Δημοσιογράφος της βρετανικής «The Telegraph» ξετρελάθηκε με το μετρό της Θεσσαλονίκης και έγραψε ένα αποθεωτικό κείμενο για το μέσο, για το πώς μεταμόρφωσε την πόλη.
Το μετρό απογειώνει τη Θεσσαλονίκη και γι' αυτό το έχει αγκαλιάσει ο κόσμος, όπως φαίνεται και από τα 36,8 εκατομμύρια ταξιδιώτες που το χρησιμοποίησαν ήδη μέχρι την Τρίτη μετά το Πάσχα. Μάλιστα, ενδεικτικό είναι πως το σέβονται και ως χώρο, αφού οι σταθμοί του παραμένουν πεντακάθαροι. Την ίδια ώρα ενισχύει τη Θεσσαλονίκη στον παγκόσμιο τουριστικό χάρτη. Αυτό το τελευταίο επιβεβαιώνει ένα αποθεωτικό άρθρο για τη Θεσσαλονίκη στην εποχή του μετρό, που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα της βρετανικής «The Telegraph».
Το κείμενο έχει τίτλο «Ένα νέο δίκτυο μετρό μετέτρεψε αυτή τη γαλήνια πόλη στον καλύτερο αστικό παραθαλάσσιο προορισμό της Ευρώπης» και υπότιτλο «Η κοσμοπολίτικη γοητεία της Θεσσαλονίκης είναι σήμερα πιο εύκολο από ποτέ να εξερευνηθεί χάρη σε ένα λαμπερό νέο σύστημα μετρό». Έχει δε γραφτεί από τον ταξιδιωτικό συντάκτη της ιστοσελίδας Christopher Beanland, ο οποίος επισκέφθηκε την πόλη και στο κείμενό του αποτυπώνει τις ταξιδιωτικές του εντυπώσεις.
Είναι ένα κείμενο που σίγουρα θα αρέσει πολύ στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος μαζί με την υπουργό Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, σε μια κρίσιμη στιγμή για το έργο, όπως ήταν η λύση που δόθηκε για τα Αρχαία της Βενιζέλου, το πήρε επάνω του και είναι ένα κείμενο που θα χαροποιήσει και όλη την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Μεταφορών και ιδιαίτερα τον Θεσσαλονικιό υφυπουργό Υποδομών, Νίκο Ταχιάο.
Τι περιγράφει ο Βρετανός συντάκτης; Το τι συνάντησε στα υπόγεια της πόλης. Ξεκινά μάλιστα το άρθρο του με την επίσκεψη στο σταθμό με τα «υπέροχα Αρχαία», δηλαδή το σταθμό της Βενιζέλου, και τον διάλογο που είχε με τον εκεί σταθμάρχη.
«Μια φωνή ούρλιαξε από την κορυφή της κυλιόμενης σκάλας. ''Γεια! Μιλάτε αγγλικά;'', και ετοιμάστηκα για μια αυστηρή επίπληξη επειδή κινηματογραφούσα ανεκτίμητα αρχαιολογικά ευρήματα χωρίς άδεια. Αλλά τότε εμφανίστηκε ένα φιλικό πρόσωπο. ''Θα κρατήσω τον σταθμό ανοιχτό για πέντε λεπτά ακόμα, για να ρίξετε μια ματιά στο μουσείο''.
Ήταν μεσάνυχτα και ο χαμογελαστός σταθμάρχης της Βενιζέλου αναμφίβολα ήθελε να γυρίσει σπίτι στην οικογένειά του - αλλά βλέποντας αυτόν τον μοναχικό τουρίστα, η υπερηφάνειά του για τη Θεσσαλονίκη είχε υπερισχύσει. Ένας από τους πιο εντυπωσιακούς σταθμούς που είδα ποτέ!»
Και συνεχίζει ο Βρετανός συντάκτης με τις εντυπώσεις του για το σταθμό της Βενιζέλου: «Σίγουρα υπάρχουν πολλά για τα οποία μπορεί να ήταν περήφανος. Ήμουν στην πόλη μόλις μία ώρα και βρέθηκα ήδη σε έναν από τους πιο εντυπωσιακούς σταθμούς του μετρό που είχα δει ποτέ. Η Βενιζέλου βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της Ελλάδας, αλλά η Θεσσαλονίκη υπήρξε επίσης ένα ρωμαϊκό, βυζαντινό, εβραϊκό και οθωμανικό κέντρο - και ήταν αυτά τα στρώματα ιστορίας που απλώθηκαν μπροστά μου τόσο συναρπαστικά. Από κάτω μου απλωνόταν μια αρχαία οδός, τόσο τέλεια διατηρημένη που σχεδόν περίμενες ότι κάποιος ντόπιος θα έβγαινε από ένα από τα κτίρια για να πουλήσει ελιές» γράφει ο Christopher Beanland, που είναι ενήμερος για το τι προηγήθηκε πριν κτιστεί ο συγκεκριμένος σταθμός.
