Τα δάπεδα στα διαμερίσματα που χτίστηκαν στις δεκαετίες του '50 και του '60 γέμιζαν με το γνωστό μας «μωσαϊκό», το οποίο έχει αποδειχθεί τελικά διαχρονικό.
Το μωσαϊκό -γνωστό διεθνώς με τον ιταλικό όρο «terrazzo»- είναι ένας τύπος επιφάνειας που δημιουργείται από μείγμα μικρών κομματιών μαρμάρου, πέτρας, χαλαζία ή γυαλιού, που γίνονται ένα σώμα μέσα σε τσιμέντο.
Η χρήση του ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στις κατασκευές τις δεκαετίες του '50 και του '60, ειδικά για τους βοηθητικούς χώρους. Όταν φανταζόμαστε την κουζίνα, το μπάνιο ή το χολ του διαμερίσματος των παππούδων μας, αν αυτοί ζούσαν στην πόλη και όχι στο χωριό, τότε οι αναμνήσεις ίσως έχουν μέσα αυτή την ξεχωριστή επιφάνεια.
Από τη δεκαετία του '70, το μωσαϊκό κρύβεται
Όμως η τεχνική αυτή εγκαταλείφθηκε στις κατασκευές από τη δεκαετία του '70 κι έπειτα. Μάλιστα, σε ανακαινίσεις διαμερισμάτων με μωσαϊκό, αρκετοί προτίμησαν να το καλύψουν με πλακάκια ή άλλα υλικά, καθώς τους δημιουργούσε μια αίσθηση του «ξεπερασμένου».
Η επιλογή της ολικής του αντικατάστασης γινόταν πιο σπάνια, για να αποφευχθούν τα βαριά μπάζα και η θορυβώδης διαδικασία, και το γεγονός αυτό αποδείχθηκε σημαντικό αρκετές δεκαετίες αργότερα, όταν οι αρχιτέκτονες εσωτερικού χώρου εκτίμησαν ξανά την όψη και την πρακτικότητά του.
Τα τελευταία χρόνια τα πράγματα έχουν αλλάξει. Πολλές κατασκευαστικές εταιρείες και αρχιτέκτονες έχουν αφήσει πίσω την αυστηρή λιτότητα και στρέφονται εκ νέου σε πιο εκκεντρικές, χρωματιστές και ποπ επιλογές. Σε αυτήν τη στροφή, το μωσαϊκό φαίνεται να «κουμπώνει» τέλεια.
Η ιστορία του μωσαϊκού ξεκινά από τον 16ο αιώνα
Το βενετσιάνικο «terrazzo» ξεκίνησε ως ένα είδος πολυτελούς και ακριβού δαπέδου, τον 16ο αιώνα. Τους πρώτους αιώνες της ιστορίας του συναντιόταν κυρίως στα σπίτια των ευγενών ή της ανώτερης αστικής τάξης.
Αποτελούνταν από θραύσματα μαρμάρου, πέτρας ή γυαλιού, ενωμένα με ένα συνδετικό υλικό, που μπορούσε να είναι ασβέστης ή τσιμέντο. Το terrazzo απλωνόταν επί τόπου, ομοιόμορφα σε όλο το δάπεδο, ώστε να μην έχει αρμούς, και συχνά εμπλουτιζόταν με ψηφιδωτά και διακοσμητικά στοιχεία.
Το μωσαϊκό ως φθηνό υλικό που κρύβει τη βρωμιά
Τον 20ό αιώνα το μωσαϊκό επανήλθε ως ένα φθηνό υλικό. Η κατασκευή του πλέον δεν γινόταν επί τόπου, ως χυτό υλικό, αλλά ετοιμάζονταν στα εργοστάσια και κοβόταν εκεί σε μεγάλα πλακίδια. Η τοποθέτηση γινόταν πάλι χωρίς εμφανείς αρμούς, αλλά το κόστος της παραγωγής και της τοποθέτησης ήταν πολύ πιο προσιτό.
Εκτός από το χαμηλό κόστος, στα πλεονεκτήματα του μωσαϊκού ήταν πως η παρουσία πολλών χρωμάτων έκρυβε τυχόν βρωμιά που υπήρχε στο δάπεδο. Ειδικά στις κουζίνες, αυτό τότε κρινόταν ως πολύ σημαντικό. Η ανθεκτικότητά του ήταν επίσης ένας από τους λόγους που οι κατασκευαστές πριν από 70 χρόνια το προτιμούσαν κατά κόρον.
Η επιστροφή του μωσαϊκού στη μόδα τον 21ο αιώνα
Η επιστροφή του μωσαϊκού άρχισε να εμφανίζεται στα περιοδικά διακόσμησης στην Ιταλία γύρω στο 2017 και χρειάστηκε λίγος χρόνος για την τάση αυτή ώστε να μπει στην παραγωγή. Σήμερα, όλο και περισσότεροι άνθρωποι το επιλέγουν όχι μόνο για τα δάπεδα του σπιτιού τους, αλλά και για άλλα στοιχεία της διακόσμησης, όπως οι τοίχοι, το ντους ή οι πάγκοι της κουζίνας.
Η εξέλιξη αυτή έκανε βεβαίως πολύ χαρούμενους όσους ζουν ή έχουν παλιά διαμερίσματα. Είτε είχαν αφήσει τα μωσαϊκά, είτε τα είχαν κρύψει, στις ανακαινίσεις ακολούθησαν τον αντίστροφο δρόμο από αυτόν της δεκαετίας του '80. Τα πλακάκια έφυγαν και τα πολύχρωμα μωσαϊκά επανήλθαν στο φως. Γυαλίστηκαν ώστε τα χρώματά τους να φωτίσουν πάλι και γεμίζουν ξανά «περήφανα» τα δάπεδα και κάθε άλλη πιθανή επιφάνεια.