Λίγο πριν πέσουν οι τίτλοι τέλους της τελευταίας εκπομπής του, ακούστηκε η φωνή της Αρλέτας: «Αυλαία και πάμε». Δεν έμοιαζε με αποχαιρετισμό αλλά με οδηγία πορείας. Aκριβώς έξι μήνες μετά, ο Γιώργος Παπαδάκης έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω του κάτι σπάνιο για την ελληνική τηλεόραση: μια συνήθεια που έγινε θεσμός και μια παρουσία που δεν χρειάστηκε ποτέ να φωνάξει για να ακουστεί.
Τι γίνεται όταν φεύγει ένας άνθρωπος που είχε γίνει συνήθεια, κομμάτι της μέρας σου; Η συνήθεια είναι η πιο υποτιμημένη μορφή αγάπης: δεν μοιάζει με πάθος, δεν μοιάζει με χειροκρότημα, δεν γράφεται σε status στα μέσα κοιννωικής δικτύωσης. Κι όμως, χτίζει σχέσεις ζωής.
Αυτή είναι η περίπτωση του δημοσιογράφου Γιώργου Παπαδάκη. Αυτού που κάθε μέρα έλεγε «Καλημέρα Ελλάδα», πριν η φράση βαρύνει και γίνει ειρωνική, εξαιτίας των εξελίξεων της ζωής, της πολιτικής, της κοινωνίας. Το δικό του «Καλημέρα Ελλάδα» είχε πάντα όμως κάτι το επίμονο, το αυθεντικό.
Στις 4 Ιουλίου 2025, στο τελευταίο «Καλημέρα Ελλάδα», ο Γιώργος Παπαδάκης είπε ευχαριστώ στον ΑΝΤ1, στον Θοδωρή Κυριακού, στους συνεργάτες του -«τα αδέρφια μου»- και για πρώτη φορά άφησε να φανεί καθαρά κάτι που η τηλεόραση σπανίως επιτρέπει: την αμηχανία ενός άντρα όταν συνειδητοποιεί ότι δεν θα κάνει αυτό που έκανε κάθε μέρα εδώ και 32 χρόνια.
Ζήτησε να τον βοηθήσουν «να μην συγκινηθεί». Δεν τα κατάφερε. Έκλαψε. Κι ύστερα, σαν να ήθελε να σώσει την αξιοπρέπεια του ίδιου του πρωινού, είπε εκείνη τη φράση που είναι η πιο ακριβής αυτοβιογραφία του: ότι τον έκαναν «άνθρωπο της διπλανής πόρτας», κάποιον που του ανοίγεις για να μπει στο σπίτι σου.
Σκληρή μαθηματική ειρωνία
Έξι μήνες αργότερα, στις 4 Ιανουαρίου 2026, πέθανε από βαρύ έμφραγμα ενώ βρισκόταν στο σπίτι του στο Κολωνάκι. Ήταν 74 ετών, ακριβώς έναν μήνα πριν γίνει 75 ετών. Η χρονική αυτή λεπτομέρεια έχει μια σκληρή μαθηματική ειρωνεία: το πραγματικό τέλος ήρθε σχεδόν αμέσως μετά το «τέλος» της καθημερινής του σχέσης μαζί μας, με το κοινό. Αλλά ήρθε πριν προλάβει να γίνει «ο πρώην».
Είναι παράξενο, αλλά στις συνεντεύξεις που έδινε λίγο πριν φύγει από τη θέση του παρουσιαστή και αμέσως μετά, είχε ήδη αρχίσει να μιλά σαν άνθρωπος που αποχαιρετά. Όχι τους άλλους, αλλά τον ίδιο τον εαυτό του. «Είχα αρχίσει να βαριέμαι την εικόνα μου», έλεγε ξανά και ξανά, με την πρακτική ωμότητα ενός ανθρώπου που έχει μάθει από την εφηβεία να δουλεύει σαν το σκυλί, να σηκώνει κιβώτια και να μετράει ώρες στο μεροκάματο, μέσα σε ένα περίπτερο, στις αίθουσες σύνταξης, μπροστά στον φακό, με ένα τσιγάρο κρυμμένο κάτω από το τραπέζι για την ώρα των διαφημίσεων. Έλεγε όμως και ότι κουράζεται ο κόσμος να βλέπει τον ίδιο άνθρωπο, κι ότι ίσως η παρουσία του να έδινε την εντύπωση πως δεν αφήνει χώρο στους νεότερους.
