Σε μια χώρα που δεν έχει παράδοση στα χειμερινά σπορ και όπου το αλπικό σκι αντιμετωπίζεται περισσότερο ως χόμπι παρά ως επαγγελματικός αθλητισμός, ο Αλέξανδρος Γκιννής έχει καταφέρει κάτι που μέχρι πριν λίγα χρόνια έμοιαζε απίθανο.
Να βάλει την Ελλάδα στην ελίτ του παγκόσμιου σκι και να τη δει να ανεβαίνει σε βάθρα απέναντι σε χώρες με τεράστια ιστορία και υποδομές.
Χωρίς κρατική στήριξη, με αμέτρητα ταξίδια, σκληρή προπόνηση και δέκα χειρουργεία, ο 31χρονος πρωταθλητής συνεχίζει να δουλεύει με την ίδια ένταση, έχοντας πλέον μπροστά του τον μεγαλύτερο στόχο της καριέρας του, ένα μετάλλιο στους χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες που θα διεξαχθούν από τις 6 Φεβρουαρίου έως και τις 22 Φεβρουαρίου 2026 στην περιοχή του Μιλάνου και της Κορτίνα Ντ' Αμπέτσο στη βόρεια Ιταλία. Στην Κορτίνα Ντ' Αμπέτσο είχαν διεξαχθεί οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1956.
Ο Αλέξανδρος Γκιννής λίγο πριν την έναρξη των Αγώνων μίλησε στο iefimerida για τους στόχους του, αλλά και για την διαδρομή του η οποία μοιάζει με ένα προσωπικό στοίχημα που κερδήθηκε με πείσμα, επιμονή και σκληρή δουλειά.
Σήμερα θεωρείται –και όχι άδικα– ο μοναδικός Έλληνας που έχει καταφέρει να σταθεί πραγματικά ανταγωνιστικός στο κορυφαίο επίπεδο του αλπικού σκι, με μετάλλια σε Παγκόσμιο Κύπελλο και Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, σε ένα άθλημα που στη χώρα μας παραμένει σχεδόν ανύπαρκτο σε επίπεδο υποδομών.
«Το να κρατάς τη σημαία της χώρας σου είναι κάτι που δεν περιγράφεται εύκολα»
«Οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι η κορυφή για εμάς. Δεν πας εκεί απλώς για να πεις ότι συμμετείχες. Αν θες να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου, πας μόνο για το βάθρο. Ένα μετάλλιο σε αυτή τη διοργάνωση μπορεί να σου αλλάξει όλη τη ζωή», λέει στο iefimerida, θέτοντας με αυτόν τον τρόπο τον στόχο για τους χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Ιδιαίτερη στιγμή για τον ίδιο αποτέλεσε και η επιλογή του ως σημαιοφόρου της ελληνικής αποστολής. «Το να κρατάς τη σημαία της χώρας σου είναι κάτι που δεν περιγράφεται εύκολα. Από μικρός βλέπεις τον σημαιοφόρο μπροστά και τον έχεις στο μυαλό σου σαν αυτόν που εκπροσωπεί όλους. Όταν έρχεται η δική σου σειρά, το νιώθεις σαν τεράστια τιμή».
Τα πρώτα μαθήματα στον Παρνασσό, η μετακόμιση στις ΗΠΑ και η υποτροφία
Η σχέση του με το σκι ξεκίνησε από πολύ νωρίς. Παιδί ακόμη, έκανε τα πρώτα του μαθήματα στον Παρνασσό, με δάσκαλο τον ίδιο του τον πατέρα που ήταν εκπαιδευτής. Το άθλημα ήταν μέρος της καθημερινότητας της οικογένειας. Στα 12 του μετακόμισε για ένα διάστημα στην Αυστρία, ώστε να έχει καλύτερες συνθήκες προπόνησης, και στα 16 ακολούθησε η μεγάλη αλλαγή. Μαζί με την οικογένειά του έφυγε για τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη γενέτειρα της μητέρας του.
Εκεί άνοιξε ένα εντελώς διαφορετικό κεφάλαιο. Πήρε υποτροφία σε ακαδημία του σκι, και βρέθηκε σε ένα περιβάλλον επαγγελματικό, με αθλητές παγκόσμιας κλάσης. «Όταν πήγα στην Αμερική, μπήκα σε μια άλλη πραγματικότητα. Δούλευα με αθλητές που ήταν θρύλοι του σπορ και έμαθα τι σημαίνει επαγγελματισμός. Εκεί ουσιαστικά μεγάλωσα ως αθλητής. Ήταν το καλύτερο σχολείο που θα μπορούσα να έχω», εξηγεί στο iefimerida.
Δεν το έβαλε κάτω μετά από 10 χειρουργεία
Η εξέλιξή του ήταν σταθερή, όμως η τύχη δεν ήταν πάντα με το μέρος του. Οι τραυματισμοί ήρθαν ο ένας μετά τον άλλον και του στοίχισαν συμμετοχές σε μεγάλες διοργανώσεις, ακόμα και σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Μέχρι σήμερα έχει περάσει δέκα χειρουργεία. Κάποιοι στη θέση του θα τα είχαν παρατήσει. Εκείνος όχι.
