανα ινσουλίνη µε ενέσεις και δεν είχα συνεχή καταγραφή. Χρειαζόταν να σκέφτοµαι πολύ περισσότερο, να κάνω περισσότερους υπολογισµούς και, η αλήθεια είναι, να φοβάµαι
περισσότερο την ώρα του αγώνα. Τότε η διαχείριση βασιζόταν κυρίως στο να ξέρεις να ακούς το σώµα σου και να αναγνωρίζεις πότε πρέπει να βγεις από το γήπεδο για να µετρηθείς. Με την αντλία, τα πράγµατα είναι πλέον πιο άνετα και ασφαλή. Γνωρίζω ανά πάσα στιγµή τα επίπεδα σακχάρου µου και µπορώ να προλάβω τόσο την υπογλυκαιµία — που είναι ο µεγαλύτερος φόβος κατά την άσκηση — όσο και την υπεργλυκαιµία. Φοράω την αντλία σε µια ειδική ζώνη στη µέση και λίγο πριν µπω στο γήπεδο ελέγχω το σάκχαρό µου και αν χρειάζεται να φάω κάτι ή όχι. Από τη στιγµή όµως που µπαίνω στο γήπεδο, τον διαβήτη τον ξεχνάω. Και αυτό είναι το καλύτερο κοµµάτι: συνεχίζω να παίζω, να κινούµαι και να ζω όπως πριν.
Ποιο είναι το µήνυµα που θέλεις να δώσεις στους ανθρώπους που το αντιµετωπίζουν αντίστοιχα;
Ο διαβήτης δεν είναι το τέλος της ζωής όπως τη γνωρίζαµε, είναι η αρχή µιας νέας πραγµατικότητας που µπορεί να είναι εξίσου γεµάτη, δυναµική και όµορφη. Δεν χρειάζεται να σταµατήσεις να ονειρεύεσαι, να αθλείσαι ή να ζεις. Με γνώση, αποδοχή και πειθαρχία, µπορείς να κάνεις τα πάντα — ίσως και µε µεγαλύτερη συνείδηση του σώµατός σου. Υπάρχουν δύσκολες µέρες και σκαµπανεβάσµατα, αλλά δεν είσαι µόνος. Ο διαβήτης δεν σε ορίζει εσύ ορίζεις πώς θα ζήσεις µαζί του.