Ο Παπαδάκης είχε το χάρισμα να μιλά για την τηλεόραση σαν να ήταν κάτι που έκανε ως ένα χρέος του και όχι από φιλοδοξία. Σαν να σου μιλάει ο οδηγός του πρωινού λεωφορείου που σε πηγαίνει στη δουλειά σου.
Ο αντιτηλεοπτικός με την μεγαλύτερη τηλεοπτική αντοχή
«Είμαι αντιτηλεοπτικός τύπος», έλεγε, απαριθμώντας σχεδόν σαν άμυνα όσα δεν έκανε: δημόσιες σχέσεις, εμμονή με την εικόνα, κοινωνική αναρρίχηση. Κάποτε του πρόσφεραν, είπε, πολλά χρήματα για μεταμόσχευση μαλλιών, στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Το αντιμετώπισε σαν κακόγουστο αστείο. Το παράδοξο είναι ότι αυτός ο «αντιτηλεοπτικός» άνθρωπος έγραψε τη μεγαλύτερη τηλεοπτική αντοχή της ελληνικής ενημέρωσης.
Γεννήθηκε στο Χαλάνδρι, στις 4 Φεβρουαρίου 1951, και καταγόταν από την Κρήτη. Αλλά η καταγωγή που τον διαμόρφωσε δεν ήταν γεωγραφική, ήταν κοινωνική. Από 12-13 χρονών δούλευε όπου του προσέφεραν εργασία: γκαρσόνι, οικοδομή, κουβαλητής τζαμιών, κουβαλητής κιβωτίων στην ΗΒΗ. Όλα για το μεροκάματο. Μιλούσε για τον πατέρα του σαν να μιλούσε για μισή Παλιά Αθήνα: εργάτης, μαρμαράς, «μόχθος, ιδρώτας, αίμα».
Η οικογενειακή ιστορία του ήταν ένα συνθλιπτικό γαϊτανάκι θανάτων: αδερφός νεκρός στα 49 στον ύπνο του, αδερφή στα 52, πατέρας στα 50, μητέρα στα 51. «Γι’ αυτό όταν έκλεισα τα 50 η γυναίκα μου μού έκανε πάρτι δεν πίστευα ότι θα περάσω τα 50 μου».
Αφοσίωση, ακεραιότητα, αυθορμητισμός
Είναι ένα από εκείνα τα μικρά, σκληρά δεδομένα που εξηγούν την εμμονή του με το πρωί: αν ο χρόνος είναι λίγος, ξυπνάς νωρίς. Η γυναίκα του, η Τίνα Παπαδέλη, έλεγε «τον Γιώργο τον χαρακτηρίζει ένα τρίπτυχο: η αφοσίωση, η ακεραιότητά του και ο αυθορμητισμός του».
Αφοσίωση, ακεραιότητα, αυθορμητισμός: τρεις λέξεις που, αν τις βάλεις στη σωστή σειρά, μοιάζουν με το manual ενός ανθρώπου που άντεξε 35 χρόνια στον ίδιο σταθμό χωρίς να γίνει καρικατούρα του εαυτού του. Ο Παπαδάκης, από την άλλη, έλεγε «Το καλύτερο ρεπορτάζ που έχω κάνει στη ζωή μου ήταν ο γάμος μου με την Τίνα και τα παιδιά μας».
Η τηλεόραση τον γνώρισε πριν από την ιδιωτική εποχή, στην ΕΡΤ, στη μεσημεριανή εκπομπή «Τρεις στον αέρα», από το 1986 έως το 1989, με τη Σεμίνα Διγενή και τον Νάσο Αθανασίου. «Μας διώξανε. Δεν ήμασταν καλά παιδιά. Κάναμε θέματα που ενδεχομένως ενοχλούσαν». Κάπως έτσι, σχεδόν χωρίς μύθο, μπαίνει στον ΑΝΤ1. Και περιγράφει μια σκηνή που, αν ήσουν συγγραφέας μυθιστορήματος για τη γέννηση της ιδιωτικής τηλεόρασης στην Ελλάδα, θα την έβαζες αυτούσια: βρίσκει τον Μίνωα Κυριακού και του λέει ότι έχει πρόταση από το MEGA. Και αυτός του απαντά: «Θα κάνω κι εγώ τηλεοπτικό σταθμό. Θα σου κάνω εγώ συμβόλαιο». Ο Παπαδάκης λέει ότι ήταν από τους πρώτους που υπέγραψαν.
