Ανάμεσα σε πλοία, βίλες και επιχειρηματικά γραφεία, μια νέα γενιά γόνων εφοπλιστών επιλέγει έναν διαφορετικό δρόμο. Αντί για αριθμούς και meetings, στρέφεται στη μουσική, αναζητώντας την προσωπική της φωνή μέσα από ντραμς, κιθάρες, μικρόφωνα και dj decks.
Για αυτούς, η σκηνή γίνεται πεδίο ελευθερίας — ένας χώρος όπου τα επίθετα μένουν πίσω και μετρά μόνο η τέχνη, το ταλέντο και το πάθος. Ένας χώρος όπου καλούνται να αποδείξουν πως η καλλιτεχνική φλέβα δεν κληρονομείται· κατακτάται.
Καλλιτεχνικό ταξίδι για την Κατερίνα Πολέμη
Η ιστορία της Κατερίνα Πολέμη είναι ίσως από τις πιο εμβληματικές. Μεγάλωσε μεταξύ Ελλάδας, Βραζιλίας και Ηνωμένου Βασιλείου, σε ένα πολυπολιτισμικό περιβάλλον όπου η μουσική δεν ήταν απλώς μέρος της καθημερινότητάς της — ήταν η ίδια η καθημερινότητα. Με σπουδές στο Berklee College of Music, κατάφερε να αφήσει πίσω την «εύκολη» σύνδεση με την υψηλή κοινωνία και να διεκδικήσει τη θέση της σε έναν κόσμο όπου αυτό που μετρά είναι η φωνή, η σκηνική παρουσία και η δημιουργικότητα.
Σκηνοθέτες θεάτρου, παραγωγοί κινηματογράφου και συναυλιακοί χώροι, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, έχουν φιλοξενήσει τις συνθέσεις και τις ερμηνείες της, σε μια πορεία που θυμίζει περισσότερο καλλιτεχνικό ταξίδι παρά «χόμπι επωνύμου».
H διαδρομή του D3lta - Ρομπέρτο Κούστα
Σε άλλη κατεύθυνση, αλλά με την ίδια εσωτερική πυγμή, κινείται ο D3lta, γνωστός ως Ρομπέρτο Κούστας. Η δική του μουσική διαδρομή ξεκίνησε στην καρδιά του Λονδίνου, περνώντας από μικρές σκηνές μέχρι να φτάσει σε live stages που απαιτούν ενέργεια, παρουσιαστικό και αυθεντική σκηνική ταυτότητα.
Για τον D3lta, η μουσική αποτελεί μέσο υπέρβασης — έναν τρόπο να σπάσει τα καλούπια που τον περιβάλλουν, όχι μόνο σε οικογενειακό αλλά και σε κοινωνικό επίπεδο. Με επιρροές από την indie-pop και το glam rock, δεν επιδιώκει να γίνει τάση· επιδιώκει να χτίσει ένα ύφος που μπορεί να σταθεί αυτόνομα απέναντι σε οποιοδήποτε κοινό, χωρίς το βάρος του επωνύμου του.
Παράλληλα με τη μουσική, ο Ρομπέρτο Κούστας επέλεξε να σπουδάσει Μηχανολογία και Επιστήμη Υπολογιστών σε διακεκριμένα ακαδημαϊκά ιδρύματα, καλλιεργώντας από νωρίς το ενδιαφέρον του για την τεχνολογία και την καινοτομία. Αργότερα, συνέβαλε καθοριστικά στη δημιουργία της DeepSea Technologies, μιας επιχείρησης που αξιοποιεί την τεχνητή νοημοσύνη και την ανάλυση δεδομένων σε πραγματικό χρόνο για τη βελτιστοποίηση της λειτουργίας των πλοίων. Η εταιρεία αναπτύχθηκε δυναμικά, εξασφάλισε διεθνείς χρηματοδοτήσεις και σήμερα συνεργάζεται με σημαντικούς φορείς της παγκόσμιας ναυτιλιακής αγοράς.
