Από σήμερα ο Δημήτρης Καμπουράκης αρθρογραφεί στο iefimerida.gr
Τι είπε ο Μητσοτάκης την περασμένη βδομάδα από το Κιλκίς, πριν πάρει παραμάσχαλα τους χάρτες και φύγει για Νέα Υόρκη; «Δεν θα ανεχτώ κανένα φαινόμενο αυταρέσκειας και αλαζονείας από τώρα μέχρι τις εκλογές».
Διόλου παράλογη η αρχηγική προειδοποίηση, καθώς απευθύνεται σ’ έναν ξαναμμένο πληθυσμό 59 υπουργών και 156 βουλευτών, έτοιμων ν’ ανοίξουν το στόμα τους και να κάνουν το νεοδημοκρατικό μαγαζί καλοκαιρινό. Διότι στον δρόμο προς τις εκλογές, οι προσωπικές στρατηγικές παραξεχειλώνουν, τα νεύρα τεντώνονται, τα ήθη εκτραχύνονται, τα στόματα γίνονται απύλωτα.
Εντάξει, ξέρουμε ότι οι εκλογές και η σταυροθηρία δεν γίνονται με το «ω αγαπητέ», αλλά με το «θα σου φάω το λαρύγγι». Η κάλπη είναι πόλεμος και οι υποψήφιοι αποθηριώνονται. Πλην οι αρχαίοι ημών πρόγονοι δεν ήταν ηλίθιοι που είχαν δυο θεούς του πολέμου. Τον αιμοσταγή Άρη που ορμούσε σαν ταύρος σε υαλοπωλείο και τη σοφή Αθηνά που, περισσότερο από την ασπίδα ή το δόρυ της, επιστράτευε το μυαλό της.
Ο Μητσοτάκης προφανώς είναι οπαδός της Παλλάδας και του μυαλωμένου πολέμου, εξ ου και η προειδοποίησή του προς τα διάφορα κομάντο του κόμματός του να ηρεμήσουν, προς τους απρόσεκτους να στοχοπροσηλωθούν, στους χαβαλέδες να σοβαρευτούν, στους εκκεντρικούς να ξεχάσουν τις χαριτωμενιές και στους υπερ-ειλικρινείς να περιορίσουν τις εξομολογήσεις τους. «Να λείπουν οι εκρήξεις και χαριτωμένοι αυτοσχεδιασμοί», τους είπε εν ολίγοις.
Διότι αυτή η κυβέρνηση δεν έχει εχθρό ούτε τον Τσίπρα, ούτε τον Ανδρουλάκη. Παρά τα γρατζουνίσματα στη μούρη της, 15 μονάδες τους ρίχνει. Εχθροί της είναι το βενζινοσουπερμάρκετ, η κούραση οκτώ χρόνων διακυβέρνησης και ο κακός της εαυτός. Για τα δύο πρώτα, λίγα πράγματα μπορεί να κάνει ο Κυριάκος. Τα στενά του Ορμούζ δεν θα τ’ ανοίξει μόνος του, τους πυραύλους πάνω από τις ουρανικές στέπες δεν θα τους σταματήσει, την παγκόσμια έλλειψη σιτηρών μάλλον δεν δύναται να την ανασχέσει, τουλάχιστον τρέχει να περιορίσει τις αρλούμπες που συχνά-πυκνά αμολάνε οι δικοί του, εξοργίζοντας ή απλώς ξενερώνοντας τον στριμωγμένο κοσμάκη.
