13, 14/7 ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ

Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος λέει στο iefimerida γιατί επιλέγει να παίξει μόνο σε κωμωδίες

φωτογραφία: ndpphoto
φωτογραφία: ndpphoto

Ξεκινούν από το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου και φτάνουν στο Βελιγράδι. Ο διαχρονικός λόγος του Αριστοφάνη για το κυνήγι του πλούτου είναι το όχημα της παράστασης του Εθνικού που θα ταξιδέψει το κοινό, αυτό το καλοκαίρι, με αφετηρία το μαντείο των Δελφών και έναν χρησμό.

Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της κωμωδίας, πρωταγωνιστεί στον Πλούτο του Αριστοφάνη και μιλά στο iefimerida.gr για την παράσταση λίγο πριν την πρεμιέρα της 14 και 15 Ιουλίου στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου. «Άγνωστο το τι έχουμε ετοιμάσει όπως εξάλλου και σε κάθε καινούριο μας ταξίδι. Τραβάμε προς το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα... Την ελπίδα να βρουν ανταπόκριση οι κόποι τόσων ανθρώπων που μέσω όποιου -αγνώστου προς το παρόν -αποτελέσματος προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε με το κοινό».

Πού διαφοροποιείται ο Πλούτος του Μιλιβόγιεβιτς. Υπάρχει άγχος της μη επανάληψης όταν πρόκειται για έργο που βλέπουμε κάθε καλοκαίρι;
«Πιστέψτε με δεν υπάρχει κανένα άγχος της μη επανάληψης κι αυτό γιατί από την στιγμή που ένα έργο δημιουργείται από την αρχή με άλλον σκηνοθέτη, άλλους ηθοποιούς, άλλους συντελεστές άλλες ιδέες κι άλλα πολλά, ένα είναι το σίγουρο, δεν υπάρχει περίπτωση η παράστασή μας να μοιάζει με καμία προηγούμενη. Καλύτερη ή χειρότερη ίσως, ίδια όχι».

«Πλούτος» από το Εθνικό σε σκηνοθεσία Nikita Milivojevic

Πλούτος, πενία και άνιση κατανομή χρημάτων. Φαντάζομαι έχετε εντοπίσει πολλά σημεία αναγωγής στο σήμερα.
«Μα η αιτία που ο Αριστοφάνης παίζεται ακόμα στις μέρες μας είναι ουσιαστικά γιατί ο λόγος του αγγίζει κι επικοινωνεί με το σημερινό κοινό. Τα κακώς κείμενα εκείνης της εποχής πριν δυόμισι χιλιάδες χρόνια παραμένουν σχεδόν αναλλοίωτα και στις μέρες μας. Η δίψα για πλούτο και η λανθασμένη αντίληψη για τις ευεργετικές του ιδιότητες προς αναζήτηση ευτυχίας υπήρχε, υπάρχει κι απ’ ότι φαίνεται θα μας ταλανίζουν για πολύ ακόμα».

Αν μπορούσατε να πάρετε σήμερα χρησμό από το μαντείο των Δελφών, τι θα θέλατε να μάθετε;
«Δεν είμαι σίγουρος ότι θα μάθαινα αυτό που ήθελα γιατί όπως ξέρουμε από την ιστορία ο χρησμός της Πυθίας θα είχε πολλές αναγνώσεις».

Ο Αριστοφάνης είναι το αναμενόμενο, έχετε μπει στη διαδικασία να σκεφτείτε να πρωταγωνιστήσετε σε μία τραγωδία για κάποιο καλοκαίρι;
«Δεν κρύβω ότι ακούγεται ενδιαφέρον για μένα σαν σκέψη! Το επόμενο θα ήταν να ακουγότανε ενδιαφέρον στα αυτιά ενός σκηνοθέτη και να είχε ένα ενδιαφέρον σαν πρόταση για το κοινό. Ενδιαφέρουσα η ερώτησή σας και θα την αναλογιστώ στο μέλλον με πραγματικό ενδιαφέρον!».

