Ύστερα από τρεις πολυτάραχες μέρες η κατάσταση μοιάζει να σταθεροποιείται σε ένα νέο σημείο (ασταθούς) ισορροπίας. Στο εσωτερικό μέτωπο το μόνο απτό αποτέλεσμα όλων αυτών των συγκλονιστικών ημερών είναι η απομάκρυνση Παπακωνσταντίνου από το Υπουργείο Οικονομικών και η εγκαθίδρυση Βενιζέλου ως νέου Τσάρου της οικονομίας και ισχυρού άνδρα της κυβέρνησης.
Φυσικά, κρίσιμο είναι το γεγονός ότι η κυβέρνηση μπορεί να ανέκτησε την εσωτερική της συνοχή μετά από αυτές τις ανακατατάξεις, έχασε όμως τη δυνατότητα για ομαλή μετάβαση σε μια σειρά από πιο προωθημένες επιλογές. Η συναίνεση με τη ΝΔ αποτελεί πλέον πολύ πιο δύσκολο εγχείρημα από ότι πριν, ενώ η κοινωνική συναίνεση μοιάζει να έχει χαθεί εντελώς.
Αντίθετα, στο εξωτερικό μέτωπο οι εξελίξεις ήταν πραγματικά καταιγιστικές. Κάτω από την συντονισμένη πίεση της ΕΚΤ, της Γαλλίας, του ΔΝΤ, αλλά και των ΗΠΑ η Γερμανία αναγκάζεται να υποχωρήσει σε μια σειρά από θέσεις. Θέσεις που όπως η αναγκαστική συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα σε ενδεχόμενη αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους είχαν επιβληθεί στη Μέρκελ από το ίδιο το γερμανικό κοινοβούλιο. Είναι προφανές ότι ο κίνδυνος κυβερνητικής αστάθειας και ολοκληρωτικής κατάρρευσης της Ελλάδας αποτελεί, με τρόπο παράδοξο είναι η αλήθεια, ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια του Παπανδρέου.
Παρά ταύτα, το πρόβλημα δεν έχει αντιμετωπισθεί ακόμα. Από τη μία το χρηματοπιστωτικό σύστημα συνεχίζει να βρίσκεται υπό την άμεση απειλή κατάρρευσης καθώς η αιμορραγία στις καταθέσεις αγγίζει το 20 %. Ακολουθώντας με ακριβή τρόπο την αντίστοιχη εξέλιξη που είχαν οι καταθέσεις στην Αργεντινή στην περίοδο αμέσως πριν την χρεοκοπία. Δεν είναι μόνο όμως η φυγή των καταθέσεων που δημιουργεί ένα deja vu με τη χρεοκοπία της Αργεντινής, αλλά και η άνοδος των CDS.
Από την άλλη το Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα ακόμα και αν ψηφιστεί πολύ δύσκολα θα εφαρμοστεί. Τόσο λόγο των αυξανόμενων κοινωνικών αντιδράσεων που προκαλεί, όσο και για καθαρά πρακτικούς λόγους. Λόγους που σχετίζονται με πιθανά νομικά κωλύματα στο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων δεδομένου του εκφυλισμού των τιμών των εισηγμένων κρατικών εταιριών αυτή την περίοδο.
Συμπερασματικά, οι εξελίξεις δεν δικαιολογούν κανέναν εφησυχασμό αφού η όποια ισορροπία επιτεύχθηκε θα αποδεικνύεται ασταθής όσο η ρίζα του προβλήματος, το ζήτημα της καταπολέμησης της ανεργίας, παραμένει εκτός συζήτησης. Ευτυχώς σε αντίθεση με τον Ιησουιτισμό των Ευρωπαίων από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού ακούγεται ολοένα και πιο καθαρά η ανάγκη για στροφή σε μια βιομηχανική πολιτική που στόχο θα έχει την άμεση μείωση της ανεργίας και την τόνωση της ενεργού ζήτησης. Τελευταίος και σημαντικότερος απόστολος αυτής της γραμμής ο ίδιος ο πρώην υπουργός οικονομικών των ΗΠΑ Lawrence Summers. Καθώς τα στρατόπεδα ξεκαθαρίζουν όλα δείχνουν ότι η μεγάλη σύγκρουση είναι μπροστά και όχι πίσω μας.