Με διαφορετικό ύφος και έναν πιο θεσμικό λόγο εμφανίστηκε η Ευρωπαία Εισαγγελέας Λάουρα Κοβέσι στο Φόρουμ των Δελφών, σε σύγκριση με την αιχμηρή και ιδιαίτερα φορτισμένη δημόσια παρέμβασή της κατά την προηγούμενη επίσκεψή της στην Ελλάδα, τον περασμένο Οκτώβριο.
Τότε, η κ. Κοβέσι από το Τελωνείο Πειραιά, είχε υιοθετήσει έναν λόγο καταγγελτικό, αναφερόμενη στην ύπαρξη οργανωμένων κυκλωμάτων απάτης και διαφθοράς με διακρατικά χαρακτηριστικά. Είχε μιλήσει ανοιχτά για εμπλοκή κρατικών λειτουργών, είχε περιγράψει τη διαχείριση ευρωπαϊκών πόρων ως πεδίο συστημικών παθογενειών και είχε θέσει ευθέως ζήτημα θεσμικών εμποδίων, με αιχμή το νόμο περί ευθύνης υπουργών.
Διαφορετική προσέγγιση από το βήμα του Forum των Δελφών
Αντιθέτως, από το βήμα των Δελφών, επέλεξε μια διαφορετική προσέγγιση. Οι αναφορές της ήταν σαφείς ως προς τη σοβαρότητα των υποθέσεων και ιδιαιτέρως για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ωστόσο ο τόνος ήταν εμφανώς πιο μετρημένος. Η έμφαση μετατοπίστηκε αυτή τη φορά από την καταγγελία στην αποτελεσματικότητα: στην ανάγκη επιτάχυνσης των ερευνών, στην επάρκεια των πόρων, αλλά και στη θεσμική συνέχεια, επιμένοντας πως θα πρέπει να ανανεωθεί η θητεία των τριών εντεταλμένων Ευρωπαίων εισαγγελέων στην Ελλάδα, που λήγει τέλος Ιουνίου.
Απέφυγε την άμεση εμπλοκή στην πολιτική αντιπαράθεση
Παράλληλα, απέφυγε την άμεση εμπλοκή στην πολιτική αντιπαράθεση, επιμένοντας ότι το ζητούμενο είναι να βρεθεί «τι έχει συμβεί» και όχι ο δημόσιος θόρυβος που συνοδεύει τις υποθέσεις. Σε αντίθεση με την προηγούμενη φορά, όπου η ίδια φαινόταν να πυροδοτεί τη συζήτηση, τώρα επιχείρησε να την αποσυμπιέσει, διατηρώντας ταυτόχρονα ανοιχτό τον δίαυλο συνεργασίας με τις ελληνικές αρχές.
Ωστόσο, πίσω από αυτή τη μετατόπιση ύφους, η γραμμή παραμένει ίδια. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία συνεχίζει να αντιμετωπίζει τη διαφθορά στη διαχείριση ευρωπαϊκών κονδυλίων ως διαρθρωτικό πρόβλημα και όχι ως μεμονωμένες παρεκκλίσεις. Η αναφορά σε πλήθος ανοιχτών υποθέσεων, η έμφαση στην ανεξαρτησία των ερευνών και η διαρκής επισήμανση των θεσμικών περιορισμών δείχνουν μια στάση που δεν έχει μεταβληθεί.
Η ουσιαστική διαφορά, επομένως, εντοπίζεται στον ρόλο που επιλέγει να διαδραματίσει η ίδια σε κάθε χρονική στιγμή. Στον Πειραιά εμφανίστηκε ως η εισαγγελέας που αποκαλύπτει και προειδοποιεί. Στους Δελφούς, ως η θεσμική παράγοντας που καλείται να διαχειριστεί τις συνέπειες αυτών των αποκαλύψεων, ισορροπώντας ανάμεσα στην πίεση για λογοδοσία και στην ανάγκη θεσμικής σταθερότητας. Σε μια περίοδο όπου οι έρευνες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας αγγίζουν πλέον τον πυρήνα του πολιτικού συστήματος, η διαφοροποίηση αυτή δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαία. Αντιθέτως, αντανακλά τη μετάβαση από τη φάση της ανάδειξης του προβλήματος στη φάση της διαχείρισής του. Και ενδεχομένως προϊδεάζει για το επόμενο, πιο κρίσιμο στάδιο: εκείνο της απόδοσης ευθυνών.