Σταχυολογώ την τελευταία εσοδεία. «Η γεμάτη Συγγρού» (Κουλκουδίνας), «τα κόμματα των κακομοίρηδων» (Θεοχάρης), «γιατί να μην συνεργαστούμε με τη Λατινοπούλου» (Καράογλου), το υπέροχο «τον ήπιαμε στο Τουρκολιβυκό» (Καλογερόπουλος), «κάτσε κάτω κάθαρμα» (Γεωργιάδης), «μπορούμε να συμπράξουμε κυβερνητικά με τον Τσίπρα» (Αβραμόπουλος). Όπερ, τα στελέχη της ΝΔ δείχνουν εσχάτως μια αξιοσημείωτη ροπή προς την «αστοχία», για να μετονομάσουμε ευγενικά στην πολιτική ορολογία την «γκάφα». (Αφήνω το άρθρο 23 που αποσύρθηκε, ως εκτός συναγωνισμού. Επρόκειτο για κανονικό αυτοπυροβολισμό στο πόδι τους.) Ναι, αλλά οι καιροί δεν είναι για τέτοια. Θυμηθείτε τι έπαθε ο Κατρούγκαλος (και ο ΣΥΡΙΖΑ), όταν λίγο πριν τις εκλογές του 2023 είπε κάτι αντίστοιχο για τις εισφορές…
Ξέρω ασφαλώς ότι η ΝΔ, παρά την πολιτική της ηγεμονία, βαδίζει σε τεντωμένο σκοινί. Όταν ο Άδωνις κραυγάζει χοροπηδώντας «και Α, και Ου, και ΔΑΠ ΝΔΦΚ», δεν μαζεύει μόνο σταυρούς από το σκληρό Νεοδημοκρατικό ακροατήριο. Πιστεύει ταυτόχρονα ότι συγκρατεί στο μαντρί τον δεξιό που αλληθωρίζει προς Σαμαρά. Πλην με κάτι τέτοια, κάνει τον μετριοπαθή κεντρώο να αποστρέψει το πρόσωπό του. Το ίδιο συμβαίνει κι από την ανάποδη. Οι Σημιτο-εκσυγχρονιστές που διαπρέπουν ως υπουργοί του Μητσοτάκη, εξοργίζουν τους παλαιο-Καραμανλικούς που νιώθουν ότι οι κεντρο-μουσαφίρηδες τους κάνανε σώγαμπρους μέσα στο δικό τους μαγαζί. Πλην τι να κάνουμε, έτσι είναι τα πολυσυλλεκτικά κόμματα. Η τέχνη είναι να παραμείνει η πολυσυλλεκτικότητα.
Ξέρω επίσης ότι δεν είναι εύκολο για τους Νεοδημοκράτες να δείχνουν Ολύμπια ψυχραιμία μέσα στα τηλεοπτικά στούντιο, όταν αντιμετωπίζουν ένα έξαλλο αντιπολιτευτικό μέτωπο που μοιράζει αβέρτα ανύπαρκτο χρήμα και αισχρές κατηγορίες για εγκληματικές οργανώσεις που εδρεύουν στο Μαξίμου. Πώς να μην ουρλιάξεις όταν σε λένε συνένοχο των «Χωριάτικων» και των «πιτσαhatαδόρων», ακριβώς επειδή εσύ τους μπουζούριασες και γνωστοποίησες τις παρανομίες τους στους κατηγόρους σου; Αλλά κι εδώ χρειάζεται τέχνη. Βαθιές αναπνοές, υπομονή, εγκράτεια, μελέτη των non papers της Πειραιώς, εν ανάγκη κοινότοπος λόγος.
Διότι στον δρόμο προς την κάλπη, χιλιάδες κινητά με κάμερες παραμονεύουν, σκληρές ερωτήσεις εκτοξεύονται, προκλήσεις κατασκευάζονται, μονταζιέρες καραδοκούν. Αν -στελεχάρες αυτοί- θέλουν να αντιδρούν ως μέλη οπαδικής θύρας που είδαν να καταλογίζεται αμφισβητούμενο πέναλτι στην ομάδα τους, τότε ας προτιμούσαν ένα εισιτήριο διαρκείας σε γήπεδο παρά τη βουλευτική έδρα.
Και δεν είναι απαραίτητο να κάνουν εκπτώσεις στη γνώμη τους, μήτε να απολέσουν την ανταγωνιστικότητά τους στο κυνήγι του σταυρού. Απλώς, θέλει τρόπο. Ο απλός κόσμος που μουρμουράει, θέλει τρόπο επίσης, διότι το σύνορο ανάμεσα στο «σε ξαναψηφίζω» και το «άντε, γεια» έχει γίνει δυσδιάκριτο.
Αν, για παράδειγμα, πει κανείς στον θρησκόληπτο ότι σύμφωνα με τη χριστιανική διδασκαλία οι άγγελοι δεν έχουν φύλο, ο συνομιλητής θα τον κοιτάξει θαυμαστικά για την πίστη του και για το βάθος των θεολογικών του γνώσεων. Αν όμως του πει ότι οι άγγελοι είναι «δέι/δεμ», όπως αυτοαποκαλούνται οι άφυλοι στα Gay Pride, ο θρησκευόμενος θα του ανοίξει το κεφάλι σαν καρπούζι. Όλα μπορούν να ειπωθούν αλλά αφού πρώτα βουτηχτεί η γλώσσα στο μυαλό, όπως μου ‘λεγε και η συγχωρεμένη η δασκάλα μου προ αμνημονεύτων.