Ο Νικόλας Μαρτίνος στα decks
Η στροφή προς τα beats και τη dance σκηνή δεν είναι άγνωστη στους κύκλους των εφοπλιστών. Ο Νικόλας Μαρτίνος έχει αποδείξει ότι μπορεί κανείς να διαχειρίζεται μια μεγάλη ναυτιλιακή εταιρεία την ημέρα και να στήνει DJ sets σε δημοφιλή clubs της Ευρώπης τη νύχτα. Για εκείνον, το DJing δεν αποτελεί απλώς ένα lifestyle statement, αλλά τρόπο ζωής. Στα decks του, οι ρυθμοί αντικαθιστούν τα spreadsheets και οι παλμοί παίρνουν τη θέση των αριθμών. Και, όπως λένε όσοι έχουν ζήσει κάποιο από τα sets του, δεν ακούς τον «γιο του εφοπλιστή», αλλά έναν DJ με αισθητική, τεχνική και προσωπική άποψη.
Η περίπτωση της Μυρτάλης Νομικού
Ιδιαίτερη απήχηση είχε και η περίπτωση της Μυρτάλης Νομικού, που έγινε γνωστή μέσα από το The Voice of Greece. Όταν ανέβηκε στη σκηνή, κανείς δεν γνώριζε την ταυτότητά της· το κοινό άκουσε απλώς μια φωνή που διεκδικούσε χώρο. Μπροστά σε coaches και τηλεοπτικό κοινό, η Μυρτάλη μετατράπηκε από «κόρη εφοπλιστή» σε μια καλλιτέχνιδα που ζητούσε μια ευκαιρία. Σε μια συνθήκη όπου τα πρώτα λεπτά καθορίζουν πολλά, απέδειξε ότι η τέχνη δεν συστήνεται με επίθετα, αλλά με ερμηνεία.
O Βασίλης Μιχαήλ στα ντραμς
Ξεχωριστό κεφάλαιο αποτελεί και ο Βασίλης Μιχαήλ, ακόμη ένας γόνος της ελληνικής high society που βρήκε διέξοδο στα ντραμς. Μεγαλωμένος με τη θάλασσα και τον ρυθμό της ναυτιλιακής καθημερινότητας, ξεκίνησε να παίζει από παιδί, έκανε ένα διάλειμμα και επέστρεψε αργότερα πιο συνειδητοποιημένος.
Η ιδέα για το συγκρότημα The Gatsbies γεννήθηκε αυθόρμητα, ένα χειμωνιάτικο Σαββατοκύριακο στη Μύκονο, όταν μαζί με τον φίλο του Γιώργο Περούλια άρχισαν να τζαμάρουν με κιθάρα και κρουστά — όχι για να διεκδικήσουν κάτι, αλλά για να εκφραστούν. Το αποτέλεσμα ήταν δύο τραγούδια, τα «Αμαλία» και «Scorpios», που σε σύντομο χρονικό διάστημα συγκέντρωσαν χιλιάδες προβολές στο YouTube. Όχι λόγω επωνύμου, αλλά επειδή το κοινό ανταποκρίθηκε στον ήχο.
Ο ίδιος δεν έχει κρύψει πόσο καθοριστική υπήρξε η μουσική για εκείνον σε περιόδους πίεσης και απαιτητικής καθημερινότητας: «Όταν ακούμε ή γράφουμε μουσική, ξεφεύγουμε από τα καθημερινά μας θέματα, από την πίεση της δουλειάς και ξεκουραζόμαστε», έχει αναφέρει σε παλαιότερη συνέντευξή του.
Και δεν είναι μόνο οι διαδικτυακές προβολές. Τα κομμάτια των The Gatsbies έχουν ακουστεί σε γνωστά κλαμπ της Μυκόνου, ενισχύοντας την αίσθηση ότι η μουσική τους δεν αποτελεί “παράσταση”, αλλά μια συλλογική εμπειρία που συνοδεύει και παρασύρει το κοινό.
Η μουσική ως πεδίο δοκιμασίας
Αυτό που ενώνει όλες αυτές τις περιπτώσεις — είτε πρόκειται για σκηνή, DJ booth ή ένα μικρό live — είναι η προσπάθεια να βρουν θέση στην τέχνη χωρίς να κρύβονται πίσω από το οικογενειακό τους όνομα. Για αυτούς, η μουσική δεν είναι τίτλος ούτε εύκολη διαδρομή· είναι ένα πεδίο δοκιμασίας.
Σε μια κοινωνία που συχνά αντιμετωπίζει με καχυποψία τους «προνομιούχους», οι συγκεκριμένοι νέοι δείχνουν ότι όταν προσεγγίζεις τη μουσική με σεβασμό, πειθαρχία και αυθεντικότητα, το κοινό ανταποκρίνεται. Όχι επειδή ο πατέρας σου είναι εφοπλιστής — αλλά επειδή έχεις κάτι ουσιαστικό να πεις.