32 χρόνια Καλημέρα Ελλάδα
Το 1992 ξεκινά το «Καλημέρα Ελλάδα», και για τα επόμενα τριάντα δύο χρόνια, το πρωινό στην Ελλάδα αποκτά έναν σταθερό ήχο: τη φωνή κάποιου που έφτανε στον σταθμό τόσο νωρίς ώστε το ξημέρωμα έμοιαζε ακόμα απρόσωπο. Ο ίδιος περιέγραφε μία ρουτίνα σχεδόν στρατιωτική: σύσκεψη στις 4, δουλειά από την προηγούμενη μέρα, και μετά την εκπομπή, μέχρι το μεσημέρι, δουλειά στον σταθμό, τηλεφωνήματα, ρεπορτάζ, «λάντζα».
Ο Γιώργος Παπαδάκης μιλούσε όχι ως ο προνομιούχος με το σακάκι μπροστά στην κάμερα, αλλά ως άνθρωπος της διπλανής πόρτας που όφειλε να ενημερώσει το κοινό. Σαν να ήταν κομμάτι μιας ανταλλαγής: εσείς μου ανοίγετε την πόρτα, εγώ θα σας φέρω τον κόσμο όπως είναι, σερβιρισμένο δίπλα στην κούπα με τον πρώτο καφέ της ημέρας.
Είναι αστείο, όταν άρχισε να κάνει επιτυχία, κάποιοι συνάδελφοί του έλεγαν υποτιμητικά ότι ο Παπαδάκης είναι περιπτεράς, αναφερόμενοι στο γεγονός ότι για χρόνια δούλευε στα περίπτερα. Η απάντησή του; «Αυτά για μένα είναι γαλόνια στη ζωή μου». Αυτό, όχι οι συνεντεύξεις με όλους τους Έλληνες Πρωθυπουργούς.
Ο Μίστερ 70%
Πρωταθλητής στην τηλεθέαση, αν και αναφερόταν σε αυτήν σαν να λέει ανέκδοτα εργασιακής παράνοιας: η Λόλα Νταϊφά, η πανίσχυρη κυρία δημοσίων σχέσεων του ΑΝΤ1 τον αποκαλούσε «μίστερ 70 %».
Απέφευγε τις εξιδανικεύσεις. Έχει μιλήσει για πιέσεις που δέχονται όλοι οι δημοσιογράφοι, έχει μιλήσει για την αυτολογοκρισία ως τεχνική επιβίωσης. Έκανε ένα τεράστιο λάθος όμως. Έλεγε ότι όταν σταματήσει την τηλεόραση, μετά από τρεις δεκαετίες θα ξεχαστεί. Πόσο λάθος. Όλη αυτή τη σεζόν το όνομά του επανερχόταν στο στόμα δημοσιογράφων αλλά κυρίως θεατών.
Στο τελευταίο του «Καλημέρα Ελλάδα», ευχαρίστησε που τον έκαναν άνθρωπο της διπλανής πόρτας. Η χώρα, σήμερα, τον αποχαιρετά ακριβώς έτσι: όχι σαν μύθο, αλλά σαν γνώριμο χτύπημα στην πόρτα. Με το τραγούδι της Αρλέτας, που ήχησε στις 10 παρά το πρωί της 4ης Ιουλίου 2025. «Αυλαία και πάμε και περπατάμε σε μια ευθεία φωτεινή. Αυλαία και πάμε εδώ γελάμε να μοιραστούμε τη σκηνή. Αυλαία και πάμε εδώ γελάμε, το χειροκρότημα στα δυο. Αυλαία και πάμε και περπατάμε, μισό εσύ μισό εγώ. Αυλαία και πάμε κι ακολουθάμε μια μυστική διαδρομή. Αυλαία και πάμε και ακολουθάμε το τέλος σαν καινούργια αρχή ξανά μαζί».