Για να νικήσει κανείς σε ένα παιχνίδι πρέπει να ξέρει τους αντιπάλους του και τους κανόνες του "τραπεζιού" στο οποίο παίζει. Αυτή η αλήθεια ισχύει, τόσο για τα απλά παιχνίδια που παίζουν μικροί και μεγάλοι στον ελεύθερο χρόνο τους, όσο και για κάποια πιο σοβαρά παιχνίδια που παίζουν μόνο οι μεγάλοι και μάλιστα όχι στον ελεύθερο χρόνο τους.
Όσον αφορά το "τραπέζι" που ονομάζεται οικονομία το μεγάλο παιχνίδι στην μετά το 2008 εποχή ακούει στο όνομα Δημόσιο Χρέος των περιφερειακών χωρών της Ευρωζώνης. Σε αυτό το "παιχνίδι" παίζουν τριών ειδών παίχτες. Μόνιμοι θαμώνες ή "θεσμικοί". Αυτοί είναι οι μεγάλες τράπεζες της ηπειρωτικής Ευρώπης (Γαλλία - Γερμανία) και οι μεγάλες τράπεζες και ασφαλιστικοί οίκοι της Αγγλίας και της Αμερικής. Στη συνέχεια στο "τραπέζι" κάθονται ύποπτα στοιχεία που εμφανίζονται από το πουθενά με πολλά χρήματα και διάθεση για γρήγορο κέρδος. Αυτοί είναι τα διαφόρων ειδών αμοιβαία κεφάλαια (funds) που μπορούμε να τους δώσουμε τον ευαγή τίτλο του speculator (σπεκουλαδόρου). Τέλος στο τραπέζι βρίσκονται και τα θύματα, άλλοι εθισμένοι από το τζόγο, άλλοι περιστασιακοί παίκτες, άλλοι απλά άσχετοι. Είναι περιττό να σημειώσουμε ότι αυτές είναι κράτη και οι τράπεζες της Ευρωπαϊκής περιφέρειας.
Ο κανόνας του παιχνιδιού είναι απλός. Κανείς δεν επιτρέπεται να σταματήσει το παιχνίδι. Όσο οι παίχτες κάθονται και συνεχίζουν να παίζουν τα πονταρίσματα αυξάνονται και μαζί με αυτά και τα πιθανά κέρδη. Η διαφορά με τα απλά παιδικά παιχνίδια βρίσκεται σε αυτό το κρίσιμο σημείο. Ενώ σε ένα παιδικό παιχνίδι, πχ στη Μονόπολη, τα πονταρίσματα είναι σε χρήματα που δεν μπορούν να βγουν από το παιχνίδι και να επηρεάσουν την πραγματική ζωή εδώ τα χρήματα του παιχνιδιού και τα χρήματα της πραγματικότητας είναι μπλεγμένα.
Οι τράπεζες και τα διάφορα funds της Ευρώπης έχουν ποντάρει 515 δις σε Ελλάδα, Ιρλανδία και Πορτογαλία, ενώ οι τράπεζες και funds τα της Αγγλίας και της Αμερικής τα έχουν ασφαλίσει μέσω CDS με 114 δις. Τα χρήματα αυτά, όμως, ενώ είναι εξ ολοκλήρου και αποκλειστικά υποθετικά όσο είναι τοποθετημένα στο "τραπέζι" γίνονται εντελώς πραγματικά όταν με αυτά οι παίχτες στα διαλείμματα τα χρησιμοποιούν για να κάνουν τις μικρές τους αγορές. Αγορές που σχετίζονται με μια σειρά από πράγματα, από υποβρύχια και φρεγάτες, ως αμάξια και νέους συρμούς τραίνων. Φυσικά αυτά τα χρήματα υπάρχουν μόνο όσο η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία συνεχίζουν να κάθονται στο τραπέζι. Χάνονται μόλις το παιχνίδι διακοπεί.
Αυτό δεν το θέλουν ούτε οι δανειστές, ούτε οι ασφαλιστές των δανειστών. Οι πρώτοι γιατί χάνουν τα χρήματα τους, οι δεύτεροι γιατί πρέπει να πληρώσουν αποζημιώσεις στους πρώτους. Μπορεί όμως να το θέλουν τα θύματα. Να το θέλουν, γιατί τους "γδάρανε" πέρα από κάθε όριο. Μπορεί επίσης να το θέλουν και οι σκεκουλάντηδες γιατί ποντάραν ακριβώς σε αυτό.
Η φυσική διδάσκει ότι ένα ασύμμετρο τριπολικό σύστημα καταλήγει ύστερα από κάποιο χρόνο στο Χάος. Δεν υπάρχει λοιπόν κανένας λόγος να βρεθεί μια αμοιβαία ικανοποιητική λύση. Αν γίνει κάτι τέτοιο θα είναι αποτέλεσμα μιας χαώδους και όχι συντεταγμένης διαδικασίας. Φυσικά αν το παιχνίδι σταματήσει τότε τα χρήματα, υποθετικά και πραγματικά μαζί, εξαφανίζονται. Και επειδή το χρήμα δεν έχει πατρίδα τους χτυπάει όλους μαζί χωρίς διάκριση. Αυτός ο Φόβος είναι που δημιουργεί τη μόνη ελπίδα για συντεταγμένη λύση.
Πρόβλημα όμως που λύνεται μόνον υπό την αμοιβαία επίδραση του Φόβου και του Χάους είναι πολύ άσχημο. Το κόστος του να σηκωθείς από το τραπέζι είναι κατ ουσίαν το ίδιο με το να ζεις με αυτό το πρόβλημα.