«Η ιδανική εικόνα του καλοκαιριού με βρίσκει ξυπόλητο και να μη με νοιάζει να λερωθώ από ένα καρπούζι»

Αν δεν είχατε γίνει ηθοποιός τι θα θέλατε να κάνετε σήμερα;
«Θα ήθελα να ήμουνα εφευρέτης και να ανακαλύπτω ότι θα μπορούσε να αλλάξει τη ζωή του κόσμου προς το καλύτερο».

Ποια είναι η ιδανική εικόνα του καλοκαιριού, μυρωδιά, φαγητό, βιβλίο;
«Η ιδανική εικόνα του καλοκαιριού με βρίσκει ξυπόλητο και να μη με νοιάζει να λερωθώ από ένα καρπούζι που μόλις έχω βγάλει από τη θάλασσα για να είναι κρύο, δροσερό, κι έτοιμο να μαχαιρωθεί».

Πλούτος του Αριστοφάνη 13 & 14 Ιουλίου Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου

Ο Χρεμύλος μετά την επίσκεψή του στο μαντείο των Δελφών επιστρέφει φέρνοντάς μαζί του έναν τυφλό γέρο άντρα, ύστερα από παραίνεση του Απόλλωνα.
Με τη βοήθεια του δούλου του, Καρίωνα, ανακαλύπτει πως ο άντρας που έχει πάρει στο κατόπι δεν είναι άλλος από τον Πλούτο.
Ο Χρεμύλος και όλοι οι τίμιοι συμπολίτες του θα ευημερήσουν, αν ο Πλούτος ξαναδεί το «φως το αληθινό». Η θεραπεία του Ασκληπιού στέφεται με επιτυχία κι η δικαιοσύνη αποκαθίσταται.
Η Πενία (Φτώχεια) που τόσο καιρό διαφέντευε την πόλη, προσπαθεί τώρα να υπερασπιστεί τις χάρες της φτωχής πλην τίμιας ζωής, αλλά οι Αθηναίοι δεν πείθονται και σχεδιάζουν να εγκαταστήσουν τον Πλούτο στην παλιά του θέση, στο πίσω μέρος του ναού της Αθηνάς (εκεί όπου φυλάσσονταν τα χρήματα του Δημοσίου).

Σκηνοθεσία: Nikita Milivojevic, Σκηνικά: Kenny MacLellan, Κοστούμια: Marina Medenica
Συνθέτης: Άγγελος Τριανταφύλλου, Φωτιστής: Αλέκος Αναστασίου, Χορογράφος: Amalia Bennett

Παίζουν: Χρεμύλος: Γιώργος Γάλλος, Καρίων: Στέλιος Ιακωβίδης, Πλούτος: Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Βλεψίδημος: Μάνος Βακούσης, Πενία: Γαλήνη Χατζηπασχάλη, Ασκληπιός/ Χορός: Γιάννης Κότσιφας, Γυναίκα Χρεμύλου/Δίκαιος/ Χορός: Κώστας Κορωναίος, Συκοφάντης/Ερμής/ Χορός: Μιχάλης Τιτόπουλος, Γυναίκα/ Χορός: Μαρία Διακοπαναγιώτου

Κορυφαίος Χορού: Nenad Maričić
Μουσικοί παράστασης: Δημήτρης Κατσίβελος (τρομπέτα), Κώστας Σαπούνης (τρομπέτα β), Σπύρος Νίκας (σαξόφωνο), Λεωνίδας Παλαμιώτης (τρομπόνι), Ρενάτο Κούσι (τρομπόνι β), Στρατής Σκουρκέας (κρουστά), Μενέλαος Μωραΐτης (τούμπα), Γιώργος Δούσος (κλαρίνο).

Η παράσταση θα περιοδεύσει σε Φεστιβάλ ανά την Ελλάδα:

  • 2/9, Ελευσίνα (Παλαιό Ελαιουργείο)
  • 6/9, Θεσσαλονίκη (Θέατρο Δάσους)
  • 10/9 Ωδείο Ηρώδου Αττικού
  • 19-29/9 Βελιγράδι
ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Tο iefimerida.gr δημοσιεύει άμεσα κάθε σχόλιο. Ωστόσο δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Σχόλια με ύβρεις διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται.