Η αγωνία για τον εντοπισμό του δύτη που αγνοείται στα Λιμανάκια της Βουλιαγμένης μεγαλώνει, μετά από κατάδυση στο περίφημο «πηγάδι του διαβόλου».
Μπορεί το όνομα της τοποθεσίας να ακούγεται αρκετά δυσοίωνο, όμως το «Πηγάδι της Βουλιαγμένης» αποτελεί ένα από τα πιο ενδιαφέροντα καταδυτικά σημεία στην Αττική.
Είναι ένα μικρό κολπάκι, φυσικό, απόλυτα προστατευμένο από όλες τις πλευρές εκτός της Νότιας πλευράς του που είναι ανοιχτή στον Σαρωνικό.
Το σημείο κατάδυσης βρίσκεται στο δεύτερο λιμανάκι της Βουλιαγμένης, σε απόσταση περίπου 25 χιλιομέτρων από το κέντρο της Αθήνας.
Το σημείο είναι γνωστό καταδυτικό κέντρο, ενώ μία βόλτα στο διαδίκτυο θα αποκαλύψει πολλά βίντεο από καταδύσεις στην περιοχή.
Η εντυπωσιακή είσοδος στο πηγάδι και η «απαγορευμένη» κατάδυση στο σπήλαιο
Το «πηγάδι του Διαβόλου» είναι στην ουσία μια υποθαλάσσια τρύπα, ένα υποθαλάσσιο «πηγάδι» και βρίσκεται σε μικρή απόσταση από τα βράχια και σε βάθος 11 μέτρων. Η είσοδος προσφέρει στους δύτες μία εντυπωσιακή εικόνα.
Όπως αναφέρει η ιστοσελίδα divelog.gr, όσοι προχωρήσουν σε κατάδυση μπορούν να κινηθούν εντός του νερού ανατολικά, ακολουθώντας τον αμμώδη βυθό, ο οποίος σταδιακά βαθαίνει.
Σε βάθος 11 μέτρων, θα αντικρίσει κάποιος το κυκλικό χείλος του πηγαδιού, με διάμετρο 3 μέτρων.
Στα 17 μέτρα βάθος ξεκινά και δεύτερο μικρό πηγάδι ή παραπήγαδο, το οποίο κατεβαίνει παράλληλα με το κυρίως πηγάδι, αλλά είναι πολύ στενό.
Σε βάθος 29 μέτρων αγγίζει κάποιος πλέον τον πυθμένα, όπου από πάνω μπορεί να αντικρίσει κάποιος το γαλάζιο του ουρανού ενώ μπροστά από το άνογμα φαίνεται η σκοτεινή είσοδος του σπηλαίου πέρα από το πηγάδι.
Το μήκος του κόλπου είναι περίπου 150-200 μέτρα και οι αποστάσεις των πλευρών του στο μεγαλύτερο άνοιγμα τους περίπου 50 μέτρα.
Ο βυθός είναι αμμώδης με μερικές συστάδες φύκια, λόγω όμως της μεγάλης συσσώρευσης επισκεπτών είναι ακάθαρτος.
Στο σημείο υπάρχει ένα τεράστιο σιδερένιο κιγκλίδωμα προκειμένου να αποτρέπει (χωρίς ωστόσο να «μπλοκάρει») τους δύτες να εισέλθουν στην σήραγγα, ενώ παράλληλα τους προστατεύει να παρασυρθούν κατά λάθος από τα ισχυρά ρεύματα.
Κατά καιρούς δύτες επιχείρησαν να μπουν στην σήραγγα και να την εξερευνήσουν έως ένα σημείο. Σύμφωνα με τις περιγραφές τους η σήραγγα προχωρά ευθεία και οριζόντια για κάποιο διάστημα και ξαφνικά παρουσιάζει απότομη κλίση προς τα κάτω σε ένα σημείο που το ρεύμα γίνεται εξαιρετικά δυνατό, όπως αναφέρει το gk-aris.blogspot.com.
«Πηγάδι του διαβόλου»: Γιατί πήρε αυτή την ονομασία -Οι Αμερικανοί που χάθηκαν το 1978
Η σήραγγα καταλήγει σε σπήλαιο αγνώστων διαστάσεων και καταλήξεως. Σημειώνεται πως εκεί έχασαν την ζωή τους την δεκαετία του ’70 τρεις ερασιτέχνες Αμερικανοί αυτοδύτες.
Τον Σεπτέμβριο του 1978 τρεις νεαροί Αμερικανοί, δύο στρατιωτικοί της τότε βάσης του Ελληνικού (ο 32χρονος λοχίας Ντόναλντ Μίσαντ και ο 21χρονος σμηνίτης Μαρκ Γκράνφορντ) και η 20χρονη αδελφή του τελευταίου, Τζόαν, επιχείρησαν να εξερευνήσουν το υποθαλάσσιο τούνελ και χάθηκαν μέσα στη σήραγγα.
Το θρίλερ με την εξαφάνιση των τριών Αμερικανών στο σπήλαιο, έκλεισε οριστικά το 2007. Τότε ταυτοποιήθηκαν οστά που είχαν βρεθεί ένα χρόνο νωρίτερα. Ήταν των αγνοούμενων Αμερικανών δυτών.
Τα κάγκελα και η προειδοποιητική πινακίδα
Από την δεκαετία του '80 το Λιμενικό εγκατέστησε για λόγους ασφαλείας καγκελωτή πόρτα και προειδοποιητική πινακίδα στην είσοδο του σπηλαίου, στην οποία γράφει «Πέρα από το σημείο αυτό δεν υπάρχει τίποτα να δεις που να αξίζει περισσότερο από τη ζωή».
Όπως αναφέρουν έμπειροι δύτες, αλλά και γνώστες της περιοχής, τα ισχυρά ρεύματα, η περιορισμένη ορατότητα, τα στενά περάσματα και η πιθανότητα αποπροσανατολισμού καθιστούν τις καταδύσεις στο σημείο εξαιρετικά ριψοκίνδυνες.
Η είσοδος στο σπήλαιο ξεφεύγει από τα πλαίσια της κατάδυσης αναψυχής, ενώ θεωρείται επικίνδυνη και για πιστοποιημένους σπηλαιοδύτες. Ενδεικτικό είναι πως δεν έχει χαρτογραφηθεί πέρα από τα 150 μέτρα μετά την καγκελωτή πόρτα.