Η μίνι Πομπηία
«Όταν έχτιζαν τον σταθμό του μετρό -έναν από τους πιο σύνθετους που έχουν επιχειρηθεί ποτέ-, οι κατασκευαστές έπεσαν πάνω σε ένα είδος μίνι Πομπηίας, με τους βυζαντινούς δρόμους, τα πεζοδρόμια και τους πυλώνες όλα τέλεια διατηρημένα. Μετά από κάποιες επίσημες συζητήσεις για το αν έπρεπε να μετακινηθεί, ελήφθη η απόφαση να εκτεθεί ακριβώς εκεί που ήταν, σε ένα κομψό υπόγειο μουσείο, με το νέο μετρό να βουίζει από κάτω. Είχα να νιώσω τόσο ενθουσιασμένος από την πρώτη μου επίσκεψη στο JORVIK Viking Center στο βρετανικό York», λέει.
Το εισιτήριο; 0,60 ευρώ
Και προσθέτει με χιούμορ, σχολιάζοντας και το κόστος του εισιτηρίου ο Βρετανός: «Αυτό το λαμπερό νέο δίκτυο μετρό 10 χιλιομέτρων χρειάστηκε σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα για να κατασκευαστεί, με τους πρώτους σταθμούς να ανοίγουν το 2024 και άλλους πέντε να αναμένονται αυτή την άνοιξη. Τα μεμονωμένα δρομολόγια κοστίζουν σχεδόν 0,60 ευρώ. Όπως ήταν αναμενόμενο, έχει μεταμορφώσει μια πόλη που ανέκαθεν έπαιζε δεύτερο ρόλο μετά την Αθήνα και η οποία -παρά το γεγονός ότι βρίσκεται κοντά στην Τουρκία, τη Βουλγαρία, τη Βόρεια Μακεδονία και την Αλβανία, και περιβάλλεται από εντυπωσιακά βουνά και ακτές- ιστορικά δυσκολεύεται να προσελκύσει τουρίστες. Θυμίζει Πόρτο ή Μασσαλία».
Μια πόλη με ψυχή
Ο Βρετανός συντάκτης συνεχίζει με τις εντυπώσεις του, χαρακτηρίζοντας τη Θεσσαλονίκη μια πόλη με ψυχή.
«Ίσως γι' αυτό το καλωσόρισμα είναι τόσο θερμό. Θυμίζει κάπως το Πόρτο ή τη Μασσαλία - σκληρό, δίπλα στη θάλασσα και διεθνές. Ένα πολιτισμένο, εργασιακό μέρος. Είναι μια πόλη με ψυχή, σχεδόν εντελώς απαλλαγμένη από τουριστική έλξη, αλλά μακριά λιγότερο από μία ώρα από μερικές από τις ομορφότερες παραλίες της περιοχής. Και τώρα, χάρη στο μετρό, είναι υπέροχα εύκολο να την εξερευνήσεις. Μετά από μια νύχτα στο πολυτελές Excelsior στο κέντρο της πόλης, περπάτησα μέχρι τον πλησιέστερο σταθμό και ξεκίνησα μερικές από τις πιο εύκολες και αποτελεσματικές περιηγήσεις που έχω κάνει οπουδήποτε», τονίζει.
Τα τρένα χωρίς οδηγό
Ο δημοσιογράφος επανέρχεται στο μετρό και τα μυστικά του, πριν φτάσει στην περιοχή της Ανάληψης και ανακαλύψει την παραλία της πόλης.
«Τα τρένα είναι χωρίς οδηγό (τα ίδια με αυτά στην Κοπεγχάγη, την Μπρέσια και τη Χονολουλού), οπότε φυσικά υπάρχει μόνο μία θέση που αξίζει να καταλάβεις - και ευτυχώς κουρνιασμένος εκεί, φαντάστηκα τον εαυτό μου ως οδηγό, ενώ ο υπολογιστής με πήγε νότια, στην Ανάληψη. Εδώ, μια σύντομη βόλτα στην παραλία με οδήγησε σε ένα όμορφο ζευγάρι αιθουσών συναυλιών της πόλης - η πιο πρόσφατη, ένα γκρι φουτουριστικό κουτί από τον διακεκριμένο Ιάπωνα αρχιτέκτονα Αράτα Ισοζάκι» συνεχίζει, εννοώντας το κτίριο Μ2 στο Μέγαρο Μουσικής, που σχεδίασε ο γνωστός Ιάπωνας αρχιτέκτονας.
