Τα «καύματα του Αυγούστου» έχουν πολύ παλιά ιστορία τονίζει ο πρώην διευθυντής της ΕΜΥ Θοδωρής Κολυδάς με αφορμή το παρατεταμένο κύμα ζέστης στο οποίο μπαίνει η χώρα από σήμερα μέχρι και το τέλος του μήνα.
Ο ίδιος επισημαίνοντας ότι στη μετεωρολογία «υπάρχουν ορισμένα πράγματα που μπορεί να αλλάζουν σε ένταση, συχνότητα ή διάρκεια, αλλά δεν γεννήθηκαν στις μέρες μας», σημειώνει ότι «ένα από αυτά είναι τα περίφημα “καύματα” του Αυγούστου».
Κάνοντας μια μικρή ιστορική υπενθύμιση «αφιερωμένη σε όσους τα “ανακαλύπτουν” κάθε φορά που το θερμόμετρο ανεβαίνει αρκετά μέσα στον τελευταίο μήνα του καλοκαιριού», τονίζει ότι «το ότι υπήρχαν καύσωνες και στο παρελθόν δεν σημαίνει ότι το κλίμα δεν μεταβάλλεται».
«Σήμερα εξετάζουμε επιστημονικά αν τα θερμά επεισόδια γίνονται συχνότερα, εντονότερα ή μεγαλύτερης διάρκειας και πώς μεταβάλλονται οι νυχτερινές θερμοκρασίες και η θερμική καταπόνηση. Άλλο όμως αυτό και άλλο να παρουσιάζουμε κάθε αυγουστιάτικη ζέστη σαν κάτι πρωτόγνωρο» επισημαίνει ο κ. Κολυδάς.
Αναλυτικά η ανάρτηση του Θ. Κολυδά:
«Υπάρχουν ορισμένα πράγματα στη Μετεωρολογία που μπορεί να αλλάζουν σε ένταση, συχνότητα ή διάρκεια, αλλά δεν γεννήθηκαν στις μέρες μας. Ένα από αυτά είναι τα περίφημα "καύματα" του Αυγούστου. Και αυτή η μικρή ιστορική υπενθύμιση είναι αφιερωμένη σε όσους τα "ανακαλύπτουν" κάθε φορά που το θερμόμετρο ανεβαίνει αρκετά μέσα στον τελευταίο μήνα του καλοκαιριού.
Οι μεγάλες ζέστες αυτής της εποχής ήταν γνωστές από την αρχαιότητα. Οι αρχαίοι μιλούσαν για τα "κυνικά καύματα", συνδέοντάς τα με την εμφάνιση του Σείριου, του λαμπρότερου άστρου του Μεγάλου Κυνός. Πίστευαν μάλιστα ότι η ακτινοβολία του προστίθετο σε εκείνη του Ήλιου και ενίσχυε τη θερινή ζέστη. Η εξήγηση φυσικά δεν έχει επιστημονική βάση, αλλά η ίδια η παρατήρηση των πολύ θερμών ημερών ήταν πραγματική και είχε περάσει στη γλώσσα και στην καθημερινή ζωή.
Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η αναφορά του Αύλου Γέλλιου στις "Αττικές Νύκτες". Ο Ηρώδης ο Αττικός συνήθιζε να εγκαταλείπει το θερμό άστυ και να καταφεύγει στην εξοχική του έπαυλη στην Κηφισιά, αναζητώντας καλύτερες συνθήκες κατά τα καύματα του Αυγούστου και των αρχών του φθινοπώρου. Αιώνες αργότερα, ο Δημήτριος Αιγινήτης επανέφερε αυτές τις ιστορικές μαρτυρίες στο μνημειώδες έργο του για το κλίμα της Ελλάδας.
Υπάρχει μάλιστα και μια ενδιαφέρουσα αθηναϊκή λεπτομέρεια. Προς το τρίτο δεκαήμερο του Αυγούστου, όταν τα μελτέμια συχνά εξασθενούν, μπορεί να αυξηθεί η σχετική υγρασία. Έτσι, ακόμη και χωρίς ακραίες θερμοκρασίες, η αίσθηση δυσφορίας γίνεται εντονότερη. Το αυγουστιάτικο "κάμα" επομένως δεν περιγράφει πάντοτε μόνο το ύψος της μέγιστης θερμοκρασίας, αλλά και τη συνολική αίσθηση της ζέστης.
Το ότι υπήρχαν καύσωνες και στο παρελθόν δεν σημαίνει ότι το κλίμα δεν μεταβάλλεται. Σήμερα εξετάζουμε επιστημονικά αν τα θερμά επεισόδια γίνονται συχνότερα, εντονότερα ή μεγαλύτερης διάρκειας και πώς μεταβάλλονται οι νυχτερινές θερμοκρασίες και η θερμική καταπόνηση.
Άλλο όμως αυτό και άλλο να παρουσιάζουμε κάθε αυγουστιάτικη ζέστη σαν κάτι πρωτόγνωρο.
Τα καύματα του Αυγούστου έχουν πολύ παλιά ιστορία. Τόσο παλιά, ώστε πριν από σχεδόν δύο χιλιάδες χρόνια οι Αθηναίοι είχαν ήδη βρει τη δική τους λύση: όταν ζέσταινε πολύ το άστυ, όσοι μπορούσαν… ανέβαιναν στην Κηφισιά».