«Το σκι σε αυτό το επίπεδο έχει κίνδυνο, δεν γίνεται αλλιώς. Έχω βρεθεί πολλές φορές στο νοσοκομείο και υπήρξαν περιπτώσεις που στάθηκα τυχερός και δεν χτύπησα πιο άσχημα. Πρέπει να μάθεις να διαχειρίζεσαι τον φόβο. Αν δεν το κάνεις, δεν μπορείς να κατέβεις την πίστα», λέει και προσθέτει: «Όταν τραυματίζεσαι, πέφτεις πολύ. Νιώθεις ότι χάνεις χρόνο και ευκαιρίες. Αλλά είναι μέρος της δουλειάς. Το αποδέχεσαι και επιστρέφεις. Ακόμα και όταν έχασα τη λαμπαδηδρομία στην Αθήνα λόγω επέμβασης στον αστράγαλο, ήταν γερό χτύπημα. Δεν είχα επιλογή όμως, έπρεπε να κοιτάξω μπροστά». Παρά τις κακουχίες, δηλώνει σήμερα πιο έτοιμος από ποτέ. «Αυτή την περίοδο αισθάνομαι πολύ καλά, και στο σώμα και στο μυαλό. Μπαίνω στη σεζόν ξεκούραστος και αυτό είναι σημαντικό, γιατί πολλοί έχουν ήδη κουβαλήσει πολλούς αγώνες. Εγώ νιώθω πιο φρέσκος».
Η απόφαση να αγωνιστεί με την Ελλάδα
Το 2018 έμεινε εκτός αμερικανικής ομάδας μετά από νέους τραυματισμούς. Τότε πήρε μια απόφαση που άλλαξε τα πάντα. Επέλεξε να αγωνιστεί με την Ελλάδα. «Μετά από εκείνον τον κύκλο τραυματισμών έμεινα έξω και τότε έπρεπε να αποφασίσω τι κάνω. Μίλησα με την ελληνική ομοσπονδία. Μου είπαν από την αρχή ότι δεν υπήρχαν πόροι. Οπότε, έπρεπε ουσιαστικά να το στήσουμε μόνοι μας. Με χορηγούς και ανθρώπους που με στήριξαν, φτιάξαμε μια ομάδα από το μηδέν και συνεχίσαμε», λέει.
Από το 2020 και μετά, φορώντας πλέον τη στολή της Ελλάδας, άρχισε να γράφει ιστορία. Δεύτερη θέση στο σλάλομ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Σαμονί, αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Κουρσεβέλ. Διακρίσεις που δεν είχε ξαναδεί ποτέ η χώρα στα χειμερινά σπορ.
Πείσμα, επιμονή και Ολυμπιακό όραμα
Η καθημερινότητά του κάθε άλλο παρά χαλαρή είναι. Από τον Απρίλιο μέχρι τον Σεπτέμβριο ζει στην Αθήνα και δουλεύει εντατικά στη φυσική κατάσταση. Βάρη, εκρηκτικότητα, αντοχή, ώρες στο γυμναστήριο. Παράλληλα, κάθε μήνα ταξιδεύει για περίπου δέκα ημέρες ώστε να κάνει σκι, είτε σε κλειστές εγκαταστάσεις στη Γερμανία είτε στο νότιο ημισφαίριο, σε Αργεντινή, Χιλή και Νέα Ζηλανδία. Όπως λέει, «κυνηγάμε τον χειμώνα όλο τον χρόνο». Μόνο έτσι μπορεί να σταθεί απέναντι στους κορυφαίους του κόσμου. Ξέρει επίσης πολύ καλά ποιες πίστες δεν συγχωρούν λάθη. Το Kitzbühel στην Αυστρία, το Wengen στην Ελβετία και η Maddola di Campiglio στην Ιταλία θεωρούνται, όπως λέει, οι πιο απαιτητικές, γιατί συνδυάζουν ταχύτητα, απότομα κομμάτια και τεχνικές παγίδες. Εκεί δοκιμάζονται ακόμα και οι πιο έμπειροι.
«Είμαι γενικά αθλητικός τύπος, δεν μπορώ να κάθομαι»
Στον ελεύθερο χρόνο του προσπαθεί απλώς να αδειάζει το μυαλό του. Λίγο θάλασσα, ρακέτες, βόλεϊ, παρέες. Όχι κάτι ιδιαίτερο. «Είμαι γενικά αθλητικός τύπος, δεν μπορώ να κάθομαι», λέει. Όλη του η ζωή, όμως, γυρίζει γύρω από ένα πράγμα, την επόμενη εκκίνηση. Μετά από δέκα χειρουργεία, χαμένες διοργανώσεις και αμέτρητες ώρες προπόνησης, δεν ψάχνει δικαίωση ούτε τίτλους. Ψάχνει ένα αποτέλεσμα. Ένα Ολυμπιακό μετάλλιο. Και το λέει καθαρά, ότι για αυτό δουλεύει κάθε μέρα.