Κατόπιν, ανεβαίνοντας ξανά στο μετρό, «επέστρεψα βιαστικά στην πόλη προς το πανεπιστήμιο, όπου οι κυλιόμενες σκάλες διασχίζουν τον σταθμό σαν κινούμενα γλυπτά», γράφει ο Christopher Beanland.
Το Πανεπιστήμιο και η αλλόκοτη Έκθεση
Συνεχίζοντας τη βόλτα του επιστρέφει στο κέντρο της πόλης και περπατά εντός της ΔΕΘ.
«Αποβιβαζόμενος ξανά, έψαξα για κάποια εντυπωσιακή αρχιτεκτονική: το "μπρουταλιστικό" Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και τα τρελά του κτίρια, για παράδειγμα, και τον χώρο της εμπορικής έκθεσης της πόλης -κάτι που δεν θα πρότεινα συνήθως-, αλλά η Θεσσαλονίκη είναι γεμάτη αρχιτεκτονικές πινελιές. Σκεφτείτε ένα μείγμα εμπορικής έκθεσης και λούνα παρκ, με αίθουσες εκθέσεων που αποτελούν ένα ξεκαρδιστικά λαμπρό συνονθύλευμα στιλ με κάποια ιδιόμορφη γραφιστική. Ο χώρος φιλοξενεί επίσης τα δικά του αλλόκοτα αξιοθέατα, συμπεριλαμβανομένου του Πύργου του ΟΤΕ σε στιλ Jetsons, αόριστα ναυτικού, σχεδιασμένου από τον Αλέξανδρο Αναστασιάδη το 1968. Πήγα για ένα τσάι στο περιστρεφόμενο μπαρ για να απολαύσω μια θέα της πόλης και μετά κατέβηκα στο Momus στη βάση του πύργου, μια γκαλερί σύγχρονης τέχνης. Ιδρύθηκε το 1979, ως απάντηση σε έναν σεισμό του προηγούμενου έτους, ο οποίος κατέστρεψε μεγάλο μέρος της αρχιτεκτονικής και της πολιτιστικής κληρονομιάς της πόλης. Είναι ένα καταπληκτικό μέρος, αλλά το αποκορύφωμα (τουλάχιστον για μένα) ήταν η βόλτα στον υπαίθριο κήπο με τα γλυπτά του, ο οποίος διαθέτει τεράστια έργα τέχνης και γλυπτά τοποθετημένα σαν μια γιγάντια σειρά από ομπρέλες» σημειώνει, τελειώνοντας τη βόλτα του στη ΔΕΘ.
Το άλλο θαύμα του σταθμού Αγίας Σοφίας
Πριν αποχωρήσει από τη Θεσσαλονίκη ξαναγύρισε στα υπόγεια του μετρό και πιο συγκεκριμένα στο σταθμό της Βενιζέλου.
«Πριν φύγω την επόμενη μέρα, κατευθύνθηκα προς τον σταθμό Αγία Σοφία, ένα άλλο υπόγειο θαύμα που περιέχει ερείπια και αντικείμενα από αρχαιολογικές ανασκαφές. Από εκεί, έκανα μια σύντομη βόλτα μέχρι το πιο διάσημο αξιοθέατο της Θεσσαλονίκης, τον Λευκό Πύργο - ένα πανύψηλο σύμβολο 500 ετών της πόλης-λιμάνι. Τόσο ομαλή και απλή ήταν η εμπειρία μου με τη χρήση του νέου μετρό που άρχισα να το θεωρώ εντελώς δεδομένο», επισημαίνει ο Βρετανός συντάκτης της «The Telegraph».
Η επέκταση του μετρό που έρχεται
Ο Christopher Beanland ολοκληρώνει το αποθεωτικό του κείμενο για τη Θεσσαλονίκη ρίχνοντας το βλέμμα του προς το μέλλον και την απαραίτητη επέκταση του μετρό προς το αεροδρόμιο.
«Μόνο όταν ήρθε η ώρα να επιστρέψω στο αεροδρόμιο και βρέθηκα να σταματάω ένα ταξί, και αμέσως μετά να παρασύρομαι στην αναπόφευκτη ανοησία του παζαριού, συνειδητοποίησα πόσο άψογο ταξίδι μού είχε προσφέρει το μετρό. Αλλά δεν χρειαζόταν να ανησυχώ: η επόμενη στη λίστα του μετρό; Μια επέκταση στο αεροδρόμιο», καταλήγει.