Μέσα από τον κουρνιαχτό της παραπληροφόρησης σε σχέση με τη συνάντηση του Eurogroup στο Λουξεμβούργο και τα συνακόλουθα σενάρια επιστροφής στη δραχμή κάποιες λίγες αλήθειες αρχίζουν να ξεκαθαρίζουν.
Πρώτα απ’ όλα, είναι πλέον γεγονός ότι αποτελεί κοινό τόπο η αδυναμία της Ελλάδας να βγει στις αγορές μέσα στο 2012. Εξέλιξη εξόχως σημαντική, αφού η αδυναμία αυτή μπορεί να ήταν από καιρό γνωστή, η αποδοχή της όμως αντιμετώπιζε συστηματική άρνηση από τα επιτελεία των Βρυξελών, το ΔΝΤ και την ελληνική κυβέρνηση. Είχαμε μάλιστα φτάσει στο γελοία παράλογο σημείο η αδυναμία του Ελληνικού κράτους να επανέλθει στις αγορές να έχει αναλυθεί από οικονομολόγους με δημοσιεύσεις τόσο σε επιστημονικά περιοδικά όσο και στον ημερήσιο τύπο, αλλά η κυβέρνηση και το επιτελείο της να αποκαλούν σχεδόν προδότη και ανθέλληνα όποιον παρουσίαζε αυτήν την πραγματικότητα.
Κατά δεύτερο, από τις δηλώσεις Παπακωνσταντίνου προκύπτει ότι σκοπός των συζητήσεων ήταν η αίτηση της Ελλάδας να προσφύγει στον μηχανισμό EFSF μέσα στο 2012. Με άλλα λόγια η Ελληνική κυβέρνηση προωθεί την επιλογή της επέκτασης του Μνημονίου. Αυτή η επιλογή έχει όμως δύο προϋποθέσεις. Πρώτον ότι το υπάρχον Μνημόνιο θα εκτελεσθεί και δεύτερον ότι οι δανειστές μας, και ειδικά η Γερμανία θα συμφωνήσει σε νέο δάνειο. Εδώ βρίσκεται η πραγματική δυσκολία.
Αφενός, το υπάρχον μνημόνιο για να εκτελεσθεί σωστά πρέπει αυτή η κυβέρνηση να προχωρήσει σε ένα πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων χωρίς προηγούμενο. Πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων που από ότι φαίνεται οδηγεί τα πράγματα στην κοινωνική έκρηξη. Και γι’ αυτό το λόγο αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί θα καταλάβουμε ότι δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί στο σύνολο του παρά μόνο «στα απλά και εύκολα».
Αφετέρου, και αυτό είναι και το πλέον σημαντικό, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι η Γερμανία θα συμφωνήσει σε νέο δάνειο. Να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, αν η Γερμανία δώσει νέο δάνειο στην Ελλάδα με πιο ευνοϊκούς όρους τότε θα πρέπει να πράξει το ίδιο και για όλες τις άλλες χώρες μέλη της Ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν πρόβλημα. Και δεν είναι λίγες. Η χρηματοδότηση ενός τέτοιου δανείου λόγω του μεγέθους του δεν μπορεί να αναληφθεί από μια (Γερμανία) ή λίγες μόνο χώρες και έτσι σχεδόν αναγκαστικά θα γίνει μέσα από την έκδοση ευρωομολόγων. Αυτός ο συνδυασμός ευρωομολόγων και χαμηλότοκων δανείων στις περιφερειακές χώρες θα δημιουργήσει de facto μια οικονομικά ομόσπονδη Ευρώπη όπου η Γερμανία και οι άλλες πλεονασματικές χώρες θα ανακυκλώνουν τα πλεονάσματα τους μέσα από τις ελλειμματικές χώρες της περιφέρειας.
Αυτή η λύση ενώ είναι η οικονομικά βέλτιστη έχει ένα βασικό μειονέκτημα: πολύ απλά δεν είναι αποδεκτή από τη Γερμανία. Για την ακρίβεια είναι στρατηγική επιλογή της Γερμανίας δεκαετίες τώρα να αποκλείει ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Ο πλέον σοβαρός λόγος για τον οποίο δεν είναι αποδεκτή είναι οι ιδεολογικές αγκυλώσεις της Γερμανικής ελίτ και ο φόβος ότι τα κεφάλαια που θα δεσμευτούν με αυτόν τον τρόπο θα μειώσουν τον ρυθμό ανάπτυξης στη Γερμανία.
Γυρνάμε συνεπώς πίσω στην αρχή. Αν η Γερμανία δεν δώσει νέο δάνειο, οι αποκρατικοποιήσεις κολλήσουν στις αντιδράσεις των συνδικαλιστών, η Ελλάδα δεν μπορέσει να επανέλθει στις αγορές το 2012 και το Μνημόνιο δεν επεκταθεί τότε έχουμε ανεξέλεγκτη χρεοκοπία με «κούρεμα μέχρι το σβέρκο» και γενικευμένη χρεοκοπία του τραπεζικού και ασφαλιστικού συστήματος. Η μόνη φυσική συνέχεια είναι η επιστροφή στη … δραχμή. Είτε με την εγγύηση του ΔΝΤ ώστε να αποφευχθεί μια ανεξέλεγκτη υποτίμηση, είτε χωρίς. Το μόνο σίγουρο πλέον είναι ότι έχει έρθει η ώρα σοβαρών επιλογών για τις Ευρωπαϊκές ελίτ.
Παραπληροφόρηση και Δύσκολες Επιλογές
Ακολουθήστε το iefimerida στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο iefimerida