Την άνοιξη του 401 π.Χ. η Περσία, χώρα που αποτελούσε την υπερδύναμη της εποχής, σπαράσσονταν από τη διαπάλη ανάμεσα στον Κύρο και τον Αρταξέρξη για το θρονο. Σε αυτή την διαμάχη οι Έλληνες συμπαρατάχθηκαν, όχι χωρίς μεγάλο χρηματικό αντίτιμο, με την μεριά του Κύρου. Υπηρέτησαν, δηλαδή, σαν μισθοφόροι στον στρατό του Κύρου.
Ύστερα από την καταστροφική για τον Κύρο μάχη στα Κούναξα, στην οποία και έχασε τη ζωή του, το όλο το στράτευμα διαλύθηκε εκτός από τους Έλληνες μισθοφόρους. Οι Έλληνες ήταν νικημένοι νικητές και πρόβλημα για τον αδιαμφισβήτητο πλέον κυρίαρχο του Περσικού θρόνου Αρταξέρξη. Έτσι ο Τισσαφέρνης, στρατηγός του Αρταξέρξη, ανέλαβε να φέρει σε πέρας μια δύσκολη αποστολή. Κάλεσε στη σκηνή του τους Έλληνες στρατηγούς για διαπραγματεύσεις και στη συνέχεια τους αποκεφάλισε. Οι Πέρσες λαός οργανωτικός και με πείρα στη διαχείριση ενός κράτους με άκαμπτες δομές νόμισαν ότι ο αποκεφαλισμός των στρατηγών θα διέλυε το στράτευμα των Ελλήνων και έτσι θα μπορούσα να το εξοντώσουν.
Σε αυτό ακριβώς το σημείο η ιστορία γίνεται διδακτική. Οι Έλληνες αντί να διαλυθούν προχώρησαν σε δημοκρατική εκλογή των νέων στρατηγών, δημοκρατικά κατέστρωσαν ένα ρεαλιστικό σχέδιο και το εκτέλεσαν αμείλικτα με την μεγαλύτερη δυνατή αποφασιστικότητα. Έτσι παρά το γεγονός ότι το στράτευμα βρισκόταν βαθιά μέσα σε εχθρική χώρα, χωρίς δυνατότητα ανεφοδιασμού, χωρίς την αρχική του ηγεσία και χωρίς συμμάχους κατάφερε να φέρει σε πέρας αυτό που ο Ξενοφώντας κατέγραψε στην "Κύρου Ανάβασης".
Σημειώνουμε ότι η επιτυχία των μυρίων (δέκα χιλιάδων) Ελλήνων μισθοφόρων να προχωρήσουν αντέξουν μόνοι τόσο βαθιά στη χώρα του εχθρού έδωσε την αναγκαία ψυχολογική, αλλά και τεχνική πείρα για να ξεδιπλωθεί μόλις εβδομήντα χρόνια μετά η ολοκληρωτική κατάληψη της αυτοκρατορίας των Περσών από τον Αλέξανδρο.
Η αναλογία με το σήμερα είναι προφανής, για όποιον δεν το κατάλαβε ή δεν θέλει να το καταλάβει. Χωρίς δημοκρατική εκλογή δεν μπορεί να προχωρήσει η χώρα. Δεν μπορεί πλέον γιατί οι παλιοί διοικητές του τόπου εξοντώθηκαν από τη μια μεριά από την εσωτερική τους μικροπολιτική φαγομάρα και από την άλλη μεριά από την παγίδα των ξένων. Η ώρα να μιλήσει ο λαός έχει φτάσει.